ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی “ ورود به حساب” کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.





صفحه 9 از 14 نخست ... 45678910111213 ... آخرین
نمایش نتایج: از 121 به 135 از 201
  1. #121
    Hanieh-94
    مدير بازنشسته

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    July 2010
    محل سکونت
    زیــر این سقفــ کــبـ ـود
    نوشته ها
    10,070
    12,589
    7,982

    پیش فرض

    خرد نامه
    بخش 50 (پـــایـــانی)




    چو گوهر برون آمد از کان کوه
    ز گوهرخران گشت گیتی ستوه

    میان بسته هر یک به گوهرخری
    خریدار گوهر بود گوهری

    من آن گوهر آورده از ناف سنگ
    به گوهر فروشی ترازو به چنگ

    نه از بهر آن کاین چنین گوهری
    فروشم به گنجینهٔ کشوری

    به قارونی قفل داران گنج
    طمع دارم اندازهٔ دست رنج

    فروماندن از بهر کم بیش نیست
    بلی ماه با مشتری خویش نیست

    نیوشنده ای باز جویم به هوش
    کزو نشکند نام گوهر فروش

    کمر خوانی کوه کردن چو دیو
    همان چون ددان بر کشیدن غریو

    به سیلاب در گنج پرداختن
    جواهر به دریا در انداختن

    از آن بر که به گوش تاریک مغز
    گشادن در داستانهای نغز

    سخن را نیوشنده باید نخست
    گهر بی خریدار ناید درست

    مرا مشتری هست گوهرشناس
    همان گوهر افشاندن بی قیاس

    ولیکن ز سنگ آزمایان کوه
    پی من گرفتند چندین گروه

    چو لعل شب افروزم آمه به چنگ
    زهر منجنیقی گشادند سنگ

    که ما را ده این گوهر شب چراغ
    وگرنی گرانی برون بر زباغ

    بر آشفتم از سختی کارشان
    ز بیوزنی بیع بازارشان

    که بیاعی در نه سرهنگیست
    پسند نوا درهم آهنگیست

    زدر درگذر بیع دریاست این
    بها کو که بیعی مهیاست این

    چو در بیع دریا نشیند کسی
    خزینه به دریاش باید بسی

    به دریا کند بیع دریا پدید
    که دریا به دریا تواند خرید

    هر آوازه کان شد به گیتی بلند
    از اندازه ای بود گیتی پسند

    چو بیوزنیی باشد اندازه را
    بلندی کجا باشد آوازه را

    درین نکته کز گل برد رنگ را
    جوابیست پوشیده فرهنگ را

    وگرنه من در به تاراج ده
    کمر دزد را دانم از تاج ده

    نه زانست چندین سخن راندنم
    همان آیت فاقه برخواندنم

    که با من جهان سختیی می کند
    ستورم سبک رختیی می کند

    تهی نیست از ترهٔ خوان من
    ز ناتندرستیست افغان من

    چو پرگار بنیت نباشد درست
    قلم چون نگردد ز پرگار سست

    غرابی که با تندرستی بود
    همه دانش انجیر بستی بود

    بلی گرچه شد سال بر من کهن
    نشد رونق تازگیم از سخن

    هنوزم کهن سرو دارد نوی
    همان نقره خنگم کند خوش روی

    هنوزم به پنجاه بیت از قیاس
    صد اندر ترازو نهد حق شناس

    هنوزم زمانه به نیروی بخت
    دهد در به دامان دیبا به تخت

    ولی دارم اندیشهٔ سربلند
    که بر صید شیران گشایم کمند

    چو شیر افکنم صید و خود بگذرم
    خورد سینه روباه و من خون خورم

    چو سر سینه را گربه از دیگ برد
    چه سود ار عجوزه کند سینه خرد

    جهانی چنین در غلط باختن
    سپهری چنین در کج انداختن

    به شصت آمد اندازهٔ سال من
    نگشت از خود اندازهٔ حال من

    همانم که بودم به ده سالگی
    همان دیو با من به دلالگی

    گذشته چنان شد با دی به دشت
    فرومانده هم زود خواهد گذشت

    درازی و کوتاهی سال و ماه
    حساب رسن دارد و دلو و چاه

    چو دلو آبی از چه نیارد فراز
    رسن خواه کوتاه و خواهی دراز

    من این گفتم و رفتم و قصه ماند
    به بازی نمی باید این قصه خواند

    نیوشنده به گرغم خود خورد
    که او نیز از این کوچگه بگذرد

    نگوید که او چون گذشت از جهان
    کند چاره خویش با همرهان

    یکی روز من نیز در عهد خویش
    سخن یاد می کردم از عهد پیش

    غم رفتگان در دلم جای کرد
    دو چشم مرا اشک پیمای کرد

    شب آمد یکی زان عریقان آب
    چنین گفت با من به هنگام خواب

    غم ما بدان شرط خوردن توان
    که باشی تو بیرون ازین همرهان

    چوبا کاروانی درین تاختن
    همی کار خود بایدت ساختن

    از آن شب بسیچ سفر ساختم
    دل از کار بیهوده پرداختم

    که ایمن بود مرد بیدارهش
    ز غوغای این باد قندیل کش

    به ار در خم می فرو شد خزم
    چو می جامه ای را به خون می رزم

    گر از پشت گوران ندارم کباب
    ز گور شکم هم ندارم عذاب

    وگر نیست پالوده نغز پیش
    کنم مغز پالوده را قوت خویش

    و گر خشک شد روغنم در ایاغ
    به بی روغنی جان کنم چون چراغ

    چو از نان طبلی تهی شد تنم
    چو طبل از طپانچه خوری نشکنم

    گرم بشکند گردش سال و ماه
    مرا مومیائی بس اقبال شاه

    خدایا تو این عقد یک رشته را
    برومند باغ هنر کشته را

    به بی یاری اندر جهان یار باش
    شب و روزش از بد نگهدار باش

    به پایان شد این داستان دری
    به فیروز فالی و نیک اختری

    چو نام شهش فال مسعود باد
    وزین داستان شاه محمود باد

    دری بود ناسفته من سفتمش
    به فرخ ترین طالعی گفتمش

    از آنجا که بر مقبلان نقش بست
    عجب نیست گر مقبل آمد به دست

    چو برخواند این نامه را شهریار
    خرد یاورش باد و فرهنگ یار

    همین داستان باد از او سر بلند
    هم او باد ازین داستان بهره مند

    نظامی بدو عالی آوازه باد
    به نظمی چنین نام او تازه باد

    بدو باد فرخنده چون نام او
    از آغاز او تا به انجام او

    سرش سبز باد و دلش شادمان
    از او دور چشم بد بدگمان

    جهانش مطیع و زمانش به کام
    فلک بنده و روزگارش غلام
    گاهی فکر می کنم
    ولایت
    یعنی
    همیشه یک نفر منتظر است تا آن هایی که عقب افتاده اند برسند
    و آن هایی که جلوتر رفته اند برگردند ...


  2. #122
    saita

     

    پیشکسوت کوچولو
    كوچولو ماندگار(آخر کوچولو)

    تاریخ عضویت
    March 2008
    محل سکونت
    هر کجا باشم آسمان مال من است
    نوشته ها
    32,548
    6,791
    9,121

    پیش فرض

    مخــــــــــزن الاسرار
    بخش 1 --- آغاز سخن



    بسم الله الرحمن الرحیم
    هست کلید در گنج حکیم
    فاتحه فکرت و ختم سخن
    نام خدایست بر او ختم کن

    پیش وجود همه آیندگان

    بیش بقای همه پایندگان
    سابقه سالار جهان قدم
    مرسله پیوند گلوی قلم

    پرده گشای فلک پرده دار

    پردگی پرده شناسان کار
    مبدع هر چشمه که جودیش هست
    مخترع هر چه وجودیش هست

    لعل طراز کمر آفتاب

    حله گر خاک و حلی بند آب
    پرورش*آموز درون پروران
    روز برآرنده روزی خوران

    مهره کش رشته باریک عقل

    روشنی دیده تاریک عقل
    داغ نه ناصیه داران پاک
    تاج ده تخت نشینان خاک

    خام کن پخته تدبیرها

    عذر پذیرنده تقصیرها
    شحنه غوغای هراسندگان
    چشمه تدبیر شناسندگان

    اول و آخر بوجود و صفات

    هست کن و نیست کن کاینات
    با جبروتش که دو عالم کمست
    اول ما آخر ما یکدمست

    کیست درین دیر گه دیر پای

    کو لمن الملک زند جز خدای
    بود و نبود آنچه بلندست و پست
    باشد و این نیز نباشد که هست

    پرورش آموختگان ازل

    مشکل این کار نکردند حل
    کز ازلش علم چه دریاست این
    تا ابدش ملک چه صحراست این

    اول او اول بی ابتداست

    آخر او آخر بی انتهاست
    روضه ترکیب ترا حور ازوست
    نرگس بینای ترا نور ازوست

    کشمکش هر چه در و زندگیست

    پیش خداوندی او بندگیست
    هر چه جز او هست بقائیش نیست
    اوست مقدس که فنائیش نیست

    منت او راست هزار آستین

    بر کمر کوه و کلاه زمین
    تا کرمش در تتق نور بود
    خار زگل نی زشکر دور بود

    چون که به جودش کرم آباد شد

    بند وجود از عدم آزاد شد
    در هوس این دو سه ویرانه ده
    کار فلک بود گره در گره

    تا نگشاد این گره وهم سوز

    زلف شب ایمن نشد از دست روز
    چون گهر عقد فلک دانه کرد
    جعد شب از گرد عدم شانه کرد

    زین دو سه چنبر که بر افلاک زد

    هفت گره بر کمر خاک زد
    کرد قبا جبه خورشید و ماه
    زین دو کله*وار سپید و سیاه

    زهره میغ از دل دریا گشاد

    چشمه خضر از لب خضرا گشاد
    جام سحر در گل شبرنگ ریخت
    جرعه آن در دهن سنگ ریخت

    زاتش و آبی که بهم در شکست

    پیه در و گرده یاقوت بست
    خون دل خاک زبحران باد
    در جگر لعل جگرگون نهاد

    باغ سخا را چو فلک تازه کرد

    مرغ سخن را فلک آوازه کرد
    نخل زبانرا رطب نوش داد
    در سخن را صدف گوش داد

    پرده*نشین کرد سر خواب را

    کسوت جان داد تن آب را
    زلف زمین در بر عالم فکند
    خال (عصی) بر رخ آدم فکند

    روی زر از صورت خواری بشست

    حیض گل از ابر بهاری بشست
    زنگ هوا را به کواکب سترد
    جان صبا را به ریاحین سپرد

    خون جهان در جگر گل گرفت

    نبض خرد در مجس دل گرفت
    خنده به غمخوارگی لب کشاند
    زهره به خنیاگری شب نشاند

    ناف شب از مشک فروشان اوست

    ماه نو از حلقه به گوشان اوست
    پای سخنرا که درازست دست
    سنگ سراپرده او سر شکست

    وهم تهی پای بسی ره نبشت

    هم زدرش دست تهی بازگشت
    راه بسی رفت و ضمیرش نیافت
    دیده بسی جست و نظیرش نیافت

    عقل درآمد که طلب کردمش

    ترک ادب بود ادب کردمش
    هر که فتاد از سر پرگار او
    جمله چو ما هست طلبگار او

    سدره نشینان سوی او پر زدند

    عرش روان نیز همین در زدند
    گر سر چرخست پر از طوق اوست
    ور دل خاکست پر از شوق اوست

    زندهٔ نام جبروتش احد

    پایه تخت ملکوتش ابد

    خاص نوالش نفس خستگان
    پیک روانش قدم بستگان

    دل که زجان نسبت پاکی کند

    بر در او دعوی خاکی کند
    رسته خاک در او دانه ایست
    کز گل باغش ارم افسانه ایست

    خاک نظامی که بتایید اوست

    مزرعه دانه توحید اوست



    عشق یعنی منو دخترم مثل هم لباس بپوشیم ...
    باباش تا چشمش بهمون بیفته بگه: ای جووووونم.. تو رو خدا دخترامو ببین ...
    حالا اول کدومتونو ببوسم؟!
    ما هم یه چشمک به هم بزنیم و دوتایی بپریم بغلش ...


  3. #123
    memol61

     

    معاون کل کوچولو
    تاریخ عضویت
    October 2009
    محل سکونت
    گورستان آرزوها
    نوشته ها
    105,589
    19,984
    15,764

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش 2
    (مناجات اول)در سیاست و قهر یزدان
    .................................................. .................................................. .........

    ای همه هستی زتو پیدا شده

    خاک ضعیف از تو توانا شده


    زیرنشین علمت کاینات

    ما بتو قائم چو تو قائم بذات


    هستی تو صورت پیوند نی

    تو بکس و کس بتو مانند نی


    آنچه تغیر نپذیرد توئی

    وانکه نمردست و نمیرد توئی


    ما همه فانی و بقا بس تراست

    ملک تعالی و تقدس تراست


    خاک به فرمان تو دارد سکون

    قبه خضرا تو کنی بیستون


    جز تو فلکرا خم چوگان که داد

    دیک جسد را نمک جان که داد


    چون قدمت بانک بر ابلق زند

    جز تو که یارد که اناالحق زند


    رفتی اگر نامدی آرام تو

    طاقت عشق از کشش نام تو


    تا کرمت راه جهان برگرفت

    پشت زمین بار گران برگرفت


    گرنه زپشت کرمت زاده بود

    ناف زمین از شکم افتاده بود


    عقد پرستش زتو گیرد نظام

    جز بتو بر هست پرستش حرام


    هر که نه گویای تو خاموش به

    هر چه نه یاد تو فراموش به


    ساقی شب دستکش جام تست

    مرغ سحر دستخوش نام تست


    پرده برانداز و برون آی فرد

    گر منم آن پرده بهم در نورد


    عجز فلک را به فلک وانمای

    عقد جهانرا زجهان واگشای


    نسخ کن این آیت ایام را

    مسخ کن این صورت اجرام را


    حرف زبانرا به قلم بازده

    وام زمین را به عدم بازده


    ظلمتیانرا بنه بی نور کن

    جوهریانرا زعرض دور کن


    کرسی شش گوشه بهم در شکن

    منبر نه پایه بهم درفکن


    حقه مه بر گل این مهره زن

    سنگ زحل بر قدح زهره زن


    دانه کن این عقد شب افروز را

    پر بشکن مرغ شب و روز را


    از زمی این پشته گل بر تراش

    قالب یکخشت زمین گومباش


    گرد شب از جبهت گردون بریز

    جبهه بیفت اخبیه گو برمخیز


    تا کی ازین راه نوروزگار

    پرده*ای از راه قدیمی بیار


    طرح برانداز و برون کش برون

    گردن چرخ از حرکات و سکون


    آب بریز آتش بیداد را

    زیرتر از خاک نشان باد را


    دفتر افلاک شناسان بسوز

    دیده خورشید پرستان بدوز


    صفر کن این برج زطوق هلال

    باز کن این پرده ز مشتی خیال


    تا به تو اقرار خدائی دهند

    بر عدم خویش گوائی دهند


    غنچه کمر بسته که ما بنده ایم

    گل همه تن جان که به تو زنده ایم


    بی دیتست آنکه تو خونریزیش

    بی بدلست آنکه تو آویزیش


    منزل شب را تو دراز آوری

    روز فرو رفته تو بازآوری


    گرچه کنی قهر بسی را ز ما

    روی شکایت نه کسی را ز ما


    روشنی عقل به جان داده ای

    چاشنی دل به زبان داده ای


    چرخ روش قطب ثبات از تو یافت

    باغ وجود آب حیات از تو یافت


    غمزه نسرین نه ز باد صباست

    کز اثر خاک تواش توتیاست


    پرده سوسن که مصابیح تست

    جمله زبان از پی تسبیح تست


    بنده نظامی که یکی گوی تست

    در دو جهان خاک سر کوی تست


    خاطرش از معرفت آباد کن

    گردنش از دام غم آزاد کن



    گناهانم را دوست دارم
    بیشتر از تمام کارهای خوبی که کرده ام
    چون آنها واقعی ترین انتخاب*های منند
  4. #124
    zhoana
    مدير بخش عكس

     

    کادر مدیریتی
    تاریخ عضویت
    January 2011
    نوشته ها
    23,600
    11,345
    7,969

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش 3
    (مناجات دوم) در بخشایش و عفو یزدان

    ای به ازل بوده و نابوده ما

    وی به ابد زنده و فرسوده ما


    دور جنیبت کش فرمان تست

    سفت فلک غاشیه گردان تست


    حلقه زن خانه به دوش توایم

    چون در تو حلقه به گوش توایم


    داغ تو داریم و سگ داغدار

    می*نپذیرند شهان در شکار


    هم تو پذیری که زباغ توایم

    قمری طوق و سگ داغ توایم


    بی*طمعیم از همه سازنده*ای

    جز تو نداریم نوازنده*ای


    از پی تست اینهمه امید و بیم

    هم تو ببخشای و ببخش ای کریم


    چاره ما ساز که بی داوریم

    گر تو برانی به که روی آوریم


    این چه زبان وین چه زبان را نیست

    گفته و ناگفته پشیمانیست


    دل ز کجا وین پر و بال از کجا

    من که و تعظیم جلال از کجا


    جان به چه دل راه درین بحر کرد

    دل به چه گستاخی ازین چشمه خورد


    در صفتت گنگ فرو مانده*ایم

    من عرف الله فرو خوانده*ایم


    چون خجلیم از سخن خام خویش

    هم تو بیامرز به انعام خویش


    پیش تو گر بی سر و پای آمدیم

    هم به امید تو خدای آمدیم


    یارشو ای مونس غمخوارگان

    چاره کن ای چاره بیچاره*گان


    قافله شد واپسی ما ببین

    ای کس ما بیکسی ما ببین


    بر که پناهیم توئی بی*نظیر

    در که گریزیم توئی دستگیر


    جز در تو قبله نخواهیم ساخت

    گر ننوازی تو که خواهد نواخت


    دست چنین پیش که دارد که ما

    زاری ازین بیش که دارد که ما


    درگذر از جرم که خواننده*ایم

    چاره ما کن که پناهنده*ایم


    ای شرف نام نظامی به تو

    خواجگی اوست غلامی به تو


    نزل تحیت به زبانش رسان

    معرفت خویش به جانش رسان



    ویرایش توسط zhoana : 2012.07.31 در ساعت 09:08



    نسل ما اینگونه بود
    نسل ما نسلی بود که هرگز گرمای وجود رفیق رو کنار خود احساس نکرد

    نسلی که یواشکی بوسید یواشکی نوشید

    یواشکی خندید یواشکی حرف زد

    یواشکی فکر کرد یواشکی اعتراض کرد

    یواشکی گریه کرد یواشکی آرزو کرد

    یواشکی دعا کرد یواشکی درد و دل کرد

    یواشکی انتخاب کرد یواشکی عاشق شد

    و یواشکی.........

    شکست خورد


    +++++

    ★ قوانین جدید بخش عکس و آموزش ★

  5. #125
    memol61

     

    معاون کل کوچولو
    تاریخ عضویت
    October 2009
    محل سکونت
    گورستان آرزوها
    نوشته ها
    105,589
    19,984
    15,764

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش 4
    در نعت رسول اکرم
    .................................................. .................................................. .........

    تخته اول که الف نقش بست

    بر در محجوبه احمد نشست


    حلقه حی را کالف اقلیم داد

    طوق ز دال و کمر از میم داد


    لاجرم او یافت از آن میم و دال

    دایره دولت و خط کمال


    بود درین گنبد فیروزه خشت

    تازه ترنجی زسرای بهشت


    رسم ترنجست که در روزگار

    پیش دهد میوه پس آرد بهار


    کنت نبیا چو علم پیش برد

    ختم نبوت به محمد سپرد


    مه که نگین دان زبرجد شدست

    خاتم او مهر محمد شدست


    گوش جهان حلقه کش میم اوست

    خود دو جهان حلقه تسلیم اوست


    خواجه مساح و مسیحش غلام

    آنت بشیر اینت مبشر به نام


    امی گویا به زبان فصیح

    از الف آدم و میم مسیح


    همچو الف راست به عهد و وفا

    اول و آخر شده بر انبیا


    نقطه روشن*تر پرگار کن

    نکته پرگارترین سخن


    از سخن او ادب آوازه*ای

    وز کمر او فلک اندازه*ای


    کبر جهان گرچه بسر بر نکرد

    سر به جهان هم به جهان در نکرد


    عصمتیان در حرمش پردگی

    عصمت از او یافته پروردگی


    تربتش از دیده جنایت ستان

    غربتش از مکه جبایت ستان


    خامشی او سخن دلفروز

    دوستی او هنر عیب سوز


    فتنه فرو کشتن ازو دلپذیر

    فتنه شدن نیز برو ناگزیر


    بر همه سر خیل و سر خیر بود

    قطب گرانسنگ سبک سیر بود


    شمع الهی ز دل افروخته

    درس ازل تا ابد آموخته


    چشمه خورشید که محتاج اوست

    نیم هلال از شب معراج اوست


    تخت نشین شب معراج بود

    تخت نشان کمر و تاج بود


    داده فراخی نفس تنگ را

    نعل زده خنگ شب آهنگ را


    از پی باز آمدنش پای بست

    موکبیان سخن ابلق بدست


    چون تک ابلق بتمامی رسید

    غاشیه داری به نظامی رسید



    گناهانم را دوست دارم
    بیشتر از تمام کارهای خوبی که کرده ام
    چون آنها واقعی ترین انتخاب*های منند
  6. #126
    zhoana
    مدير بخش عكس

     

    کادر مدیریتی
    تاریخ عضویت
    January 2011
    نوشته ها
    23,600
    11,345
    7,969

    پیش فرض

    مخزن الاسرار

    بخش5


    در معراج

    نیم شبی کان ملک نیمروز

    کرد روان مشعل گیتی فروز


    نه فلک از دیده عماریش کرد

    زهره و مه مشعله داریش کرد


    کرد رها در حرم کاینات

    هفت خط و چار حد و شش جهات


    روز شده با قدمش در وداع

    زامدنش آمده شب در سماع


    دیده اغیار گران خواب گشت

    کو سبک از خواب عنان تاب گشت


    با قفس قالب ازین دامگاه

    مرغ دلش رفته به آرامگاه


    مرغ پر انداخته یعنی ملک

    خرقه در انداخته یعنی فلک


    مرغ الهیش قفس پر شده

    قالبش از قلب سبکتر شده


    گام به گام او چو تحرک نمود

    میل به میلش به تبرک ربود


    چون دو جهان دیده بر او داشتند

    سر ز پی سجده فرو داشتند


    پایش ازان پایه که سر پیش داشت

    مرحله بر مرحله صد بیش داشت


    رخش بلند آخورش افکند پست

    غاشیه را بر کتف هر که هست


    بحر زمین کان شد و او گوهرش

    برد سپهر از پی تاج سرش


    گوهر شب را به شب عنبرین

    گاو فلک برد ز گاو زمین


    او ستده پیشکش آن سفر

    از سرطان تاج و زجوزا کمر


    خوشه کزو سنبل*تر ساخته

    سنبله را بر اسد انداخته


    تا شب او را چه قدر قدر هست

    زهره شب سنج ترازو به دست


    سنگ ورا کرده ترازو سجود

    زانکه به مقدار ترازو نبود


    ریخته نوش از دم سیسنبری

    بر دم این عقرب نیلوفری


    چون ز کمان تیر شکر زخمه ریخت

    زهر ز بزغاله خوانش گریخت


    یوسف دلوی شده چون آفتاب

    یونس حوتی شده چون دلو آب


    تا به حمل تخت ثریا زده

    لشگر گل خیمه به صحرا زده


    از گل آن روضه باغ رفیع

    ربع زمین یافته رنگ ربیع


    عشر ادب خوانده ز سبع سما

    عذر قدم خواسته از انبیا


    ستر کواکب قدمش میدرید

    سفت ملایک علمش میکشید


    ناف شب آکنده ز مشک لبش

    نعل مه افکنده سم مرکبش


    در شب تاریک بدان اتفاق

    برق شده پویه پای براق


    کبک وش آن باز کبوتر نمای

    فاخته*رو گشت بفر همای


    سدره شده صد ره پیراهنش

    عرش گریبان زده در دامنش


    شب شده روز اینت نهاری شگرف

    گل شده سرو اینت بهاری شگرف


    زان گل و زان نرگس کانباغ داشت

    نرگس او سرمه مازاغ داشت


    چون گل ازین پایه فیروزه فرش

    دست به دست آمد تا ساق عرش


    همسفرانش سپر انداختند

    بال شکستند و پر انداختند


    او بتحیر چو غریبان راه

    حلقه زنان بر در آن بارگاه


    پرده نشینان که درش داشتند

    هودج او یکتنه بگذاشتند


    رفت بدان راه که همره نبود

    این قدمش زانقدم آگه نبود


    هر که جز او بر در آن راز ماند

    او هم از آمیزش خود باز ماند


    بر سر هستی قدمش تاج بود

    عرش بدان مائده محتاج بود


    چون به همه حرق قلم در کشید

    ز آستی عرش علم برکشید


    تا تن هستی دم جان می*شمرد

    خواجه جان راه به تن می*سپرد


    چون بنه عرش به پایان رسید

    کار دل و جان به دل و جان رسید


    تن به گهر خانه اصلی شتافت

    دیده چنان شد که خیالش نیافت


    دیده که نور ازلی بایدش

    سر به خیالات فرو نایدش


    راه قدم پیش قدم در گرفت

    پرده خلقت زمیان برگرفت


    کرد چو ره رفت زغایت فزون

    سر ز گریبان طبیعت برون


    همتش از غایت روشن دلی

    آمده در منزل بی منزلی


    غیرت ازین پرده میانش گرفت

    حیرت ازان گوشه عنانش گرفت


    پرده در انداخته دست وصال

    از در تعظیم سرای جلال


    پای شد آمد بسر انداخته

    جان به تماشا نظر انداخته


    رفت ولی زحمت پائی نداشت

    جست ولی رخصت جائی نداشت


    چون سخن از خود به در آمد تمام

    تا سخنش یافت قبول سلام


    آیت نوری که زوالش نبود

    دید به چشمی که خیالش نبود


    دیدن او بی عرض و جوهرست

    کز عرض و جوهر از آنسو ترست


    مطلق از آنجا که پسندیدنیست

    دید خدا را و خدا دیدنیست


    دیدنش از دیده نباید نهفت

    کوری آنکس که بدیده نگفت


    دید پیمبر نه به چشمی دگر

    بلکه بدین چشم سر این چشم سر


    دیدن آن پرده مکانی نبود

    رفتن آن راه زمانی نبود


    هر که در آن پرده نظرگاه یافت

    از جهت بی جهتی راه یافت


    هست ولیکن نه مقرر بجای

    هر که چنین نیست نباشد خدای


    کفر بود نفی ثباتش مکن

    جهل بود وقف جهاتش مکن


    خورد شرابی که حق آمیخته

    جرعه آن در گل ما ریخته


    لطف ازل با نفسش همنشین

    رحمت حق نازکش او نازنین


    لب به شکر خنده بیاراسته

    امت خود را به دعا خواسته


    همتش از گنج توانگر شده

    جمله مقصود میسر شده


    پشت قوی گشته از آن بارگاه

    روی درآورد بدین کارگاه


    زان سفر عشق نیاز آمده

    در نفسی رفته و باز آمده


    ای سخنت مهر زبانهای ما

    بوی تو جانداروی جانهای ما


    دور سخا را به تمامی رسان

    ختم سخن را به نظامی رسان






    نسل ما اینگونه بود
    نسل ما نسلی بود که هرگز گرمای وجود رفیق رو کنار خود احساس نکرد

    نسلی که یواشکی بوسید یواشکی نوشید

    یواشکی خندید یواشکی حرف زد

    یواشکی فکر کرد یواشکی اعتراض کرد

    یواشکی گریه کرد یواشکی آرزو کرد

    یواشکی دعا کرد یواشکی درد و دل کرد

    یواشکی انتخاب کرد یواشکی عاشق شد

    و یواشکی.........

    شکست خورد


    +++++

    ★ قوانین جدید بخش عکس و آموزش ★

  7. #127
    memol61

     

    معاون کل کوچولو
    تاریخ عضویت
    October 2009
    محل سکونت
    گورستان آرزوها
    نوشته ها
    105,589
    19,984
    15,764

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش 6
    نعت اول
    .................................................. .................................................. ...........

    شمسه نه مسند هفت اختران

    ختم رسل خاتم پیغمبران


    احمد مرسل که خرد خاک اوست

    هر دو جهان بسته فتراک اوست


    تازه ترین سنبل صحرای ناز

    خاصه ترین گوهر دریای راز


    سنبل او سنبله روز تاب

    گوهر او لعل گر آفتاب


    خنده خوش زان نزدی شکرش

    تا نبرد آب صدف گوهرش


    گوهر او چون دل سنگی نخست

    سنگ چرا گوهر او را شکست


    کرد جدا سنگ ملامت گرش

    گوهری از رهگذر گوهرش


    یافت فراخی گهر از درج تنگ

    نیست عجب زادن گوهر ز سنگ


    آری از آنجا که دل سنگ بود

    خشکی سوداش در آهنگ بود


    کی شدی این سنگ مفرح گزای

    گر نشدی درشکن و لعل سای


    سیم دیت بود مگر سنگ را

    کامد و خست آن دهن تنگ را


    هر گهری کز دهن سنگ خاست

    با لبش از جمله دندان بهاست


    گوهر سنگین که زمین کان اوست

    کی دیت گوهر دندان اوست


    فتح بدندان دیتش جان کنان

    از بن دندان شده دندان کنان


    چون دهن از سنگ بخونابه شست

    نام کرم کرد بخود بر درست


    از بن دندان سر دندان گرفت

    داد بشکرانه کم آن گرفت


    زارزوی داشته دندان گذاشت

    کز دو جهان هیچ بدندان نداشت


    در صف ناورد گه لشکرش

    دست علم بود و زبان خنجرش


    خنجر او ساخته دندان نثار

    خوش نبود خنجر دندانه دار


    اینهمه چه؟ تا کرمش بنگرند

    خار نهند از گل او برخورند


    باغ پر از گل سخن خار چیست

    رشته پر از مهره دم مار چیست


    با دم طاوس کم زاغ گیر

    با دم بلبل طرف باغ گیر


    طبع نظامی که بدو چونگلست

    بر گل او نغز نوا بلبلست



    گناهانم را دوست دارم
    بیشتر از تمام کارهای خوبی که کرده ام
    چون آنها واقعی ترین انتخاب*های منند
  8. #128
    zhoana
    مدير بخش عكس

     

    کادر مدیریتی
    تاریخ عضویت
    January 2011
    نوشته ها
    23,600
    11,345
    7,969

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش7
    نعت دوم


    ای تن تو پاکتر از جان پاک
    روح تو پرورده روحی فداک

    نقطه گه خانه رحمت توئی
    خانه بر نقطه زحمت توئی

    راهروان عربی را تو ماه
    یاوگیان عجمی را تو راه

    ره به تو یابند و تو ره ده نه ای
    مهتر ده خود تو و در ده نه ای

    چون تو کریمان که تماشا کنند
    رستی تنها نه به تنها کنند

    از سر خوانی که رطب خورده*ای
    از پی ما زله چه آورده*ای

    لب بگشا تا همه شکر خورند
    ز آب دهانت رطب*تر خورند

    ای شب گیسوی تو روز نجات
    آتش سودای تو آب حیات

    عقل شده شیفته روی تو
    سلسله شیفتگان موی تو

    چرخ ز طوق کمرت بنده*ای
    صبح ز خورشید رخت خنده*ای

    عالم تردامن خشک از تو یافت
    ناف زمین نافه مشک از تو یافت

    از اثر خاک تو مشگین غبار
    پیکر آن بوم شده مشک بار

    خاک تو از باد سلیمان بهست
    روضه چگویم که ز رضوان بهست

    کعبه که سجاده تکبیر تست
    تشنه جلاب تباشیر تست

    تاج تو و تخت تو دارد جهان
    تخت زمین آمد و تاج آسمان

    سایه نداری تو که نور مهی
    رو تو که خود سایه نور اللهی

    چار علم رکن مسلمانیت
    پنج دعا نوبت سلطانیت

    خاک ذلیلان شده گلشن به تو
    چشم غریبان شده روشن به تو

    تا قدمت در شب گیسو فشان
    بر سر گردون شده دامن کشان

    پر زر و در گشته ز تو دامنش
    خشتک زر سوزه پیراهنش

    در صدف صبح به دست صفا
    غالیه بوی تو ساید صبا

    لاجرم آنجا که صبا تاخته
    لشگر عنبر علم انداخته

    بوی کز آن عنبر لرزان دهی
    گر به دو عالم دهی ارزان دهی

    سدره ز آرایش صدرت زهیست
    عرش در ایوان تو کرسی نهیست

    روزن حاجت چو بود صبح تاب
    ذره بود عرش در آن آفتاب

    گرنه ز صبح آینه بیرون فتاد
    نور تو بر خاک زمین چون فتاد

    ای دو جهان زیر زمین از چه*ای
    گنج نه*ای خاک نشین از چه*ای

    تا تو به خاک اندری ای گنج پاک
    شرط بود گنج سپردن به خاک

    گنج ترا فقر تو ویرانه بس
    شمع ترا ظل تو پروانه بس

    چرخ مقوس هدف آه تست
    چنبر دلوش رسن چاه تست

    ایندو طرف گرد سپید و سیاه
    راه تو را پیک ز پیکان راه

    عقل شفا جوی و طبیبش توئی
    ماه سفرساز و غریبش توئی

    خیز و شب منتظران روز کن
    طبع نظامی طرب افروز کن




    نسل ما اینگونه بود
    نسل ما نسلی بود که هرگز گرمای وجود رفیق رو کنار خود احساس نکرد

    نسلی که یواشکی بوسید یواشکی نوشید

    یواشکی خندید یواشکی حرف زد

    یواشکی فکر کرد یواشکی اعتراض کرد

    یواشکی گریه کرد یواشکی آرزو کرد

    یواشکی دعا کرد یواشکی درد و دل کرد

    یواشکی انتخاب کرد یواشکی عاشق شد

    و یواشکی.........

    شکست خورد


    +++++

    ★ قوانین جدید بخش عکس و آموزش ★

  9. #129
    memol61

     

    معاون کل کوچولو
    تاریخ عضویت
    October 2009
    محل سکونت
    گورستان آرزوها
    نوشته ها
    105,589
    19,984
    15,764

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش 8
    نعت سوم
    .................................................. .................................................. ..........

    ای مدنی برقع و مکی نقاب

    سایه نشین چند بود آفتاب


    گر مهی از مهر تو موئی بیار

    ور گلی از باغ تو بوئی بیار


    منتظرانرا به لب آمد نفس

    ای ز تو فریاد به فریادرس


    سوی عجم ران منشین در عرب

    زرده روز اینک و شبدیز شب


    ملک برآرای و جهان تازه کن

    هردو جهانرا پر از آوازه کن


    سکه تو زن تا امرا کم زنند

    خطبه تو کن تا خطبا دم زنند


    خاک تو بوئی به ولایت سپرد

    باد نفاق آمد و آن بوی برد


    باز کش این مسند از آسودگان

    غسل ده این منبر از آلودگان


    خانه غولند بپردازشان

    در غله دان عدم اندازشان


    کم کن اجری که زیادت خورند

    خاص کن اقطاع که غارتگرند


    ما همه جسمیم بیا جان تو باش

    ما همه موریم سلیمان تو باش


    از طرفی رخنه دین میکنند

    وز دگر اطراف کمین میکنند


    شحنه توئی قافله تنها چراست

    قلب تو داری علم آنجا چراست


    یا علیی در صف میدان فرست

    یا عمری در ره شیطان فرست


    شب به سر ماه یمانی درآر

    سر چو مه از برد یمانی برآر


    با دو سه در بند کمربند باش

    کم زن این کم زده چند باش


    پانصد و هفتاد بس ایام خواب

    روز بلندست به مجلس شتاب


    خیز و بفرمای سرافیل را

    باد دمیدن دو سه قندیل را


    خلوتی پرده اسرار شو

    ما همه خفتیم تو بیدار شو


    ز آفت این خانه آفت پذیر

    دست برآور همه را دست گیر


    هر چه رضای تو بجز راست نیست

    با تو کسی را سر وا خواست نیست


    گر نظر از راه عنایت کنی

    جمله مهمات کفایت کنی


    دایره بنمای به انگشت دست

    تا به تو بخشیده شود هر چه هست


    با تو تصرف که کند وقت کار

    از پی آمرزش مشتی غبار


    از تو یکی پرده برانداختن

    وز دو جهان خرقه درانداختن


    مغز نظامی که خبر جوی تست

    زنده دل از غالیه بوی تست


    از نفسش بوی وفائی ببخش

    ملک فریدون به گدائی ببخش


    گناهانم را دوست دارم
    بیشتر از تمام کارهای خوبی که کرده ام
    چون آنها واقعی ترین انتخاب*های منند
  10. #130
    memol61

     

    معاون کل کوچولو
    تاریخ عضویت
    October 2009
    محل سکونت
    گورستان آرزوها
    نوشته ها
    105,589
    19,984
    15,764

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش 9
    نعت چهارم
    .................................................. .................................................. .....

    ای گهر تاج فرستادگان

    تاج ده گوهر آزادگان


    هر چه زبیگانه وخیل تواند

    جمله در این خانه طفیل تواند


    اول بیت ار چه به نام تو بست

    نام تو چون قافیه آخر نشست


    این ده ویران چو اشارت رسید

    از تو و آدم به عمارت رسید


    آنچه بدو خانه نوآیین بود

    خشت پسین دای نخستین بود


    آدم و نوحی نه به از هر دوی

    مرسله یک گره از هر دوی


    آدم از آن دانه که شد هیضه*دار

    توبه شدش گلشکر خوشگوار


    توبه دل در چمنش بوی تست

    گلشکرش خاک سر کوی تست


    دل ز تو چون گلشکر توبه خورد

    گلشکر از گلشکری توبه کرد


    گوی قبولی ز ازل ساختند

    در صف میدان دل انداختند


    آدم نو زخمه درآمد به پیش

    تا برد آنگوی به چوگان خویش


    بارگیش چون عقب خوشه رفت

    گوی فرو ماند و فرا گوشه رفت


    نوح که لب تشنه به حیوان رسید

    چشمه غلط کرد و به طوفان رسید


    مهد براهیم چو رای اوفتاد

    نیم ره آمد دو سه جای اوفتاد


    چون دل داود نفس تنگ داشت

    در خور این زیر، بم آهنگ داشت


    داشت سلیمان ادب خود نگاه

    مملکت آلوده نجست آین کلاه


    یوسف از آن چاه عیانی ندید

    جز رسن و دلو نشانی ندید


    خضر عنان زین سفر خشک تافت

    دامن خود تر شدهٔ چشمه یافت


    موسی از این جام تهی دید دست

    شیشه به کهپایه «ارنی» شکست


    عزم مسیحا نه به این دانه بود

    کو ز درون تهمتی خانه بود


    هم تو «فلک طرح» درانداختی

    سایه بر این کار برانداختی


    مهر شد این نامه به عنوان تو

    ختم شد این خطبه به دوران تو


    خیز و به از چرخ مداری بکن

    او نکند کار تو کاری بکن


    خط فلک خطه میدان تست

    گوی زمین در خم چوگان تست


    تا زعدم گرد فنا برنخاست

    می*تک و می*تاز که میدان تراست


    کیست فنا کاب ز جامت برد

    یا عدم سفله که نامت برد


    پای عدم در عدم آواره کن

    دست فنا را به فنا پاره کن


    ای نفست نطق زبان بستگان

    مرهم سودای جگر خستگان


    عقل به شرع تو ز دریای خون

    کشتی جان برد به ساحل درون


    قبله نه چرخ به کویت دراست

    عبهر شش روزه به مویت دراست


    ملک چو مویت همه درهم شود

    گر سر موئی زسرت کم شود


    بی قلم از پوست برون خوان توئی

    بی سخن از مغز درون دان توئی


    زان بزد انگشت تو بر حرف پای

    تا نشود حرف تو انگشت سای


    حرف همه خلق شد انگشت رس

    حرف تویی زحمت انگش کس


    پست شکر گشت غبار درت

    پسته و عناب شده شکرت


    یک کف پست تو به صحرای عشق

    برگ چهل روزه تماشای عشق


    تازه*ترین صبح نجاتی مرا

    خاک توام کاب حیاتی مرا


    خاک تو خود روضه جان منست

    روضه تو جان و جهان منست


    خاک تو در چشم نظامی کشم

    غاشیه بر دوش غلامی کشم


    بر سر آنروضه چون جان پاک

    خیزم چون باد و نشینم چو خاک


    تا چو سران غالیهٔ تر کنند

    خاک مرا غالیهٔ سر کنند



    گناهانم را دوست دارم
    بیشتر از تمام کارهای خوبی که کرده ام
    چون آنها واقعی ترین انتخاب*های منند
  11. #131
    memol61

     

    معاون کل کوچولو
    تاریخ عضویت
    October 2009
    محل سکونت
    گورستان آرزوها
    نوشته ها
    105,589
    19,984
    15,764

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش 10
    در مدح ملک فخرالدین بهرامشاه بن داود
    .................................................. .................................................. ................

    من که درین دایره دهربند

    چون گره نقطه شدم شهربند


    دسترس پای گشائیم نیست

    سایه ولی فر همائیم نیست


    پای فرو رفته بدین خاک در

    با فلکم دست به فتراک در


    فرق به زیر قدم انداختم

    وز سر زانو قدمی ساختم


    گشته ز بس روشنی روی من

    آینه دل سر زانوی من


    من که به این آینه پرداختم

    آینه دیده درانداختم


    تا زکدام آینه تابی رسد

    یا ز کدام آتشم آبی رسد


    چون نظر عقل به رای درست

    گرد جهان دست برآورد چست


    دید از آن مایه که در همتست

    پایه دهی را که ولی نعمتست


    شاه قوی طالع فیروز چنگ

    گلبن این روضه فیروزه رنگ


    خضر سکندر منش چشمه رای

    قطب رصد بند مجسطی گشای


    آنکه ز مقصود وجود اولست

    و آیت مقصود بدو منزلست


    شاه فلک تاج سلیمان نگین

    مفخر آفاق ملک فخر دین


    نسبت داودی او کرده چست

    بر شرفش نام سلیمان درست


    رایت اسحاق ازو عالیست

    ضدش اگر هست سماعیلیست


    یکدله شش جهت و هفتگاه

    نقطه نه دایره بهرام شاه


    آنکه ز بهرامی او وقت زور

    گور بود بهره بهرام گور


    مفخر شاهان به تواناتری

    نامور دهر به داناتری


    خاص کن ملک جهان بر عموم

    هم ملک ارمن و هم شاه روم


    سلطنت اورنگ خلافت سریر

    روم ستاننده ابخاز گیر


    عالم و عادل*تر اهل وجود

    محسن و مکرم*تر ابنای جود


    دین فلک و دولت او اخترست

    ملک صدف خاک درش گوهرست


    چشمه و دریاست به ماهی و در

    چشمه آسوده و دریای پر


    با کفش این چشمه سیماب ریز

    خوانده چو سیماب گریزا گریز


    خنده زنان از کمرش لعل ناب

    بر کمر لعل کش آفتاب


    آفت این پنجره لاجورد

    پنجه در او زد که به دو پنجه کرد


    کوس فلک را جرسش بشکند

    شیشه مه را نفسش بشکند


    خوب سرآغازتر از خرمی

    نیک سرانجامتر از مردمی


    جام سخا را که کفش ساقیست

    باقی بادا که همین باقیست



    گناهانم را دوست دارم
    بیشتر از تمام کارهای خوبی که کرده ام
    چون آنها واقعی ترین انتخاب*های منند
  12. #132
    memol61

     

    معاون کل کوچولو
    تاریخ عضویت
    October 2009
    محل سکونت
    گورستان آرزوها
    نوشته ها
    105,589
    19,984
    15,764

    پیش فرض

    مخزن الاسرار

    بخش 11

    خطاب زمین بوس
    .................................................. .................................................. ...................................

    ای شرف گوهر آدم به تو

    روشنی دیده عالم به تو


    چرخ که یک پشت ظفر ساز تست

    نه شکم آبستن یک راز تست


    گوش دو ماهی زبر و زیر تو

    شد صدف گوهر شمشیر تو


    مه که به شب تیغ درانداختست

    با سر تیغت سپر انداختست


    چشمه تیغ تو چو آب فرات

    ریخته قرابه آب حیات


    هر که به طوفان تو خوابش برد

    ور به مثل نوح شد آبش برد


    جام تو کیخسرو جمشید هش

    روی تو پروانه خورشید کش


    شیردلی کن که دلیر افکنی

    شیر خطا گفتم شیر افکنی


    چرخ ز شیران چنین بیشه ای

    از تو کند بیشتر اندیشه ای


    آن دل و آن زهره کرا در مصاف

    کز دل و از زهره زند با تو لاف


    هر چه به زیر فلک از رقست

    دست مراد تو برو مطلقست


    دست نشان هست ترا چند کس

    دست نشین تو فرشته است و بس


    دور به تو خاتم دوران نبشت

    باد به خاک تو سلیمان نبشت


    ایزد کو داد جوانی و ملک

    ملک ترا داد تو دانی و ملک


    خاک به اقبال تو زر می شود

    زهر به یاد تو شکر می شود


    می که فریدون نکند با تو نوش

    رشته ضخاک برآرد ز دوش


    میخور می مطرب و ساقیت هست

    غم چه خوری دولت باقیت هست


    ملک حفاظی و سلاطین پناه

    صاحب شمشیری و صاحب کلاه


    گرچه به شمشیر صلابت پذیر

    تاج ستان آمدی و تخت گیر


    چون خلفا گنج فشانی کنی

    تاج دهی تخت ستانی کنی


    هست سر تیغ تو بالای تاج

    از ملکان چون نستانی خراج


    تختبر آن سر که برو پای تست

    بختور آندل که در او جای تست


    جغد به دور تو همائی کند

    سر که رسد پیش تو پائی کند


    منکر معروف هدایت شده

    از تو شکایت به شکایت شده


    در سم رخشت که زمین راست بیخ

    خصم تو چون نعل شده چار میخ


    هفت فلک با گهرت حقه ای

    هشت بهشت از علمت شقه ای


    هر که نه در حکم تو باشد سرش

    بر سرش افسار شود افسرش


    در همه فن صاحب یک فن توئی

    جان دو عالم به یکی تن توئی


    گوش سخارا ادب آموز کن

    شمع سخن را نفس افروز کن


    خلعت گردون به غلامی فرست

    بوی قبولی به نظامی فرست


    گرچه سخن فربه و جان پرورست

    چونکه به خوان تو رسد لاغرست


    بی گهر و لعل شد این بحر و کان

    گوهرش از کف ده و لعل از دهان


    وانکه حسود است بر او بیدریغ

    لعل ز پیکان ده و گوهر ز تیغ


    چون فلکت طالع مسعود داد

    عاقبت کار تو محمود باد


    ساخته و سوخته در راه تو

    ساخته من سوخته بدخواه تو


    فتح تو سر چون علم افراخته

    خصم تو سر چون قلم انداخته



    گناهانم را دوست دارم
    بیشتر از تمام کارهای خوبی که کرده ام
    چون آنها واقعی ترین انتخاب*های منند
  13. #133
    FARNAZ
    مدیر بخش سرگرمي

     

    کادر مدیریتی
    تاریخ عضویت
    April 2012
    محل سکونت
    T̶̶e̶̶h̶̶r̶̶a̶̶n̶̶
    نوشته ها
    31,596
    16,534
    24,292

    پیش فرض

    مخزن الاسرار

    بخش ۱۲ - در مقام و مرتبت این نامه


    منکه سراینده این نوگلم

    باغ ترا نغمه*سرا بلبلم

    در ره عشقت نفسی میزنم

    بر سر کویت جرسی میزنم

    عاریت کس نپذیرفته*ام

    آنچه دلم گفت بگو گفته*ام

    شعبده تازه برانگیختم

    هیکلی از قالب نو ریختم

    صبح روی چند ادب آموخته

    پرده ز سحر سحری دوخته

    مایه درویشی و شاهی درو

    مخزن اسرار الهی درو

    بر شکر او ننشسته مگس

    نی مگس او شکر آلود کس

    نوح درین بحر سپر بفکند

    خضر درین چشمه سبو بشکند

    بر همه شاهان ز پی این جمال

    قرعه زدم نام تو آمد به فال

    نامه دو آمد ز دو ناموسگاه

    هر دو مسجل به دو بهرامشاه

    آن زری از کان کهن ریخته

    وین دری از بحر نو انگیخته

    آن بدر آورده ز غزنی علم

    وین زده بر سکه رومی رقم

    گرچه در آن سکه سخن چون زرست

    سکه زر من از آن بهترست

    گر کم ازان شد بنه و بار من

    بهتر از آنست خریدار من

    شیوه غریبست مشو نامجیب

    گر بنوازش نباشد غریب

    کاین سخن رسته پر از نقش باغ

    عاریت افروز نشد چون چراغ

    اوست در این ده زده آبادتر

    تازه*تر از چرخ و کهن زادتر

    رنگ ندارد ز نشانی که هست

    راست نیاید به زبانی که هست

    خوان ترا این دو نواله سخن

    دست نکردست برو دستکن

    گر نمکش هست بخور نوش باد

    ورنه ز یاد تو فراموش باد

    با فلک آنشب که نشینی بخوان

    پیش من افکن قدری استخوان

    کاخر لاف سگیت می*زنم

    دبدبه بندگیت می*زنم

    از ملکانی که وفا دیده*ام

    بستن خود بر تو پسندیده*ام

    خدمتم آخر به وفائی کشد

    هم سر این رشته به جائی کشد

    گرچه بدین درگه پایندگان

    روی نهادند ستایندگان

    پیش نظامی به حساب ایستند

    او دگرست این دگران کیستند

    من که درین منزلشان مانده*ام

    مرحله پیش ترک رانده*ام

    تیغ ز الماس زبان ساختم

    هر که پس آمد سرش انداختم

    تیغ نظامی که سر انداز شد

    کند نشد گرچه کهن ساز شد

    گرچه خود این پایه بیهمسریست

    پای مرا هم سر بالاتریست

    اوج بلندست در او می*پرم

    باشد کز همت خود برخورم

    تا مگر از روشنی رای تو

    سر نهم آنجا که بود پای تو

    گرد تو گیرم که به گردون رسم

    تا نرسانی تو مرا چون رسم

    بود بسیجم که در این یک دو ماه

    تازه کنم عهد زمین بوس شاه

    گرچه درین حلقه که پیوسته*اند

    راه برون آمدنم بسته*اند

    پیش تو از بهر فزون آمدن

    خواستم از پوست برون آمدن

    باز چو دیدم همه ره شیر بود

    پیش و پسم دشنه و شمشیر بود

    لیک درین خطه شمشیر بند

    بر تو کنم خطبه به بانگ بلند

    آب سخن بر درت افشانده*ام

    ریگ منم این که به جا مانده*ام

    ذره صفت پیش تو ای آفتاب

    باد دعای سحرم مستجاب

    گشته دلم بحر گهر ریز تو

    گوهر جانم کمر آویز تو

    تا شب و روزست شبت روز باد

    گوهر شاهیت شب افروز باد

    این سریت باد به نیک اختری

    بهتر باد آن سریت زین سری

    دلـــت را بـِتــکان . . .
    اشـتبــاهــاتـت وقــتی ا؋ـتـاد روی زمیـن . . .
    بــُگـذار همـان جـا بمــانـد. . .

    ؋ـقـط از لـا بــه لـایِ اشتــباه هــایـت. . .
    یک تجــربـه را بیــرون بکـش . . . قـــاب کــن . . . بــزن بـه دیــوارِ دلــت !

    اشتبــاه کـردּن اشتــباه نیــسـت . . .
    در اشـتبـاه مـاندنּ اشتــباه اسـت !!
  14. #134
    memol61

     

    معاون کل کوچولو
    تاریخ عضویت
    October 2009
    محل سکونت
    گورستان آرزوها
    نوشته ها
    105,589
    19,984
    15,764

    پیش فرض

    مخزن الاسرار
    بخش 13
    گفتار در فضیلت سخن
    .................................................. .................................................. ............................

    جنبش اول که قلم برگفت

    حرف نخستین ز سخن درگرفت


    پرده خلوت چو برانداختند

    جلوت اول به سخن ساختند


    تا سخن آوازه دل در نداد

    جان تن آزاده به گل در نداد


    چون قلم آمد شدن آغاز کرد

    چشم جهان را به سخن باز کرد


    بی سخن آوازه عالم نبود

    این همه گفتند و سخن کم نبود


    در لغت عشق سخن جان ماست

    ما سخنیم این طلل ایوان ماست


    خط هر اندیشه که پیوسته*اند

    بر پر مرغان سخن بسته*اند


    نیست درین کهنه نوخیزتر

    موی شکافی ز سخن تیزتر


    اول اندیشه پسین شمار

    هم سخنست این سخن اینجا بدار


    تاجوران تاجورش خوانده*اند

    واندگران آندگرش خوانده*اند


    گه بنوای علمش برکشند

    گه بنگار قلمش درکشند


    او ز علم فتح نماینده*تر

    وز قلم اقلیم گشاینده*تر


    گرچه سخن خود ننماید جمال

    پیش پرستنده مشتی خیال


    ما که نظر بر سخن افکنده*ایم

    مرده اوئیم و بدو زنده*ایم


    سرد پیان آتش ازو تافتند

    گرم روان آب درو یافتند


    اوست درین ده زده آبادتر

    تازه*تر از چرخ و کهن زادتر


    رنگ ندارد ز نشانی که هست

    راست نیاید بزبانی که هست


    با سخن آنجا که برآرد علم

    حرف زیادست و زبان نیز هم


    گرنه سخن رشته جان تافتی

    جان سر این رشته کجا یافتی


    ملک طبیعت به سخن خورده*اند

    مهر شریعت به سخن کرده*اند


    کان سخن ما و زر خویش داشت

    هر دو به صراف سخن پیش داشت


    کز سخن تازه و زر کهن

    گوی چه به گفت سخن به سخن


    پیک سخن ره بسر خویش برد

    کس نبرد آنچه سخن پیش برد


    سیم سخن زن که درم خاک اوست

    زر چه سگست آهوی فتراک اوست


    صدرنشین تر ز سخن نیست کس

    دولت این ملک سخن راست بس


    هرچه نه دل بیخبرست از سخن

    شرح سخن بیشترست از سخن


    تا سخنست از سخن آوازه باد

    نام نظامی به سخن تازه باد



    گناهانم را دوست دارم
    بیشتر از تمام کارهای خوبی که کرده ام
    چون آنها واقعی ترین انتخاب*های منند
  15. #135
    FARNAZ
    مدیر بخش سرگرمي

     

    کادر مدیریتی
    تاریخ عضویت
    April 2012
    محل سکونت
    T̶̶e̶̶h̶̶r̶̶a̶̶n̶̶
    نوشته ها
    31,596
    16,534
    24,292

    پیش فرض

    مخزن الاسرار

    بخش ۱۴

    برتری سخن منظوم از منثور




    چونکه نسخته سخن سرسری

    هست بر گوهریان گوهری

    نکته نگهدار ببین چون بود

    نکته که سنجیده و موزون بود

    قافیه سنجان که سخن برکشند

    گنج دو عالم به سخن درکشند

    خاصه کلیدی که در گنج راست

    زیر زبان مرد سخن سنج راست

    آنکه ترازوی سخن سخته کرد

    بختورانرا به سخن بخته کرد

    بلبل عرشند سخن پروران

    باز چه مانند به آن دیگران

    زاتش فکرت چو پریشان شوند

    با ملک از جمله خویشان شوند

    پرده رازی که سخن پروریست

    سایه*ای از پرده پیغمبریست

    پیش و پسی بست صفت کبریا

    پس شعرا آمد و پیش انبیا

    این دو نظر محرم یکدوستند

    این دو چه مغز آنهمه چون پوستند

    هر رطبی کز سر این خوان بود

    آن نه سخن پاره*ای از جان بود

    جان تراشیده به منقار گل

    فکرت خائیده به دندان دل

    چشمه حکمت که سخن دانیست

    آب شده زین دو سه یک نانیست

    آنکه درین پرده نوائیش هست

    خوشتر ازین حجره سرائیش هست

    با سر زانوی ولایت ستان

    سر ننهد بر سر هر آستان

    چون سر زانو قدم دل کند

    در دو جهان دست حمایل کند

    آید فرقش به سلام قدم

    حلقه صفت پای و سر آرد بهم

    در خم آن حلقه که چستش کند

    جان شکند باز درستش کند

    گاهی از آن حلقه زانو قرار

    حلقه نهد گوش فلک را هزار

    گاه بدین حقه فیروزه رنگ

    مهره یکی ده بدر آرد ز چنگ

    چون به سخن گرم شود مرکبش

    جان به لب آید که ببوسد لبش

    از پی لعلی که برآرد ز کان

    رخنه کند بیضه هفت آسمان

    نسبت فرزندی ابیات چست

    بر پدر طبع بدارد درست

    خدمتش آرد فلک چنبری

    باز رهد ز آفت خدمتگری

    هم نفسش راحت جانها شود

    هم سخنش مهر زبانها شود

    هر که نگارنده این پیکر اوست

    بر سخنش زن که سخن*پرور اوست

    مشتری سحر سخن خوانمش

    زهره هاروت شکن دانمش

    این بنه کاهنگ سواران گرفت

    پایه خوار از سر خواران گرفت

    رای مرا این سخن از جای برد

    کاب سخن را سخن آرای برد

    میوه دلرا که به جانی دهند

    کی بود آبی چو به نانی دهند

    ای فلک از دست تو چون رسته*اند

    این گره*هائی که کمر بسته*اند

    کار شد از دست به انگشت پای

    این گره از کار سخن واگشای

    سیم کشانی که به زر مرده*اند

    سکه این سیم به زر برده*اند

    هر که به زر سکه چون روز داد

    سنگ ستد در شب افروز داد

    لاجرم این قوم که داناترند

    زیرترند ارچه به بالاترند

    آنکه سرش زرکش سلطان کشید

    باز پسین لقمه ز آهن چشید

    وانکه چو سیماب غم زر نخورد

    نقره شد و آهن سنجر نخورد

    چون سخنت شهد شد ارزان مکن

    شهد سخن را مگس افشان مکن

    تا ندهندت مستان گر وفاست

    تا ننیوشند مگو گر دعاست

    تا نکند شرع تو را نامدار

    نامزد شعر مشو زینهار

    شعر تو را سدره نشانی دهد

    سلطنت ملک معانی دهد

    شعر تو از شرع بدانجا رسد

    کز کمرت سایه به جوزا رسد

    شعر برآرد بامیریت نام

    کالشعراء امراء الکلام

    چون فلک از پای نشاید نشست

    تا سخنی چون فلک آری به دست

    بر صفت شمع سرافکنده باش

    روز فرو مرده و شب زنده باش

    چون تک اندیشه به گرمی رسید

    تند رو چرخ به نرمی رسید

    به که سخن دیر پسند آوری

    تا سخن از دست بلند آوری

    هر چه در این پرده نشانت دهند

    گر نپسندی به از آنت دهند

    سینه مکن گر گهر آری به دست

    بهتر از آن جوی که در سینه هست

    هر که علم بر سر این راه برد

    گوی ز خورشید و تک از ماه برد

    گر نفسش گرم روی هم نکرد

    یک نفس از گرم روی کم نکرد

    در تک فکرت که روش گرم داشت

    برد فلک را ولی آزرم داشت

    بارگی از شهپر جبریل ساخت

    باد زن از بال سرافیل ساخت

    پی سپر کس مکن این کشته را

    باز مده سر بکس این رشته را

    سفره انجیر شدی صفر وار

    گر همه مرغی بدی انجیر خوار

    منکه درین شیوه مصیب آمدم

    دیدنی ارزم که غریب آمدم

    شعر به من صومعه بنیاد شد

    شاعری از مصطبه آزاد شد

    زاهد و راهب سوی من تاختند

    خرقه و زنار در انداختند

    سرخ گلی غنچه مثالم هنوز

    منتظر باد شمالم هنوز

    گر بنمایم سخن تازه را

    صور قیامت کنم آوازه را

    هر چه وجود است ز نو تا کهن

    فتنه شود بر من جادو سخن

    صنعت من برده ز جادو شکیب

    سحر من افسون ملایک فریب

    بابل من گنجه هاروت سوز

    زهره من خاطر انجم فروز

    زهره این منطقه میزانیست

    لاجرمش منطق روحانیست

    سحر حلالم سحری قوت شد

    نسخ کن نسخه هاروت شد

    شکل نظامی که خیال منست

    جانور از سحر حلال منست

    دلـــت را بـِتــکان . . .
    اشـتبــاهــاتـت وقــتی ا؋ـتـاد روی زمیـن . . .
    بــُگـذار همـان جـا بمــانـد. . .

    ؋ـقـط از لـا بــه لـایِ اشتــباه هــایـت. . .
    یک تجــربـه را بیــرون بکـش . . . قـــاب کــن . . . بــزن بـه دیــوارِ دلــت !

    اشتبــاه کـردּن اشتــباه نیــسـت . . .
    در اشـتبـاه مـاندنּ اشتــباه اسـت !!
صفحه 9 از 14 نخست ... 45678910111213 ... آخرین
نمایش نتایج: از 121 به 135 از 201

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •