ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی “ ورود به حساب” کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.





صفحه 14 از 14 نخست ... 491011121314
نمایش نتایج: از 196 به 201 از 201
  1. #196
    neginalmas
    كوچولو رسمي
    کوچولو فوق فعال

    تاریخ عضویت
    November 2010
    محل سکونت
    زير چتررنگين كمون خدا
    نوشته ها
    4,257
    1,726
    2,055

    پیش فرض

    مخــزن الاســرار
    بخش ۵۵
    ;;;; داستان جمشید با خاصگی محرم ;;;;

    خاصگیی محرم جمشید بود
    خاص تر از ماه به خورشید بود

    کار جوانمرد بدان درکشید
    کز همه عالم ملکش برکشید

    چون به وثوق از دگران گوی برد
    شاه خزینه به درونش سپرد

    با همه نزدیکی شاه آن جوان
    دورتری جست چو تیر از کمان

    راز ملک جان جوانمرد سفت
    با کسی آن راز نیارست گفت

    پیرزنی ره به جوانمرد یافت
    لاله او چون گل خود زرد یافت

    گفت که سرو از چه خزان کرده ای
    کاب ز جوی ملکان خورده ای

    زرد چرائی نه جفا میکشی
    تنگدلی چیست درین دلخوشی

    بر تو جوان گونه پیری چراست
    لاله خودروی تو خیری چراست

    شاه جهانرا چو توئی رازدان
    رخ بگشا چون دل شاه جهان

    سرخ شود روی رعیت ز شاه
    خاصه رخ خاصگیان سپاه

    گفت جوان رای تو زین غافلست
    بی خبری زان چه مرا در دلست

    صبر مرا همنفس درد کرد
    روی مرا صبر چنین زرد کرد

    شاه نهادست به مقدار خویش
    در دل من گوهر اسرار خویش

    هست بزرگ آنچه درین دل نهاد
    راز بزرگان نتوانم گشاد

    در سخنش دل نه چنان بسته ام
    کز سر کم کار زبان بسته ام

    زان نکنم با تو سر خنده باز
    تا به زبان بر بپرد مرغ راز

    گر ز دل این راز نه بیرون شود
    دل نهم آنرا که دلم خون شود

    ور بکنم راز شهان آشکار
    بخت خورد بر سر من زینهار

    پیرزنش گفت مبر نام کس
    همدم خود هم دم خود دان و بس

    هیچ کسی محرم این دم مدان
    سایه خود محرم خود هم مدان

    زرد به این چهره دینارگون
    زانکه شود سرخ به غرقاب خون

    می شنوم من که شبی چند بار
    پیش زبان گوید سر زینهار

    سرطلبی تیغ زبانی مکن
    روز نه ای راز فشانی مکن

    مرد فرو بسته زبان خوش بود
    آن سگ دیوانه زبانکش بود

    مصلحت تست زبان زیر کام
    تیغ پسندیده بود در نیام

    راحت این پند بجانها درست
    کافت سرها بزبانها درست

    دار درین طشت زبانرا نگاه
    تا سرت از طشت نگوید که آه

    لب مگشای ارچه درو نوشهاست
    کز پس دیوار بسی گوشهاست

    تا چو بنفشه نفست نشنوند
    هم به زبان تو سرت ندروند

    بد مشنو وقت گران گوشیست
    زشت مگو نوبت خاموشیست

    چند نویسی قلم آهسته دار
    بر تو نویسند زبان بسته دار

    آب صفت هر چه شنیدی بشوی
    آینه سان آنچه ببینی بگوی

    آنچه ببینند غیوران به شب
    باز نگویند به روز ای عجب

    لاجرم این گنبد انجم فروز
    آنچه به شب دید نگوید به روز

    گر تو درین پرده ادب دیده ای
    باز مگوی آنچه به شب دیده ای

    شب که نهانخانه گنجینه هاست
    در دل او گنج بسی سینه هاست

    برق روانی که درون پرورند
    آنچه ببینند بر او بگذرند

    هرکه سر از عرش برون میبرد
    گوی ز میدان درون میبرد

    چشم و زبانی که برون دوستند
    از سر مویند و ز تن پوستند

    عشق که در پرده کرامات شد
    چون بدر آمد به خرابات شد

    این گره از رشته دین کرده اند
    پنبه حلاج بدین کرده اند

    غنچه که جان پرده اینراز کرد
    چشمه خون شد چو دهن باز کرد

    کی دهن اینمرتبه حاصل کند
    قصه دل هم دهن دل کند

    این خورش از کاسه دل خوش بود
    چون به دهان آوری آتش بود

    اینت فصاحت که زبان بستگیست
    اینت شتابی که در آهستگیست

    روشنی دل خبر آنرا دهد
    کو دهن خود دگران را دهد

    آن لغت دل که بیان دلست
    ترجمتش هم به زبان دلست

    گر دل خرسند نظامی تراست
    ملک قناعت به تمامی تراست
    سپيـــده كه سر بــزند
    دراين بيشه زارخـــــزان زده
    شايد گلــي بــرويـد
    شبيــه گلي كه دربهــــار رويـيــده
    پس بـه نــام زندگــي
    هرگز مگو هرگــــــز....!
  2. #197
    FARNAZ
    مدیر بخش سرگرمي

     

    کادر مدیریتی
    تاریخ عضویت
    April 2012
    محل سکونت
    T̶̶e̶̶h̶̶r̶̶a̶̶n̶̶
    نوشته ها
    31,478
    16,490
    24,277

    پیش فرض

    مخزن الاسرار

    بخش ۵۶ - مقالت نوزدهم در استقبال آخرت



    مجلس خلوت نگر آراسته

    روشن و خوش چون مه ناکاسته

    شمع فروزان و شکر ریخته

    تخت زده غالیه آمیخته

    دشمن جانست ترا روزگار

    خویشتن از دوستیش واگذار

    بین که بزنجیر کیان را کشید

    هرکه درو دید زبان را کشید

    با تو دنیا طلب دین گذار

    بانگ برآورده رقیبان بار

    کز در بیدادگران باز گرد

    گرد سراپرده این راز گرد

    از تف این بادیه جوشیده ای

    بر تو نپوشند که پوشیده ای

    سرد نفس بود سگ گرم کین

    روبه از آن دوخت مگر پوستین

    دوزخ گوگرد شد این تیره دشت

    ای خنک آنکس که سبکتر گذشت

    آب دهانی به ادب گرد کن

    در تف این چشمه گوگود کن

    باز ده این وام فلک داده را

    طرح کن این خاک زمین زاده را

    جمله برانداز باستادیئی

    تا تو فرو مانی و آزادیئی

    هرکه درین راه منی میکند

    بر من و تو راه*زنی میکند

    خصمی کژدم بتر از اژدهاست

    کاین ز تو پنهان بود آن برملاست

    خانه پر از دزد جواهر بپوش

    بادیه پر غول به تسبیح کوش

    غارتیانی که ره دل زنند

    راه به نزدیکی منزل زنند

    ترسم از آن شب که شبیخون کنند

    خوارت ازین باده بیرون کنند

    دشمن خردست بلائی بزرگ

    غفلت ازو هست خطائی سترگ

    با عدوی خرد مشو خرد کین

    خرد شوی گر نشوی خرد بین

    با همه خردی به قدر مایه زور

    میل کش بچه شیر است مور

    قافله برده به منزل رسید

    کشتی پر گشته به ساحل رسید

    تات نبینند نهان شو چو خواب

    تات نرانند روان شو چو آب

    پای درین صومعه ننهادنیست

    چون بنهی واستده دادنیست

    گر نروی در جگرت خون نهند

    راتبت از صومعه بیرون نهند

    گر سفر از خاک نبودی هنر

    چرخ شب و روز نکردی سفر

    تا ندرد دیو گریبانت خیز

    دامن دین گیر و در ایمان گریز

    شرع ترا خواند سماعش بکن

    طبع ترا نیست وداعش بکن

    شرع نسیمی است به جانش سپار

    طبع غباری به جهانش گذار

    شرع ترا ساخته ریحان به دست

    طبع پرستی مکن او را پرست

    بر در هر کس چو صبا درمتاز

    با دم هر خس چو هوا درمساز

    اینهمه چون سایه تو چون نور باش

    گر همه داری ز همه دور باش

    چنبر تست این فلک چنبری

    تا تو ازین چنبر سر چون بری

    گر به تو بر قصه کند حال خویش

    یا خبری گویدت از سال خویش

    تنگ بود غار تو با غور او

    هیچ بود عمر تو با دور او

    آخر گفتار تو خاموشیست

    حاصل کار تو فراموشیست

    تا بجهان در نفسی میزنی

    به که در عشق کسی میزنی

    کاین دو نفس با چو تو افتادهدای

    خوش نبود جز به چنان باده ای

    هیچ قبائی نبرید آسمان

    تا دو کله وار نبرد از میان

    هرچه کنی عالم کافر ستیز

    بر تو نویسد به قلم های تیز

    و آنچه گشائی ز در عز و ناز

    بر تو همان در بگشایند باز

    چشم تو گر پرده طنازیست

    با تو درین پرده همان بازیست

    نیک و بد آنان که بسی دیده اند

    نیک بدان بد نپسندیده اند

    هرکه رهی رفت نشانی بداد

    هرکه بدی کرد ضمانی بداد

    صورت اگر نیک و اگر بد بری

    نام تو آنست که با خود بری

    خار بود نام گل خارپوش

    عنبر نام آمده عنبر فروش

    قلب مشو تا نشوی وقت کار

    هم ز خود و هم ز خدا شرمسار

    بانگ بر این دور جگر تاب زن

    سنگ بر این شیشه خوناب زن

    رجم کن این لعبت شنگرف را

    در قلم نسخ کش این حرف را

    دست بر این قلعه قلعی برآر

    پای درین ابلق ختلی درآر

    تا فلک از منبر نه خرگهی

    بر تو کند خطبه شاهنشهی

    کار تو باشد علم انداختن

    کار من است این علم افراختن

    آدمیم رفع ملک میکنم

    دعوی از آنسوی فلک میکنم

    قیمتم از قامتم افزونترست

    دورم از این دایره بیرون ترست

    آب نه و بحر شکوهی کنم

    جغد نه و گنج پژوهی کنم

    چون فلکم بر سر گنجست پای

    لاجرممم سخت بلندست جای

    دلـــت را بـِتــکان . . .
    اشـتبــاهــاتـت وقــتی ا؋ـتـاد روی زمیـن . . .
    بــُگـذار همـان جـا بمــانـد. . .

    ؋ـقـط از لـا بــه لـایِ اشتــباه هــایـت. . .
    یک تجــربـه را بیــرون بکـش . . . قـــاب کــن . . . بــزن بـه دیــوارِ دلــت !

    اشتبــاه کـردּن اشتــباه نیــسـت . . .
    در اشـتبـاه مـاندنּ اشتــباه اسـت !!
  3. #198
    MiSs_RoZ
    كوچولو رسمي
    كوچولو ماندگار(آخر کوچولو)

    تاریخ عضویت
    June 2012
    محل سکونت
    دلِ خاک
    نوشته ها
    47,191
    3,457
    2,321

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش ۵۷ - داستان هارون*الرشید با موی تراش



    دور خلافت چو به هارون رسید
    رایت عباس به گردون رسید

    نیم شبی پشت به همخوابه کرد
    روی در آسایش گرمابه کرد

    موی تراشی که سرش میسترد
    موی به مویش به غمی میسپرد

    کای شده آگاه ز استادیم
    خاص کن امروز به دامادیم

    خطبه تزویج پراکنده کن
    دختر خود نامزد بنده کن

    طبع خلیفه قدری گرم گشت
    باز پذیرنده آزرم گشت

    گفت حرارت جگرش تافتست
    وحشتی از دهشت من یافتست

    بیخودیش کرد چنین یافه*گوی
    ورنه نکردی ز من این جستجوی

    روز دگر نیکترش آزمود
    بر درم قلب همان سکه بود

    تجربتش کرد چنین چند بار
    قاعدهٔ مرد نگشت از قرار

    کار چو بی رونقی از نور برد
    قصه به دستوری دستور برد

    کز قلم موی تراشی درست
    بر سرم این آمد و این سر به تست

    منصب دامادی من بایدش
    ترک ادب بین که چه فرمایدش

    هرگه کاید چو قضا بر سرم
    سنگ دراندازد در گوهرم

    در دهنش خنجر و در دست تیغ
    سر به دو شمشیر سپارم دریغ

    گفت وزیر ایمنی از رای او
    بر سر گنجست مگر پای او

    چونکه رسد بر سرت آن ساده مرد
    گو ز قدمگاه نخستین بگرد

    گر بچخد گردن گرابزن
    ورنه قدمگاه نخستین بکن

    میر مطیع از سر طوعی که بود
    جای بدل کرد به نوعی که بود

    چون قدم از منزل اول برید
    گونه حلاق دگرگونه دید

    کم سخنی دید دهن دوخته
    چشم و زبانی ادب آموخته

    تا قدمش بر سر گنجینه بود
    صورت شاهیش در آیینه بود

    چون قدم از گنج تهی ساز کرد
    کلبه حلاقی خود باز کرد

    زود قدمگاهش بشکافتند
    گنج به زیر قدمش یافتند

    هرکه قدم بر سر گنجی نهاد
    چون به سخن آمد گنجی گشاد

    گنج نظامی که طلسم افکنست
    سینه صافی و دل روشنست
    جــزایــی بـالاتــر از ایــن نیسـت كـه بـه كسـی یـا چیـزی كـه
    قسمـت تــو نیسـت ،
    دلــ ღــღــღ ببنــدی ....!!!
  4. #199
    FARNAZ
    مدیر بخش سرگرمي

     

    کادر مدیریتی
    تاریخ عضویت
    April 2012
    محل سکونت
    T̶̶e̶̶h̶̶r̶̶a̶̶n̶̶
    نوشته ها
    31,478
    16,490
    24,277

    پیش فرض

    مخزن الاسرار

    بخش ۵۸ - مقالت بیستم در وقاحت ابنای عصر


    ما که به خود دست برافشانده ایم

    بر سر خاکی چه فرومانده ایم

    صحبت این خاک ترا خار کرد

    خاک چنین تعبیه بسیار کرد

    عمر همه رفت و به پس گستریم

    قافله از قافله واپس تریم

    این دو فرشته شده در بند ما

    دیو ز بدنامی پیوند ما

    گرم رو سرد چو گلخن گریم

    سرد پی گرم چو خاکستریم

    نور دل و روشنی سینه کو

    راحت و آسایش پارینه کو

    صبح شباهنگ قیامت دمید

    شد علم صبح روان ناپدید

    خنده غفلت به دهان درشکست

    آرزوی عمر به جان درشکست

    از کف این خاک به افسونگری

    چاره آن ساز که چون جان بری

    بر پر ازین دام که خونخواره ایست

    زیرکی از بهر چنین چاره ایست

    گرگ ز روباه به دندان تراست

    روبه از آن رست که به دان تراست

    جهد بر آن کن که وفا را شوی

    خود نپرستی و خدا را شوی

    خاک دلی شو که وفائی دروست

    وز گل انصاف گیائی دروست

    هر هنری کان ز دل آموختند

    بر زه منسوج وفا دوختند

    گر هنری در تن مردم بود

    چون نپسندی گهری گم بود

    گر بپسندیش دگر سان شود

    چشمه آن آب دو چندان شود

    مردم پرورده به جان پرورند

    گر هنری در طرفی بنگرند

    خاک زمین جز به هنر پاک نیست

    وین هنر امروز درین خاک نیست

    گر هنری سر ز میان برزند

    بی هنری دست بدان درزند

    کار هنرمند به جان آورند

    تا هنرش را به زبان آورند

    حمل ریاضت به تماشا کنند

    نسبت اندیشه به سودا کنند

    نام کرم ساخته مشتی زیان

    اسم وفا بندگی رایگان

    گفته سخا را قدری ریشخند

    خوانده سخن را طرفی لورکند

    نقش وفا بر سر یخ میزنند

    بر مه و خورشید زنخ میزنند

    گر نفسی مرهم راحت بود

    بر دل این قوم جراحت بود

    گر ز لبی شربت شیرین چشند

    دست به شیرینه به رویش کشند

    بر جگر پخته انجیر فام

    سرکه فروشند چو انگور خام

    چشم هنر بین نه کسی را درست

    جز خلل و عیب ندانند جست

    حاصل دریا نه همه در بود

    یک هنر از طبع کسی پر بود

    دجله بود قطره ای از چشم کور

    پای ملخ پر بود از دست مور

    عیب خرند این دو سه ناموسگر

    بی هنر و بر هنر افسوسگر

    تیره تر از گوهر گل در گلند

    تلخ تر از غصه دل بر دلند

    دود شوند ار به دماغی رسند

    باد شوند ار به چراغی رسند

    حال جهان بین که سرانش که اند

    نامزد و نامورانش که اند

    این دو سه بدنام کهن مهد خویش

    می شکنندم همه چون عهد خویش

    من به صفت چون مه گردون شوم

    نشکنم ار بشکنم افزون شوم

    رنج گرفتم ز حد افزون برند

    با فلک این رقعه به سر چون برند

    بر سخن تازه تر از باغ روح

    منکر دیرینه چو اصحاب نوح

    ای علم خضر غزائی بکن

    وی نفس نوح دعائی بکن

    دل که ندارد سر بیدادشان

    باد فرامش کند ار یادشان

    با بدشان کان نه باندازه ایست

    خامشی من قوی آوازه ایست

    حقه پر آواز به یک در بود

    گنگ شود چون شکمش پر بود

    خنبره نیمه برآرد خروش

    لیک چو پر گردد گردد خموش

    گر پری از دانش خاموش باش

    ترک زبان گوی و همه گوی باش

    دلـــت را بـِتــکان . . .
    اشـتبــاهــاتـت وقــتی ا؋ـتـاد روی زمیـن . . .
    بــُگـذار همـان جـا بمــانـد. . .

    ؋ـقـط از لـا بــه لـایِ اشتــباه هــایـت. . .
    یک تجــربـه را بیــرون بکـش . . . قـــاب کــن . . . بــزن بـه دیــوارِ دلــت !

    اشتبــاه کـردּن اشتــباه نیــسـت . . .
    در اشـتبـاه مـاندنּ اشتــباه اسـت !!
  5. #200
    MiSs_RoZ
    كوچولو رسمي
    كوچولو ماندگار(آخر کوچولو)

    تاریخ عضویت
    June 2012
    محل سکونت
    دلِ خاک
    نوشته ها
    47,191
    3,457
    2,321

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش ۵۹ - داستان بلبل با باز


    در چمن باغ چو گلبن شکفت
    بلبلی با باز درآمد به گفت

    کز همه مرغان تو خاموش ساز
    گوی چرا برده*ای آخر به باز

    تا تو لب بسته گشادی نفس
    یک سخن نغز نگفتی به کس

    منزل تو دستگه سنجری
    طعمه تو سینه کبک دری

    من که به یک چشم زد از کان غیب
    صد گهر نغز برآرم ز جیب

    طعمه من کرم شکاری چراست
    خانه من بر سر خاری چراست

    باز بدو گفت همه گوش باش
    خامشیم بنگر و خاموش باش

    منکه شدم کارشناس اندکی
    صد کنم و باز نگویم یکی

    رو که توئی شیفته روزگار
    زانکه یکی نکنی و گوئی هزار

    منکه همه معنیم این صیدگاه
    سینه کبکم دهد و دست شاه

    چون تو همه زخم زبانی تمام
    کرم خور و خار نشین والسلام

    خطبه چو بر نام فریدون کنند
    گوش بر آواز دهل چون کنند

    صبح که با بانگ خروسست و بس
    خنده*ای از راه فسوست و بس

    چرخ که در معرض فریاد نیست
    هیچ سر از چنبرش آزاد نیست

    بر مکش آوازه نظم بلند
    تا چو نظامی نشوی شهر بند
    جــزایــی بـالاتــر از ایــن نیسـت كـه بـه كسـی یـا چیـزی كـه
    قسمـت تــو نیسـت ،
    دلــ ღــღــღ ببنــدی ....!!!
  6. #201
    FARNAZ
    مدیر بخش سرگرمي

     

    کادر مدیریتی
    تاریخ عضویت
    April 2012
    محل سکونت
    T̶̶e̶̶h̶̶r̶̶a̶̶n̶̶
    نوشته ها
    31,478
    16,490
    24,277

    پیش فرض

    بخش ۶۰ - انجام کتاب


    صبحک الله صباح ای دبیر

    چون قلم از دست شدم دستگیر

    کاین نمط از چرخ فزونی کند

    با قلمم بوقلمونی کند

    زین همه الماس که بگداختم

    گزلکی از بهر ملک ساختم

    کاهن شمشیرم در سنگ بود

    کوره آهنگریم تنگ بود

    دولت اگر همدمیئی ساختی

    بخت بدین نیز نپرداختی

    در دلم آید که گنه کرده*ام

    کین ورقی چند سیه کرده*ام

    آنچه درین حجله خرگاهیست

    جلوه*گری چند سحرگاهیست

    زین بره میخور چه خوری دودها

    آتش در زن به نمک سودها

    بیش رو آهستگیی پیشه کن

    گر کنی اندیشه به اندیشه کن

    هر سخنی کز ادبش دوریست

    دست بر او مال که دستوریست

    و آنچه نه از علم برآرد علم

    گر منم آن حرف درو کش قلم

    گر نه درو داد سخن دادمی

    شهر به شهرش نفرستادمی

    این طرفم کرد سخن پای بست

    جمله اطراف مرا زیردست

    گفت زمانه نه زمینی بجنب

    چون ز منان چند نشینی بجنب

    بکر معانیم که همتاش نیست

    جامه باندازه بالاش نیست

    نیم تنی تا سر زانوش هست

    از سر آن بر سر زانو نشست

    بایدش از حله قد آراستن

    تا ادبش باشد برخاستن

    از نظر هر کهن و تازه*ای

    حاصل من چیست جز آوازه*ای

    گرمی هنگامه و زر هیچ نه

    زحمت بازار و دگر هیچ نه

    گنجه گره کرده گریبان من

    بی گرهی گنج عراق آن من

    بانگ برآورد جهان کای غلام

    گنجه کدامست و نظامی کدام

    شکر که این نامه به عنوان رسید

    پیشتر از عمر به پایان رسید

    کردنظامی ز پی زیورش

    غرقه گوهر ز قدم تا سرش

    باد مبارک گهر افشان او

    بر ملکی کاین گهر است آن او

    تــمــام!

    دلـــت را بـِتــکان . . .
    اشـتبــاهــاتـت وقــتی ا؋ـتـاد روی زمیـن . . .
    بــُگـذار همـان جـا بمــانـد. . .

    ؋ـقـط از لـا بــه لـایِ اشتــباه هــایـت. . .
    یک تجــربـه را بیــرون بکـش . . . قـــاب کــن . . . بــزن بـه دیــوارِ دلــت !

    اشتبــاه کـردּن اشتــباه نیــسـت . . .
    در اشـتبـاه مـاندنּ اشتــباه اسـت !!
صفحه 14 از 14 نخست ... 491011121314
نمایش نتایج: از 196 به 201 از 201

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •