ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی “ ورود به حساب” کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.





صفحه 37 از 41 نخست ... 172732333435363738394041 آخرین
نمایش نتایج: از 541 به 555 از 606
  1. #541
    MELINA
    مدير بخش شعر

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    March 2009
    محل سکونت
    * تـِـهــرآن *
    نوشته ها
    16,693
    4,507
    10,359

    پیش فرض

    در مدح و ستایش اختر شهریاری و صدف گوهر تاجداری سترکبری و مهدعلیا مام خجستهٔ شهریار کامگارناصرالدین شاه قاجار ادام*الله اقباله گوید



    قاآنی » مسمطات

    بنفشه رسته از زمین به طرف جویبارها

    و یاگسسته حورعین ز زلف خویش تارها


    ز سنگ اگر ندیده*ای چسان جهد شرارها

    به برگهای لاله بین میان لاله*زارها


    که چون شراره می*جهد ز شنگ کوهسارها

    ندانما ز کودکی شکوفه از چه پیر شد

    نخورده* شیر عارضش چرا به رنگ شیر شد


    گمان برم که همچو من بدام غم اسیر شد

    ز پا فکنده دلبرش چه خوب دستگیر شد


    بلی چنین برند دل ز عاشقان نگارها

    درین بهار هرکسی هوای راغ داردا

    به یاد باغ طلعتی خیال باغ داردا


    به تیره شب ز جام می به کف چراغ داردا

    همین دل منست و بس که درد و داغ داردا


    جگر چو لاله پر ز خون ز عشق گلعذارها

    بهار را چه می کنم چو شد ز بر بهار من

    کناره کردم از جهان چو او شد ازکنار من


    خوشا و خرم آن دمی که بود یار یار من

    دو زلف مشکبار او به چشم اشکبار من


    چو چشمه*ای که اندر او شنا کنند مارها

    غزال *مشک*موی من ز من خطا چه دیده*ای

    که همچو آهوان چین از آن خطا رمیده یی


    بنفشه*بوی من چرا به حجره آرمیده*ای

    نشاط سینه برده*ای بساط کینه چیده*ای


    بساز نقل آشتی بس است گیر و دارها

    به صلح درکنارم آ، ز دشمنی کناره کن

    دلت ره ار نمی*دهد ز دوست استشاره کن


    و یاچو سُبحه رشته*ای ز زلف خویش* پاره کن

    بر او ببند صدگره وزان پس استخاره کن


    که سخت عاجز آمدم ز رنج انتظارها

    نه دلبری که بر رخش به یاد او نظرکنم

    نه محرمی که پیش او حدیث عشق سر کنم


    نه همدمی که یک دمش ز حال خود خبر کنم

    نه بادهٔ محبتی کزو دماغ تر کنم


    نه طبع را فراغتی که تن دهم به کارها

    کسی نپرسدم خبر که کیستم چکاره*ام

    نه مفتیم نه محتسب نه رند باده خواره*ام


    نه خادم مساجدم نه مؤْذن مناره*ام

    نه کدخدای جوشقان نه عامل زواره*ام


    نه مستشیر دولتم نه جزو مستشارها

    بهشت را چه می کنم بتا بهشت من تویی

    بهار و باغ من تویی ریاض و کشت من تویی


    بکن هر آنچه می کنی که* سرنوشت من تویی

    بدل نه غایبی ز من که در سرشت من تویی


    نهفته در عروق من چو پودها به تارها

    دمن ز خندهٔ لبت عقیق*زا، یمن شود

    یمن ز سبزهٔ خطت به خرمی چمن شود


    چمن ز جلوهٔ رخت پر از گل و سمن شود

    سمن چو بنگرد رخت به جان و دل شمن شود


    از آنکه ننگرد چو تو نگاری از نگارها

    به پیش شکرین لبت جه دم زند طبرزدا

    که با لبت طبرزدا به حنظلی نیرزد


    خیال عشق روی تو اگر زمین بورزدا

    ز اضط*راب عشق تو چو آسمان بلرزدا


    همی ببوسدت قذم بسان خاکسارها

    بت دو هفت سال من مرا می دو ساله ده

    ز چشم خویش می*فشان ز لعل خود پیاله ده


    نگار لاله چهر من میی به رنگ لاله ده

    ز بهر نقل بوسه*ای مرا به لب حواله ده


    که*واجبست نقل و می برای میگسارها

    بهل کتاب را بهم که مرد درس نیستم

    نهال را چه می کنم که ز اهل غرس نیستم


    شرابم آشکار ده که مرد ترس نیستم

    به*حفظ کشت عمرخود کم از مترس* نیستم


    که منع جانورکند همی زکشتزارها

    من ار شراب *می*خورم به* بانگ کوس می*خورم

    به بارگاه تهمتن به بزم طوس* می*خورم


    پیالهای ده منی علی رؤوس می*خورم

    شراب *گبر می چشم می مجوس می خورم


    نه جوکیم که خو کنم به برگ کو کنارها

    الا چه سال*ها که من می و ندیم داشتم

    چو سال تازه می*شدی می قدیم داشتم


    پیالها و جامها ز زرّ و سیم داشتم

    دل جواد پر هنر کف کریم داشتم


    چه *خوش به ناز و نعمتم گذشت روزگارها

    کنون هم ار چه مفلسم ز دل نفس نمی*کشم

    به هیچ روی منّتی ز هیچ کس نمی*کشم


    فغان ز جور نیستی به دادرس نمی*کشم

    کشیدم ار چه پیش ازین ازین سپس نمی*کشم


    مگر بدانکه صدر هم رهانده ز افتقارها

    کریمه*ای که ازکرم سحاب زرفشان بود

    صفیه*ای که از صفا بهشت جاودان بود


    عفاف *اوست کز ازل حجاب *جسم و جان بود

    فرشتهٔ زمین بود ستارهٔ زمان بود


    گلیست* نوش رحمتش مصون ز نیش خارها

    سپهر عصمت و حیا که شاه اوست ماه او

    شهی که هست روز و شب زمانه در پناه او


    سپهر در قبای او ستاره در کلاه او

    الا نزاده مادری شهی قرین شاه او


    به خور ازین شرافتش سزاست افتخارها

    یگانه*ای که از شرف دو عالمند چاکرش

    ز کاینات منتخب سه روح و چار گوهرش


    به پنج حس و شش جهت نثار هفت اخترش

    به هشت خلد و نه فلک فکنده سایه معجرش*


    به خلق داده سیم و زر نه ده نه صد هزارها

    میان بدر و چهر او بسی بود مباینه

    از آنکه بدر هر کسی ببیندش معاینه


    ولیک بدر چهر او گمان برم هر آینه

    که عکس هم نیفکند چو نقش جان در آینه


    خود از خرد شنیده*ام مر این حدیث بارها

    به حکم شرع احمدی رواست اجتناب او

    وگرنه بهر ستر رخ چه لازم احتجاب او


    حیای او حجاب او عفاف او نقاب او

    وگرنه شرم او بدی حجاب آفتاب او


    شعاع نور طلعتش شکافتی جدارها

    زهی فلک به بندگی ستاده پیش روی تو

    بهشت عدن آیتی ز خلق مشکبوی تو


    تو عقل عالمی از آن کسی ندیده روی تو

    نهان ز چشم و در میان همیشه گفت*وگوی تو


    زبان به شکر رحمتت گشاده شیرخوارها

    خصایل جمیل تو به دهر هرکه بنگرد

    وجود کاینات را دگر به هیچ نشمرد


    چو ذره آفتاب را به چشم درنیاورد

    به نعمت وجود تو ز هست و نیست بگذرد


    همی ز وجد بشکفد به چهره*اش بهارها

    ز بهر آنکه هر نفس ترا به جان ثنا کنم

    برای طول عمر خود به خویشتن دعا کنم


    حیات جاودانه را تمنی از خدا کنم

    که تا ترا به جان و دل ثنا به عمرها کنم


    ز گوهر ثنای خود فرستمت نثارها

    چه منتم ز مردمان که اصل مردمی تویی

    چه*صرفه*ام ز این و آن که صرف آدمی تویی


    جهان پر ملال را بهشت خرمی تویی

    به جان غم رسیدگان بهار بیغمی تویی


    همی فشانده از سمن به* مرد و زن نثارها


    هـر شـب کـه مـی خـواهـم بـخـوابـم

    مـی گـویـم :


    صـُــبـح کـه آمـدی بـا شـاخـه ای گـُـــل ســُـــرخ

    وانــمــود مــی کــنــم

    هــیــچ دلــتــنــگ نــبـــوده ام ...

    صـُــبـح کــه بــیــدار مــی شــوم

    مـی گـویـم :


    شـــب، بــا چــمــدانــی بـــُــزرگ مــی آیــد

    و دیــگــر نــمــی رود



    کیکاووس یاکیده

  2. #542
    ...pari...
    كوچولو رسمي
    کوچولو فوق فعال

    تاریخ عضویت
    October 2012
    محل سکونت
    خـونـمـون
    نوشته ها
    4,842
    3,381
    5,526

    پیش فرض

    در ستایش علیقلی میرزا گوید



    مگر باز بر فروخت گل از هر کنار نار
    که هردم ز سوز دل بگرید هزار زار

    نسیمی که در چمن شدی رهسپار پار
    هم امسال یافتست بر جویبار بار

    که گویدش تهنیت بهر شاخسار سار
    ز فراشی صبا ره باغ رفته بین

    چو روی سمنبران سمن*ها شکفته بین
    گل نو شکفته را مه نوگرفته بین

    پس از هفتهٔ دگرش چو ماهی دو هفته بین
    که جرمش پس از خسوف شود یکسر آشکار

    چو پیچنده اژدریست گریان زکوه سیل
    ز بالا سوی نشیب دو صد میل کرده میل

    به ظاره*اش ز شهر دوان خلق خیل خیل
    زبان پر ز های و هوی روان پر ز وای و ویل

    که این مارگرزه چیست که آید زکوهسار
    چو رعد از میان ابر دمادم بغردا

    دل و زهرهٔ هزبر ز سهمش بدردا
    به شمشیر صاعقه رگ که ببرّدا

    سپس چون شراره خون از آن رگ بپردا
    مگر خون آن رگست که خوانیش لاله*زار

    به طفل شکوفه بین که بر نامده ز شخ
    دمد مویش از عذار به رنگ سپید نخ

    چو پیران به کودکی سپیدش* شود ز نخ
    وز آن موی همچو برف دلش بفسرد چو یخ

    که زودش سپیدکرد سپهر سیاهکار
    ز مه طلعتان شوخ ز* گلچهرگان شنگ

    ز هرسو به طرف دشت گروهی زده کرنگ
    به سر شور نای و به دل شور جام و چنگ

    نه در فکر اسم و رسم نه در بند نام و ننگ
    شگفتا که نادر است همه صنع کردگار

    کنون از شکوفه*ام شک افتاده در ضمیر
    که گر شیرخواره*است به صورت چراست پیر

    و گر شیرخواره نیست چو طفلان شیرگیر
    دمادم چرا خورد ز پستان ابر شیر

    همه *مست و می پرست *همه *رند و باده*خوار
    بده باده کز بهار جهان گلستان شده

    گلستان ز سرخ گل همه ملستان شده
    یکی بین به شاخ سرو که صلصلستان شده

    نه صلصلستان شده که غلغلستان شده
    ز بس بانگ رعد و برق که پیچد به شاخسار

    چو آبستنان کند همی ابر نالها
    که تا خرد بچگان بزاید ز ژالها

    پس آن ژالها چکد برآن سرخ لالها
    چو در دانهای خرد بلعلعین پیالها

    و یا قطره*های خون به گلگون رخ نگار
    الا یا پریوشا الا یا سمنبرا

    سمن سرزد از چمن چه خسبی به بسترا
    به نظارهٔ بهار برون آ ز منظرا

    همه راغ مشکبوست ز مشکو درآ درا
    بشو چهر و شانه کن سر زلف مشکبار

    شبستان چه می کنی به بستان خرام کن
    به گل تهنیت فرست به گلبن سلام کن

    به گل از زبان مل پس آنگه پیام کن
    که زخم فراق را به وصل التیام کن

    که چون عارضت شده دلم خون ز انتظار
    همیدون من و ترا فزونتر شدست داغ

    من اینجا اسیر خم تو آنجا مقیم باغ
    مگر بهر چاره را کنی حیله*ای چو زاغ

    که مستان شهر را به هر جا کنی سراغ
    پس* وصل من بری مرآن حیله را به کار

    ببوی از ره مشام به رنگ از ره بصر
    به مغز و دماغشان چو دانش کنی مقر

    که منهم ز کامشان دوم زود در جگر
    و ز آنجا دوان دوان درآیم به مغز سر

    در آنجا بگیرمت چو جان تنگ درکنار
    الا ای که قوت تو شب و روز هست می

    گل آمد به شاخ هان چه خسبی به کاخ هی
    به سالوس و زرق و مکر مکن عمر خویش* طی

    بزن جام یک *منی به آواز چنگ و نی
    دو رخ کن دو گلستان دو عارض دو نو بهار

    پس آنگه نظاره کن ز اعجاز ذوالمنن
    پر از چشم شرزه شیر ز لاله همه دمن

    پر از گوش زنده پیل ز زنبق همه چمن
    هم از سرخ رنگ آن دمن تالی یمن

    هم از نغز بوی این* چمن تالی تتار
    هلا ابر فرودین شب و روز دمبدم

    بنشکیبد از عطا نیاساید از کرم
    ببارد همی گهر بپاشد همی درم

    چنان چون به* صبح عید ملک*زادهٔ عجم
    مه برج احتشام در درج افتخار

    فلک فر علیقلی که گیتی به کام اوست
    خداوند اختران کهین*تر غلام اوست

    بهر نامه نامها همه زیر نام اوست
    زمین شرق تا به غرب پر از احتشام اوست

    جهانیست با ثبات سپهریست با وقار
    بکین*توزی آسمان بدیو افکنی شهاب

    برخشندگی سهیل ببخشندگی سحاب
    گه حزم با درنگ گه عزم با شتاب

    کرم هاش بی*شمر هنرهاش بی*حساب
    چو ادوار آسمان چو اطوار روزگار

    بر حکم نافذش اگر چرخ دم زند
    سرانجام دست* غم بسر از ندم زند

    همان پیک و هم کیست که با او قدم زند
    نزیبد حدوث را که لاف از قدم زند

    ندارد ستور لنگ دو اسب راهوار
    چه صدیق متقی چه زندیق متهم

    چه خوانندهٔ صمد چه خواهندهٔ صنم
    بهر یک کند عطا بهر یک دهد درم

    بلی نور آفتاب به هنگام صبحدم
    بتابد به *برگ گل چنان چون به نوک خار

    ز سر تا قدم چو عقل کمال مجردست
    جمال مجسمست جلال مجردست

    عطای مصورست نوال مجردست
    چو تسنیم و سلسبیل زلال مجردست

    بدانگه که سرکند سخنهای آبدار
    به* هر علم و هر هنر به هر فن و هر مقال

    کند طی هر سخن کند حل هر سوال
    گرفته*ست و یافته به تایید ذوالجلال

    ریاضی ازو رواج طبیعی ازو کمال
    همان پایهٔ علوم ازو جسته انتشار

    بیان بدیع او معانی چو سرکند
    سخن گر مطولست چنان مختصرکند

    که هرکس که بشنود تواند ز بر کند
    همان حل مشکلات در اول نظرکند

    اگر ده اگر صدست اگر پانصد ار هزار
    به هر علم بی*بدل به هر کار بی*بدیل

    بر دانشش عقول چو نزد علی عقیل
    نه در زمرهٔ عدول توان جستنش عدیل

    نه در فرقهٔ قبول تنی بوده زی قبیل
    سخن*سنج و پاک*مغز گران*سنگ و هوشیار

    زهی ای به ملک فضل خداوند راستین
    سپهرت بر آستان محیطت در آستین

    امیران شه نشان به خاک تو ره*نشین
    مهانت به هر زمان ثناگو به هر زمین

    به نزدست سما حقیر چو نزد هما حقار
    تویی دستگیر خلق به هنگام پای لغز

    تنت همچو جان پاک سراپا لطیف و نغز
    همه جان خلق پوست همه پیکر تو مغز

    حسد در دل عدوت چو چرک*اندرورن چغز
    به*جوش* آردش همی دمادم ز خار خار

    چو هنگام کارزار به چهر افکنی گره
    چو گیسوی گلرخان بپوشی به تن زر

    چو ابروی مهوشان کمان را کنی بزه
    همی چرخ گویدت که احسنت باد وزه

    ازین یال و بال و برز و زین فرّ و گیر و دار
    بدانگه که از زمین همی خون بجوشدا

    تن چرخ را غبار به اکسون بپوشدا
    ز تفّ سنان و تیغ به یم نم بخوشدا

    ستاره به زیرگرد دمادم بکوشدا
    که بیرون برد بجهد تن خویش از غبار

    زمین زیر پای اسب چو گردون بجنبدا
    تکاور به میخ نعل زمین را بسنبدا

    شخ و کوه را به سُم چو رنده برنددا
    مخالف بگریدا موالف بخنددا

    سنانها روان شکر اجلها امل شکار
    چو ساز جدل کنند قوی بال و برزها

    کتفها ورم کند ز آسیب گرزها
    بیاماسد از هراس به پهلو سپرزها

    چو اطراف مرزها چو اکناف کرزها
    که برجسته و بلند نماید به کشتزار

    تو چون با کمان و گرز برون آیی از کمین
    مه نو درون چنگ زمانه به زیر زین

    همی چون ستارگان عرق ریزی از جبین
    به چرخ آفتاب و ماه نمایندت آفرین

    که بخ بخ ازین دلیرکه هی هی ازین سوار
    چو روز و شب جهان که**گردند بیش وکم

    کنی جیش خصم راکم و بیش دمبدم
    دو را گاه یکی کنی بدان تیر راست چم

    سه را گاه شش کنی بدان تیغ پشت خم
    وزینسان برآوری از آن بیش وکم دمار

    از آنجاکه هست رسم به جبر و مقابله
    که گر جذر با عدد نماید معادله

    عدد را کنند بخش بَرو بی* مساهله
    چو تیر دوشاخ تو دو جذرند یکدله

    ز هر هشت تیغ زن به*هریک رسد چهار
    الا تا بروی بحر نشاید کشید پل

    الا تا به کتف باد نشاید نهاد غل
    الا تا بهر بهار برآید ز خاک گل

    الا تا درون خم شود خون تاک مل
    مُلت باد در قدح گُلت باد درکنار

    نشستن*گهت مدام دلفروز قصر باد
    کمالات بی*شمر به ذات تو حصر باد

    به هر کار ناصرت شهنشاه عصر باد
    ز اقبال ناصری نصیب تو نصر باد

    که جاوید در جهان بماناد روزگار
    چو قاآنیت به بزم ثناگو هزار باد

    گهرهای نظمشان همه آبدار باد
    ز جودت به جیبشان گهرها نثار باد

    چو تیغ تو جمله را گهر درکنار باد
    بماناد نظمشان ز مدح تو یادگار
    هنوزمـــ با خودم میگم،

    یه روز دستاتـــــو
    میگیــرمــــ ــ ـ !
  3. #543
    roze par par
    مدیر بازنشسته

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    July 2012
    نوشته ها
    3,637
    6,478
    6,238

    پیش فرض

    3




    جهان فرتوت باز جوانی از سرگرفت

    به سر ز یاقوت سرخ شقایق افسر گرفت


    چو تیره زای سحاب بر آسمان پرگرفت

    ز چرخ اختر ربود ز نجم زیور گرفت


    که تاکند جمله را به فرق نسرین نثار

    به بوستان سرخ گل چرا همی لب گزد

    نهان شود زیر برگ چو باد بر وی وزد


    چو دخت دوشیزه*ای که زیر چادر خزد

    ز خوف نامحرمی که خواهدش لب مزد


    کناره گیرد همی ز بیم بوس و کنار

    صبا رخ ارغوان به شوخی از بس مکد

    چو دانهای عقیق ز عارضش خون چکد


    وزان ستم سرخ گل ز خشم چندان ژکد

    که پوست در پیکرش چو نار می*بترکد


    بخوشدش خون دل چو دانهای انار

    طبق ط*بق سیم و زر به فرق عبهر چراست

    به سیمگون بنجه*اش پیالهٔ زر چراست


    به جام سیمابیش شراب اصفر چراست

    شرابش آمیخته به مشک و عنبر چراست


    نخورده می بهر چیست به چشمکانش خمار

    نشسته لاله خموش چو شاهدی پر دلال

    ز بس که خوردست می به طرف باغ و تلال


    رخانش گشتست آل زبانش گشتست لال

    به چهر گلنارگون نهاده از مشک خال


    چو عاشقی کش بود جگر ز غم داغدار

    سمن به باغ اندرون چو بر فلک مشتریست

    چنان بود تابناک که زهره*اش مشتریست


    چو برگشاید دهن به شکل انگشتریست

    بهار صنعت نما چو تاجر ششتریست


    که دیبهٔ رنگ رنگ فکنده بر جویبار

    شکوفه طفلیست خرد تنش به نرمی حریر

    رخش* به رنگ سهیل لبش به بوی عبیر


    ندانم از رنج دهر به کودکی گشته پیر

    و یا دوید از دلش به عارضش رنگ شیر


    چنانکه رنگ شراب به صورت باده*خوار

    هلا بیابان عمر چرا به غم طی کنیم

    میی گران*سنگ ده که اسب غم پی کنیم


    بیا غمان را علاج به ناله نی کنیم

    چو لاله برطرف باغ پیاله پر می کنیم


    میی که از رنگ آن رخان شود لاله*زار

    ز اصل صلصال خویش به پای او ریخت خاک

    از آن میی کادمش نشاند در خلد تاک


    به سالیان تافتند بر او سهیل و سماک

    به ریشه*اش آب داد ز جوهر جان پاک


    که تا سهیل و سماک به عاقبت داد بار

    ز صنع پروردگار چو در مدور همه

    ز قدرت کردگار چو خور منور همه


    چو شعر من آبدار چوگل معطر همه

    چو دل گهرهای چند نهفته در بر همه


    چو قلب شهزاده*شان دل از برون آشکار

    علیقلی میرزا امیر شهزادگان

    یمین فرماندهان امین آزادگان


    مجیر دلخستگان مغیث افتادگان

    دلیر شمشیرزن چوگیو کشوادگان


    به بزم کاووس کی به رزم اسفندیار

    سحاب جود و سخا محیط علم و عمل

    سپهر مجد و بها غیاث ملک و ملل


    جهان عز و علا پناه دین و دول

    مدار خوف و رجا شفیع جرم و زلل


    به دشمنان تندخو به دوستان بردبار

    چو رخ نماید قمر چوکف**شاید سحاب

    چو کینه توزد سپهر چو دیو سوزد شهاب


    چو وقعه جوید هژبر چو حمله آرد عقاب

    به حلم وافر نصیب به علم کامل نصاب


    محامدش بی*شمر محاسنش بی*شمار

    زهی ملکزاده*ای که زیب دنیا تویی

    بهشت اجلال را درخت طوبی تویی


    سپهر اقبال را سهیل و شعری تویی

    زمانه را از نخست مهین تمنی تویی


    رسیده از هستیت به کام خود روزگار

    به وقعه ضیغم کُشی به* پهنه پیل افکنی

    به قوت اژدردری به حمله شیر اوژنی


    به بزم دریا دلی به رزم رویین تنی

    زمانهٔ قاهری ستارهٔ رو*شنی


    سپهری از برتری جهانی از اقتدار

    نگردی از جود سیر بدین سخا ابر نیست

    نترسی از اژدها بدین *جگر ببر نیست


    به قدر یک ذره*ات گه سخا صبر نیست

    اگرچه بر تو زکس به هیچ رو جبر نیست


    ولی به هنگام جود نبینمت اختیار

    چو در مدیحت مرا زبان گفتار نیست

    بجز دعایت مرا ازین سپس* کار نیست


    بلی شدن بر سپهر پلنگ را یار نیست

    پلنگ راگو مپوی سپهرکهسار نیست


    سپهر را فرقهاست به رفعت از کوهسار

    هماره تا خور ز حوت چمد به برج بره

    همیشه تا آسمان بود به شکل کره


    هماره تا خط راست نمی*شود دایره

    به جان خصم تو باد زنار غم نایره


    به بند انده اسیر به دام محنت شکار


    میان " دوری " و " دوستــی " همیشه رابطه نیستـــ ...

    دو مرغ عـــشــق که بی هم شونـــد ، می میـــرنــــد ...
  4. #544
    ...pari...
    كوچولو رسمي
    کوچولو فوق فعال

    تاریخ عضویت
    October 2012
    محل سکونت
    خـونـمـون
    نوشته ها
    4,842
    3,381
    5,526

    پیش فرض

    شمارهٔ ۴ - وله ایضاً فی مدحه



    باز برآمد به کوه رایت ابر بهار
    سیل فرو ریخت سنگ از زبر کوهسار

    باز به جوش آمدند مرغان از هر کنار
    فاخته و بوالملیح* صلصل و کبک و هزار

    طوطی و طاووس و بط سیره و سرخاب و سار
    هست بنفشه مگر قاصد اردیبهشت

    کز همه گلها دمد بیشتر از طرف* کشت
    وز نفسش جویبار گشته چو باغ بهشت

    گویی با غالیه بر رخش ایزد نوشت
    کای گل مشکین نفس مژده بر از نوبهار

    دیدهٔ نرگس به باغ باز پر از خواب شد
    طرهٔ سنبل به راغ باز پر از تاب شد

    آب فسرده چو سیم باز چو سیماب شد
    باد بهاری بجست زهرهٔ وی آب شد

    نیم*شبان بی*خبر کرد ز بستان فرار
    غبغب این می*مکد عارض آن می*مزد

    نرمک نرمک نسیم زیر گلان می*خزد
    گه به چمن می*چمد گه به سمن می*وزد

    گیسوی این می کشد گردن آن می گزد
    گاه به شاخ درخت گه به لب جویبار

    لاله درآمد به باغ با رخ افروخته
    بهرش خیاط طبع سرخ قبا دوخته

    سرخ*قبایش به*بر یک*دو سه*جا سوخته
    باکه ز دلدادگان عاشقی آموخته

    کش شده دل غرق خون* گشته جگر داغدار
    طفل چو زاید ز مام گریه کند زودسر

    بهر تقاضای شیر وز پی قوت جگر
    وز پس* گریه کند خنده به چندی دگر

    طفل شکوفه چرا خندد زان پیشتر
    کز پی تحصیل شیر گریه کند طفل*وار

    باغ چو از ایزدی جامه مُخلّع شود
    ظاهر از انواع گل شکل مضلع شود

    یکی مخمس شود یکی مربع شود
    یکی مسدس شود یکی مسبع شود

    الحق بس نادر است هندسهٔ کردگار
    بر سر سیمینه طشت طاسک زر بر نهاد

    نرگسک آن طشت سیم باز به سر برنهاد
    بر پر زرین او ژاله گهر بر نهاد

    در وسط طاس زر زرین پر بر نهاد
    تا شود آن زرّ خشک از گهرش آبدار

    چون ز تن* سرخ بید *گشت عیان سرخ باد
    از فزعش ارغوان در خفقان اوفتاد

    نامیه همچون طبیب دست به نبضش نهاد
    پس بن* بازوش بست ز اکحل او خون* گشاد

    ساعد او چندجا ماند ز خون یادگار
    کنیزکی چینی است به باغ در نسترن

    سپید و نغز و لطیف چو خواهرش یاسمن
    ستارگانند خرد بهم شده مقترن

    و یا گسسته ز مهر سپهر عقد پرن
    نموده در نیم*شب به فرق نسرین نثار

    د*ایرهٔ سرخ گل گشته مضرّس* چراست
    بر تنش این ایزدی جامهٔ اطلس چراست

    دیبه او بی*نورد این همه املس چراست
    بوته صفت در میانش* زرّ مکلّس چراست

    بهر چه تکلیس کرد این همه زرّ عیار
    بلبلکان زوج زوج زیر و بم انگیخته

    صلصلکان فوج فوج خوش بهم آمیخته
    پشت به غم داده خلق در نغم آویخته

    تیغ تعنت قهر یر الم آهیخته
    خورده بهم جام می با دف و طنبور و تار

    بلبل بر شاخ گل نغمه سراید همی
    نغمه*اش از لوح دل زنگ زداید همی

    شاهد گلزار را خوش بستاید همی
    نی غلطم کاو چو من مدح نماید همی

    برگل تاج کرم میوهٔ شاخ فخار
    فاخر فخری لقب مفخر اولاد جم

    علیقلی میرزا زادهٔ شاه عجم
    کلیم* کافی کلام کریم وافی کرم

    به بزم میر اجل به رزم شیر اجم
    به غرّه افراسیاب به حمله اسفندیار

    چون ز طبیعی سخن یا ز الهی کند
    آنکه به ملک هنر دعوی شاهی کند

    چون ز اوامر حدیث یا ز نواهی کند
    حلّ مسائل همه نیک کماهی کند

    رمز اصول و فروع شرح دهد آشکار
    جداول زیجها نگاشته در نظر

    شکل مجسطی تمام کشیده اندر بصر
    زاویه و جیب و ظلّ جمله بداند ز بر

    نسبت قطر و محیط صورت قوس و وتر
    وین همه با علم او یکیست از صدهزار

    بوالفرج و بوالعلا بوالحسن* و نفطویه
    اصمعی* و واقدی مازنی* و سیبویه

    ازهری و یافعی، جاحظ و بن خالویه
    کل یثنی علیه کل یاوی الیه

    کای تو به علم و ادب ما را آموزگار
    که* چند هستش دیار که چیستش **طول و عرض

    به علم جغرافیا یعنی در وصف ارض
    هم از نظام دول ز لشکر و باج و قرض

    هم از رسوم ملل هم از تکالیف فرض
    چندان داندکه وهم می نتواند شمار

    بی*مدد دوربین دیده درنگ و شتاب
    یازده سیاره را گرد کرهٔ آفتاب

    قلی* و قسنی* ازو نکته بَر و نکته*یاب
    دورهٔ اقمار را نیک بداند حساب

    نیوتن و کپلرش* حق شمر و حق گزار
    مسائل فلسفی ز بر بداند همی

    مطالب صرف و نحو ز بر بخواند همی
    شدن به چرخ برین* می*بتواند همی

    ز علمهای غریب سخن براند همی
    به رای سیّاره سیر به فکر گردون سپار

    ار ز علا قدر تو به چرخ پهلو زده
    طعنه ز خلق جمیل به باغ مینو زده

    پیر خرد پیش تو چو طفل زانو زده
    گاه غضب با پلنگ پنجه به نیرو زده

    لیک به هنگام حلم گشته ز موری فکار
    در صف ناورد تو بیژن و گودرز چیست

    دیو و تهمتن کدام طوس و فرامرز چیست
    جنبش بال پشه پیش زمین لرز چیست

    کشور بخشی و گنج باغ چه و مرز چیست
    گنج دهی بیشمر سیم دهی بیشمار

    به* جود صد حاتمی به حلم صد احنفی*
    به *فضل* صد جعفری به* علم* صد آصفی

    جلیل چون آدمی جمیل چون یوسفی
    در صف شهزادگان تو ز هنر سر صفی

    چون به قطار ایستند پیش ملک روز بار
    عقلی در زیرکی خلدی در ایمنی

    دهری در کین*کشی چرخی در دشمنی
    خاکی در احتمال آبی در روشنی

    بادی در سرکشی ناری در توسنی
    نیلی در وقت جود پیلی در کارزار

    اهل زمین فوج فوج خلق زمان خیل خیل
    سیم ستانند و زر از کف تو کیل کیل

    گوهر گیرند و لعل روز و شبان ذیل ذیل
    گاه سخا کوه کوه وقت عطا سیل سیل

    لعل دهی گنج گنج سیم دهی بار بار
    خندهٔ تو گاه خشم خندهٔ شیر نرست

    هرکه نگرید از آن خنده ز شیراشیرست
    قافیه گو جعل باش جعل ز من درخورست

    حشمت من در سخن صد ره از آن برترست
    کز پی یک طیبتم خصم کند گیر و دار

    ملک نژادا چو من جهان نزاید همی
    پس از من ای بس حکیم که می*بیاید همی

    به مرگ من پشت دست ز غم بخاید همی
    دو دست خویش از اسف بهم بساید همی

    که کاش قاآنیا بدی در این روزگار
    تا که زمین روز و شب** گردد بر گرد شمس

    تا که بتازی زبان روز گذشته است امس
    تا که حواس است* عشر ظاهر از آن* عشر خمس

    سامعه و باصره ناطقه و شمّ و لمس
    ناصر جان تو باد باطن هشت و چهار
    هنوزمـــ با خودم میگم،

    یه روز دستاتـــــو
    میگیــرمــــ ــ ـ !
  5. #545
    roze par par
    مدیر بازنشسته

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    July 2012
    نوشته ها
    3,637
    6,478
    6,238

    پیش فرض


    5








    بت سادهٔ رفیق بط بادهٔ رحیق

    مرا به ز صد حشم مرا به ز صد فریق


    نخواهم غذای روح به جز بادهٔ رقیق

    نجویم انیس دل بجز سادهٔ رفیق


    جو دولت یکی جوان چو دانش یکی عتیق

    بحمدالله از بتان مرا هست دلبری

    به طلعت فرشته*ای به قامت صنوبری


    به رخ ماه نبخشی به قد سرو کشمری

    به دل سنگ خاره*ای به تن کوه مرمری


    به هر آفرین سزا به هر نیکویی حقیق

    خطش* یک *قبیله مور رخش یک حدیقه* گل

    تنش یک دریچه نور لبش یک قنینه مل


    خطش ماه را ز مشک به گردن فکنده غل

    لبش بر چَه ِ عدم ز یاقوت بسته پل


    به سرخی لبش شفق به یاران دل*ش شفیق

    خرامنده*تر زکبک سیه چشم*تر زوعل

    دهان نیستش وزو سخن*هاکنند جعل


    ز عشق وی ابرویش در آتش فکنده نعل

    رخش از نژاد گل لبش از نتاج لعل


    یکی یک چمن شقیق یکی یک یمن عقیق

    نخواهم کسی گزید ازین پس به جای او

    که هرگز ندیده*ام بتی با وفای او


    چو جاوید زنده است دلم در هوای او

    سزد گر به زندگی بمیرم برای او


    که نادر فتد ز خلق نگاری چنین خلیق

    چو خواهم ازو شراب دوَد گرم در وثاق

    صراحیّ و جام را فرود آورد ز طاق


    بریزد ز دست خویش* می از شیشه در ایاق

    پس* آنگاه به دست من دهد با صد اشتیاق


    که بر یاد لعل من بنوش این می رحیق

    چو من درکشم قدح سراید که نوش* باد

    به قول قلندران همه جزو هوش باد


    هزار آفرین ترا به جان از سروش باد

    به جز در ثنای تو زبان*ها خموش باد


    که شهزاده را به صدق تویی داعی صدیق*

    فلک فر علیقلی که جودش بود فره

    برویش* ندیده کس مگر روز کین گره


    ز سهم خدنگ او چو بیرون جهد ز زه

    کند ماه آسمان چو ماهی به تن زره


    بخندد همی ببرق سر تیغش از بریق

    دلش بیتی از کرم مکارم نجود او

    فلک رفته در رکوع ز بهر سجود او


    نماید در جهان همه شکر جود او

    تنی هست روزگار روانش وجود او


    چه در هند برهمن چه در روم جاثلیق

    ز رایش به مویه ماه ز جودش به ناله نیل

    هم از فضل بی*منال هم از عدل بی*عدیل


    سخن*های او بلند سخایای او جمیل

    کرم*های او بزرگ عطاهای او جزیل


    هنرهای او شگرف نظرهای او دقیق

    ز رخسار شاملش زمین روضهٔ ارم

    ز انصاف کاملش جهان حوزهٔ حرم


    به یکره چو آفتاب کفش پاشد از کرم

    به قدر ستارگان اگر باشدش درم


    محیطیست جود او دو عالم درو غریق

    زهی بخت حاسدت شب و روز در رقود

    به میزان خشم او تن دشمنان وقود


    کمان از تو ممتحن چنان کز محک نقود

    سزد عقد جو ز هر کمند ترا عقود


    سزد برج سنبله دواب ترا علیق

    پرد تا به عون پر همی طیر در هوا

    دود تا بزورگام همی رخش در چرا


    دمد تا به فرودین همی از زمین گیا

    رسد تا به بندگان ز شاهان همی عطا


    جهد تا به زخم نیش همی خون ز باسلیق

    ترا یسر در یسار ترا یمین در یمین

    به* ارزاق خاص و عام دل و دست تو ضمین


    ملک گویدت ثنا فلک بوسدت زمین

    جهان با همه جلال ترا بندهٔ کمین


    خدا و رسول آل ترا هادی طریق


  6. #546
    ...pari...
    كوچولو رسمي
    کوچولو فوق فعال

    تاریخ عضویت
    October 2012
    محل سکونت
    خـونـمـون
    نوشته ها
    4,842
    3,381
    5,526

    پیش فرض

    شمارهٔ ۶ - مسدس - و له ایضاً فی مدحه



    الا که مژده می*برد به یار غمگسار من
    که باغ چون نگار شد چه خسبی ای نگار من

    توان من روان من شکیب من قرار من
    سرور من نشاط من بهشت من بهار من

    غزال من مرال من گوزن من شکار من
    حیات من ممات من تذرو من هزار من

    دهند مژده نوگلان که نوبهار می*رسد
    به شیر او ز بلبلان نه یک*، هزار می*رسد

    نسیم چون قراولان ز هر کنار می*رسد
    به* گوش من ز صلصلان خروش تار می*رسد

    به مغز من ز سنبلان نسیم یار می*رسد
    ولی ز نوبهارها به است نوبهار من

    بهار را چه می کنم بتا بهار من* تویی
    ز خط و زلف عنبرین بنفشه*زار من تویی

    هزار و گل چه بایدم گل و هزار من تویی
    به روزگار ازین خوشم که روزگار من تویی

    همین بس *است فخر من که *افتخار من *تویی
    الا به زیر آسمان کراست افتخار من

    مرا نگار نیک*پی شراب ملک ری دهد
    شرابهای ملک ری مرا کفاف کی دهد

    بلی کفاف کی دهد شرابها که وی دهد
    مگر دو چشم مست وی کفایتم ز می دهد

    که* شور صد قرابه* می به* هر نظاره هی دهد
    همین *بس *است چشم وی نبید من عقار من

    نگر کران راغ*ها چه سبزها چه کشتها
    ز لاله*ها به باغ*ها فراز خاک و خشت*ها

    عیان نگر چراغ*ها شکفته بین بهشت*ها
    نموده تر دماغ*ها چه خوب*ها چه زشتها

    نموده پر ایاغ*ها ز می نکو سرشت*ها
    چه می که شادی آورد چو وصل روی یار من

    دمن شد ای پسر یمن شقیق*ها عقیق*ها
    نشسته مست در دمن شفیق*ها رفیق*ها

    چمیده جانب چمن رفیق*ها شفیق*ها
    گسارده به رطل و من عتیق*ها رحیق*ها

    چو عقل ورای میر من رحیق*ها عتیق*ها
    کدام میر داوری که هست مستجار من

    ملاذ و ملجاء مهان خدیو زادهٔ مهین
    عطیه بخش راستان خدایگان راستین

    سپهرش اندر آستان محیطش اندر آستین
    به* صد قرون ز صد قران فلک نیاردش قرین

    مهین سپهر هر زمان چنان *ببوسدش* زمین
    که آبش از دهان چکد چو شعر آبدار من

    سلیل خسرو عجم فرشته فر علیقلی
    چراغ دودمان جم به بخردی و عاقلی

    همال ابر درکرم مثال ببر در ریلی
    هلاک جان گستهم ز پهلوی و پر دلی

    به عزم پورزادشم به حزم پیر زابلی
    همین بس است مدحتش* به روز*گار کار من

    به *روز کین که* جایگه به *پشت رخش می*کند
    چو سنگریزه کوه را زگرز پخش می کند

    به خنجری که خندها به آذرخش می کند
    سر و تن حسود را هزار بخش می کند

    زمین رزمگاه را ز خون بدخش می کند
    چنانکه چهرهٔ مرا ز خون دل نگار من

    اگر فتد ز قهر او به نه فلک شراره*ای
    به یک سپهر ننگری نسوخته ستاره*ای

    ز روی خشم اگرکند به لشکری نظاره*ای
    گمان مبرکه جان برد پیاده*ای سواره*ای

    مگرکه بردباریش**کند به عفو چاره*ای
    چنانکه دفع* رنج و غم روان برد بار من

    اگر به گاه کودکی خرد نبود مهد او
    به** کسب دانش این* قدر ز چیست جد و جهد او

    به خاک اگر دمی دمد عقیق پر ز شهد او
    تمام نیشکر شود نبات*ها به عهد او

    به روز صید شیر نر شود شکار فهد او
    چنانکه* در سخنوری سخنوران شکار من

    اگر چه بهره*ای مرا ز مال روزگار نی
    چو والیان مملکت شکوه و اقتدار نی

    حمال نی خیول نی بغال نی حمار نی
    جلال نی جیوش نی پیاده نی سوار نی

    فروش نی ظروف نی ضیاع نی عقار نی
    بس است مهر و چهر او ضیاع من عقار من

    همیشه تا بود مکان به بحر آبخوست را
    هماره تا در آسمان نحوستست بست را

    تقابل است تا به هم شکسته و درست را
    چنانکه تند و کند را چنانکه سخت و سست را

    تقدمست تا همی بر انتها نخست را
    هماره باد مدح او شعار من دثار من

    همیشه تا که نقطه*ای بود میان دایره
    که هرخطی که برکشی از آن به سوی چنبره

    مرآن خطوط مختلف برابرند یکسره
    حسود باد صید او چو صید باز قبره

    عنود را ز خنجرش* بریده باد حنجره
    اجابت دعای من** کناد کردگار من
    هنوزمـــ با خودم میگم،

    یه روز دستاتـــــو
    میگیــرمــــ ــ ـ !
  7. #547
    MELINA
    مدير بخش شعر

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    March 2009
    محل سکونت
    * تـِـهــرآن *
    نوشته ها
    16,693
    4,507
    10,359

    پیش فرض

    ترکیب*بندها



    قاآنی » ترکیب*بندها

    شمارهٔ ۱ - در ستایش شاهزادهٔ رضوان و ساده نواب فریدون میرزا گوید: امروز ای غلام به از عیش* کار نیست
    شمارهٔ ۲ - وله ایضاً فی مدحه: ای زلف تیره سایهٔ بال فرشته یی
    شمارهٔ ۳ - در ستایش هلاکو میرزا شجاع*السلطنه حسنعلی میرزا گوید: ای زلف دانمت ز چه دایم مشوّشی
    شمارهٔ ۴ - در منقبت رسول اکرم حضرت محمّد(*ص*): شاهی که بر سرست ز لولاک افسرش
    شمارهٔ ۵ - در ستایش شاهزادهٔ کیوان سریر اردشیر میرزا دام اقباله*العالی گوید: خیزید و یک دو ساغر صهبا بیاورید
    شمارهٔ ۶ - در ستایش پادشاه رضوان آرامگاه محمدشاه غازی طاب*لله ثراه گوید: زاهدا چندی بیا با ما به*خلوت یار باش
    شمارهٔ ۷ - در ستایش پادشاه اسلام* پناه ناصرالدین شاه غازی خلدالله ملکه گوید: اکنون که گل افروخته آتش به گلستان
    شمارهٔ ۸ - در ستایش شاهزاده شجاع السلطنه حسنعلی میرزاگوید: سحر دیر مغان را در گشودند
    شمارهٔ ۹ - در بعضی از فتوحات شاهزاده شجاع*السلطنه گوید: خلق موتی را همین تنها نه احیا ساختند
    شمارهٔ ۱۰ - وله ایضاً: ای زلف نگار من از بس که پریشانی
    شمارهٔ ۱۱ - در ستایش شاهنشاه ماضی محمدشاه غازی طاب*الله ثراه گوید: برشد سپیده*دم چو ازین دشت لاجورد
    شمارهٔ ۱۲ - در ستایش والی یزد علی*خان خلف امیر حسین*خان نظام*الدوله: بالای تو سروست نه یک باغ نهالست
    شمارهٔ ۱۳ - وله ایضاً: ای کرده سیه چشم تو تاراج دل و جان
    شمارهٔ ۱۴ - وله ایضاً: *غُرّهٔ شوال شد طرّهٔ دلدار کو
    هـر شـب کـه مـی خـواهـم بـخـوابـم

    مـی گـویـم :


    صـُــبـح کـه آمـدی بـا شـاخـه ای گـُـــل ســُـــرخ

    وانــمــود مــی کــنــم

    هــیــچ دلــتــنــگ نــبـــوده ام ...

    صـُــبـح کــه بــیــدار مــی شــوم

    مـی گـویـم :


    شـــب، بــا چــمــدانــی بـــُــزرگ مــی آیــد

    و دیــگــر نــمــی رود



    کیکاووس یاکیده

  8. #548
    Nikagoli
    مدیر بازنشسته

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    May 2010
    محل سکونت
    پـایـتـخـت ِ دود و گــوگــرد !
    نوشته ها
    5,475
    6,732
    4,903

    پیش فرض

    شمارهٔ ۱

    در ستایش شاهزادهٔ رضوان و ساده نواب فریدون میرزا گوید




    امروز ای غلام به از عیش کار نیست
    برگیر زین ز رخش که روز شکار نیست

    تا می نگویی آنکه خداوند کاهلست
    کان کاهلی که نز پی کارست عار نیست

    انده مدار اگر نشدیم ای پسر سوار
    کانکس پیاده است که بر می سوار نیست

    ها صید من تویی چه گرایم به سوی صید
    صیدی به حضرتست که در مرغزار نیست

    گور و گوزن و کبک و غزالم تویی به نقد
    تنها تو هر چهاری اگر هر چهار نیست

    گر گویم ای غلام که داری سرین گور
    هرگز سرین گور چنین بردبار نیست

    باکشَی غزالی و با جلوه گوزن
    نی نی که کمانکش و این میگسار نیست

    ور خوانمت غزال بیابان به خط و خال
    هرگز غزال درخور بوس و کنار نیست

    خیز ای پسر به خادم خلوتسرا بگوی
    کامروزه ره به بزم خداوندگار نیست

    ور آسمان به حضرت ما آورد نیاز
    خادم کند اشاره که امرو ز بار نیست

    اِنها کند که حضرت قاآنی است این
    جبریل را نخوانده براین درگذار نیست

    او مدح خوان شاه جهانست لاجرم
    کس در همه زمانه بدین اعتبار نیست

    شاهی که خاک از نظر پاک درکند
    وز نقد جود کیسهٔ آمال پرکند


    ما ای ندیم دولت خویش آزموده ایم
    لختی ز روزگار به سختی نبوده ایم

    ماگاه کف به سوی بط باده برده ایم
    ما گاه لب به لعل بت ساده سوده ایم

    بر دل گشاده مرد نگیرد زمانه تنگ
    نهمار این سخن ز بزرگان شنوده ایم

    ترکی که خنده بر رخ قیصر نمی ‎کند
    ما صدهزار بوسه ز لعلش ربوده ایم

    شوخی که کفش بر س ر خاقان نمی زند
    ما صدهزار شب به کنارش غنوده ایم

    ماهی که شاه را به گدایی نمی برد
    ما بارها به بوس لبش را شخوده ایم

    با ابرویی که چون دم شیرست پر گره
    بازی کنان شجاعت خویش آزموده ایم

    و ز طره ای که چون تن مارست پر شکنج
    ما صدهزار چین به فراغت گشوده ایم

    از خود چو آبگینه نداریم هیچ نقش
    وز طبع ساده نقش دو عالم نموده ایم

    در عین سادگی همه نقشیم از آن قبل
    کز زنگ حرص آینهٔ دل زدوده ایم

    در بارگاه شه به ارادت ستاده ایم
    و اقبال خویش را به سعادت ستوده ایم

    فرخ شه آنکه هست خداوندگار من
    شکرش پس از سپاس خداوند کار من


    خیزید یک قرابه مرا می بیاورید
    هی من خورم شراب و شما هی بیاورید

    شاهانه خورد باید مهی را به های و هوی
    طنبور و ارغنون و دف و نی بیاورید

    تا با نفس پیاله شد آمد کند به کام
    همچون نفس پیاله پیاپی بیاورید

    زآن بارگیر روح که نارفته در گلو
    چون خون فرو رود برگ و پی بیاورید

    زان دست پخت عقل که چون نور اولیا
    زی رشد رهنما شود از غیّ بیاورید

    زان جوهری که از نفحات نسیم او
    بی نفخ صوره مرده شود حی بیاورید

    زان شربتی که درگلوی نحل اگر کنند
    بر جای نوش هوش کند قی بیاورید

    زان پیبشر که طرهٔ طومار عمر من
    چون زلف تابدار شود طی بیاورید

    طبعم ز ران شیر کباب آرزو کند
    هان هیزمش ز تخت جم و کی بیاورید

    در قم شراب نیست حریفان خدای را
    برتر نهید گامی و از ری بیاورید

    مانا شراب ری ندهد مر مرا کفاف
    یک زنده رود باده ام از جی بیاورید

    ور جام باده در دهن اژدها در است
    همت کنید و از دهن وی بیاورید

    بی خویش مدح شاه جهان خوشتر آیدم
    تا من روم ز خویش شما هی بیاورید

    فرمانده ملوک سلیمان راستین
    کش جم در آستان بود و یم در آستین


    باز ای غلام سرکش و خونخواره بینمت
    وز بهر جنگ زین زبر باره بینمت

    بر پشت رخش شعلهٔ جوّاله خوانمت
    بر روی زین ستاره سیاره بینمت

    نایب مناب چرخ ستمکاره دانمت
    قایم مقام هر جفا کاره بینمت

    بر گرد گل دو سنبل ژولیده یابمت
    بر گنج رخ دو کژدم جراره بینمت

    پوشیده روی تافته در موی بافته
    روح القدس اسیر دو پتیاره بینمت

    از غرفهای باغ جنان بچگان حور
    گردن برون کشیده به نظاره بینمت

    مانی به روزگار جوانی که از نخست
    گر روی چون مه و دل چون خاره بینمت

    آمد مه جمادی حالی مناسبست
    گر روی چون مه و دل چو خاره بینمت

    مردم بر آب و آینه بینند ماه و من
    بر جای آب و آینه رخساره بینمت

    چون خاکپای خسرو پیوسته بویمت
    چون فیض دست دارا همواره بینمت

    شاهی که از نوال ز بس مال می دهد
    هفتاد ساله توشهٔ آمال می دهد


    اورنگ ملک تاج سخا افسر کرم
    بازوی ترک پشت عرب پهلوی عجم

    اکسیر فضل جان هنرکیمیای علم
    رکن وجود رایت جود آیت کرم

    میقات حلم مشعر دانش مقام فیض
    میزاب علم کعبهٔ دین قبلهٔ امم

    عرق جمال مغز جلال استخوان فر
    الهام نظم سحر سخن معجز قلم

    ایوان مجد طلاق علا شمسهٔ علو
    دریای فضل گنج عطا لجهٔ نعم

    شخص کمال روح سخا پیکر سخن
    جسم وقار چشم حیا عنصر همم

    باب ظفر نیای هنر دایهٔ خطر
    فخر پدر مطیع برادر مطاع عم

    فرزند بخت بچهٔ دولت نتا ج تاج
    پیوند ملک وارث کی یادگار جم

    قانون عیش اصل طرب فصل انبساط
    درمان درد داروی انده علاج غم

    آشوب ابر آتش زر مایه سوز سیم
    طوفان گنج دشمن کان خانه روب یم

    ناموس عدل میر زمان مایه امان
    قانون جود ناهب کان واهب درم

    پیکان تیر نوک سنان نیش ناچخش
    جاسوس مرگ پیک فنا قاصد عدم

    هرون حیا شعیب شرافت خلیل خوی
    یوسف لقا کلیم کرامت مسیح دم

    خلخال مجد یاره دولت سوار ملک
    بازوی عدل نیروی دین شهسوار ملک


    ای از لهیب تیغ تو دوزخ زبانه یی
    وی از نهیب قهر تو محشر فسانه ای

    از چنبرکمند تو گردون نمونه یی
    وز جنبش سمند تو دوران نشانه ای

    در صحن فطرت تو معانی سراچه ای
    از لحن فکرت تو مغانی ترانه ای

    خورشید چرخ بزم ترا آفتابه ای
    ایوان عرش کاخ ترا آستانه ای

    هر فیضی از لقای تو عیش مخلَدی
    هرآنی از بقای تو عمر زمانه ای

    در خنصر جلال تو افلاک خاتمی
    در خرمن نوال تو اجرام دانه ای

    چهرت چو مهر نو دهد بی وسیلتی
    دستت چو ابر جود کند بی بهانه ای

    ملک ترا مداین دنیا خرابه ای
    جود ترا معادن دریا خزانه ای

    سیر سپهر عزم تو را روزنامه ای
    گنج وجود جود ترا جامه خانه ای

    وصف چو ذات عقل ندارد نهایتی
    فکرت چو بحر عشق ندارد کرانه ای

    از لطمهٔ عتاب تو در جنبشست چرخ
    با موج آسکون چکند هندوانه ای

    جاه تو جامه ای که جهانست ذیل او
    جود تو خرمنی که وجودست کیل او


    شاها خدایگان سپهرت غلام باد
    بر صدر گاه سدّهٔ جاهت مقام باد

    چون فکرت قویم تو از جان قوام جست
    بر فط رت سلیم تو از حق سلام باد

    ازکرد گار قرعهٔ بختت به نام گشت
    از روزگار جرعهٔ عیشت به کام باد

    از تیغ روشن تو که برهان قاطعست
    بر منکران بخت تو حجت تمام باد

    چون کرم قز که رشتهٔ او هست دام او
    رگهای خصم بر تن خصم تو دام باد

    مشکین مشام کلک تو چون عسطه زن شود
    زان عسطه مغز هفت فلک را زکام باد

    بی گرمی سخای تو در دیگ آرزو
    هفتاد ساله پختهٔ آمال خام باد

    بی ماه خلخی می خلر بود حرام
    با ماه خلخت می خلر به جام باد

    نقد این زمان عروس جهان چون به عقد تست
    با هرکه جز تو انس پذیرد حرام باد

    گرد سمند و برق پرندت به روزگار
    تا روز حشر مایهٔ نور و ظلام باد

    وز زهرهٔ کفیدهٔ خصمت به روز کین
    ناف سما و پشت زمی سبز فام باد

    قاآنی ار چه سحر حلال آورد همی
    کوته کند سخن که ملال آورد همی
    ویرایش توسط Nikagoli : 2014.01.20 در ساعت 07:09


    [ با محبوبم در یک شهر زندگی می کنم
    بین ما
    چند خیابان
    چندین خانه
    یک پل هوایی
    و صدها هزار آدمند .. ]
  9. #549
    ...pari...
    كوچولو رسمي
    کوچولو فوق فعال

    تاریخ عضویت
    October 2012
    محل سکونت
    خـونـمـون
    نوشته ها
    4,842
    3,381
    5,526

    پیش فرض

    شمارهٔ ۲



    ای زلف تیره سایهٔ بال فرشته یی
    یا از سواد دیدهٔ حورا سرشته*ای

    آن رخ ستاره است و تو چرخ ستاره*ای
    یا نی فرشته است و* تو بال فرشته*ای

    بر گرد مه ز مشک سیه توده توده*ای
    بر سرخ گل ز سنبل*تر پشته پشته*ای

    هندو به چهره لام** کشد وین عجب که تو
    هندویی و به صورت لام نوشته*ای

    عودی نه عنبری نه عبیری نه نافه*ای
    دامی نه حلقه*ای نه کمندی نه رشته*ای

    طومار عمر تیرهٔ مایی و از جفا
    طومار عمر زنده*دلان درنوشته*ای

    برگشته*ای چو لشکر برگشته از قتال
    مانا ز غارت دل ما بازگشته*ای

    بی کلفت مضار به بس قلب خسته*ای
    بی*زحمت محاربه بس خلق کشته*ای

    در باغ خلد خسبی از آن رو معطری
    در آفتاب گرد*ی از آن رو برشته*ای

    از عود نردبانی از آن پایه پایه*ای
    وز مشک بادبانی از آن رشته رشته*ای

    دام دلیّ و در برت آن خال مشکبار
    مانند دانه*ایست که در دام هشته*ای

    یا تخم فتنه*ایست که در مرغزار حسن
    از بهر بیقراری عشاق کشته*ای

    چون سبز کشته*ایست خط یار و تو مدام
    دهقان صفت مجاور آن سبزکشته*ای

    آید چو خاک مقدم شاه از تو بوی مشک
    زلفا مگر به مشک*فروشان گذشته*ای

    شاه جهان فریدون سلطان راستین
    کشت جای دست بینی عمّان در آستی

    ای زلف تیره هر دم دامن فرازنی
    تا دامنی بر آتش* سوزان ما زنی

    خواهی مگر که گل چنی از باغ چهر یار
    کاو*یدن همی چو گلچین* دامن فرازنی

    زنگی فرو*زد آتش و دامن* بر او زند
    زنگی نیی بر آتش دامن چرا زنی

    هندو گر آف*تاب پرستد تو ای شگفت
    چندین بر آفتاب چرا پشت پا زنی

    زآنسان که *خویش* را به* حواصل *زند عقاب
    هرلحظه خویش* را به رخ دلربا زنی

    بر روی یار من چو دهد جنبشت نسیم
    مانی بزنگیی که برو می قفا زنی

    معذور دارمت اگرم قصد جان کنی
    هندویی و به خون مسلمان صلا زنی

    مو کیمیای زر بود اکنون به چهر ما
    مویا رواست** گر قدری کیمیا زنی

    بازو زنند بهر شنا اندر آب و تو
    بازو همی به خون دل آشنا زنی

    دلها ز کف ربایی و *هردم به کار ظلم
    تحسین کنی سپاس بری مرحبا زنی

    کی سایه افکنی به سر ما تو کز غرور
    بر فرق آفتاب فروزان لوا زنی

    هندوی آستانه ی شاهی از آن قبل
    هردم طپانچه بر رخ شمس الضحی زنی

    شاهی که هست* کشور او عالمی دگر
    در ملک جم بود به حقیقت جمی دگر

    ای زلف هر دلی که بود در ضمان تو
    از فتنهٔ زمانه بود در امان تو

    دل جای در تو دارد و تو در دل ای عجب
    تو آشیان او شده او آشیان تو

    جان چشم در تو دارد و تو چشم بر به جان
    تو پاسبان او شده او پاسبان تو

    چشمم شبان تیره همی آرزو کند
    تا از شبان تی*ره بجویم نشان تو

    د*امن فرو مچین که گرم جان رود ز دست
    از دامن تو دست ندارم به جان تو

    با ابروان به کشتن ما عهد بسته*ای
    مشکل توان کشید ازین پس* کمان تو

    حالی مرا عنان تحمّل رو*د ز دست
    هرگه که باد دست زند در عنان تو

    دلهای ما چو بارگران می کشی به دوش
    چون موی از آن خمیده تن ناتوان تو

    گویند سوی چین نرود هیچ کاروان
    وین رسم باژگونه بود در زمان تو

    دلها کند به چین تو چون کاروان سفر
    وز چین زلف تو نرود کاروان تو

    مانا غلام درگه شاهی از آن قبل
    خورشید سرگذارد بر .آستان تو

    درج عقیق وگوهر اگر نیستی ز چیست
    آویزهٔ عقیق و گهر بر میان تو

    نی نی چو من مدیح جهاندارگفته*ای
    کانباشتست از در وگوهر دهان تو

    مشکین چو خلق شاه جهانی از آن بود
    زیب عرواب مدحت من داستان تو

    شاهی کز آب قهرش آذر بر آورد
    وز خاک تیره لطفش گوهر برآورد

    ای زلف گشته پیکر من مویی از غمت
    از مویه دامنم شده آمویی از غمت

    جایی ندانم از همه آفاق کاندرو
    چشمان من نکرده روان جویی از غمت

    محراب*وار خم شودم پشت بندگی
    گر در رسد اشارهٔ ابرویی از غمت

    چوگانم احتیاج نباشدکه روز و شب
    سرگشته*ام چو گوی بهر کویی از غمت

    گر صدهزارکوه گرانم نهد به دوش
    آسان کشم چوکاه به نیرویی از غمت

    جنت جهنمی شود از تفّ آه من
    گر بشنوم به ساحت آن بویی از غمت

    جان کیست تن کدام صبوری چه* تاب چیست
    گر در رسد بشارت یرغویی از غمت

    تا بو که قصهٔ تو بپوشم از این و آن
    آرم هماره روی بهر سویی از غمت

    موی ازکفم برآمد و برنامدم ز دست
    کز کف به اختیار دهم مویی از غمت

    زان روکه برده باد بهر سوی بوی تو
    رومی نهم چو باد به*هر سویی از غمت

    مانی غبار مقدم شه را به بوی و رنگ
    زان در جهان فتاده هیاهویی از غمت

    شاهی که کرده نو چو نبی دین ذوالجلال
    بعد از هزار و دو صد و پنجاه و اند سال

    ای زلف همچو چنگل شهباز بینمت
    یالیت اگر به چنگل شه باز بینمت

    از بس به گونه تیره و در حمله خیره*ای
    پرّ غراب و چنگل شهباز بینمت

    چون بخت دشمن ملک آشفته*ای ولیک
    چون خنگ شاه سرکش و طناز بینمت

    شاه جهان مگر به تو دستی درازکرد
    کز فرط فرّهی همه تن ناز بینمت

    طراره*ای به سیرت و جزاره*ای به شکل
    جادوی هند و کژدم اهواز بینمت

    شیرازهٔ صحیفهٔ حسنیّ و از جفا
    شور عراق و فتنهٔ شیراز بینمت

    بوی تو ره نماید ما را به سوی تو
    مشکی شگفت نیست که غمّاز بینمت

    اندر قفای لشکر دلهای خستگان
    چون گرد خنگ شاه سبک تاز بینمت

    مانند سایهٔ علم شه به کوه و دشت
    گه بر نشیب و گاه بر فراز بینمت

    در پای یار من به ارادت سرافکنی
    ویحک چو جیش خسرو سرباز بینمت

    شاهی که وصف جودش چون خامه سرکند
    چون گنج روی نامه پر از سیم و زرکند

    شاهی که چون به جوشن ماهی در انجمست
    یا غوطه*ور نهنگی در بحر قلزمست

    گر جویی از جمال به مهرش تفاخرست
    ور گویی از جلال به چرخش تقدّمست

    گیهان به بحر جودش چون قطرهٔ یمست
    *گردون به* دشت جاهش چون* حلقهٔ کمست

    غایب نگردد از نظر خلق رحمتش
    ماند همی به نور که در چشم مردمست

    بیضا فروزد از دل کاینم تفکرست
    پروین فشاند از لب کاینم تکلّمست

    با تیغ بحر سوزش الیاس و خضر را
    اول عمل که فرض نماید تیمّمست

    در نوک تیغ و نیش سنانش به روز رزم
    یک حمیر اژدها و یک اهواز کژدمست

    آن کوه ره*نوردکه رخشش نهاده نام
    چرخ مدوّرش چو یکی گوی در دمست

    البرزکوه با همه برز و همه شکوه
    چون سنگریزه*ایست کش آژیده در سُمست

    هم سیر او ز گرمی استاد صرصرست
    هم پشت او ز نرمی خلاق قاقمست

    هرگه به حمله آتشی از نعل او جهد
    آن آتش دمان را الوند هیزمست

    کوه رزین و باد بزین روز کارزار
    گویی گه درنگ و شتابش اَب و اُم است

    با بخت حمله*اش را گویی توافقست
    با فتح پویه*اش را مانا تلازمست

    یارب همیشه شاه جهان زیر رانش باد
    یک رانی این چنین که ظفر همعنانش باد
    هنوزمـــ با خودم میگم،

    یه روز دستاتـــــو
    میگیــرمــــ ــ ـ !
  10. #550
    Nikagoli
    مدیر بازنشسته

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    May 2010
    محل سکونت
    پـایـتـخـت ِ دود و گــوگــرد !
    نوشته ها
    5,475
    6,732
    4,903

    پیش فرض

    شمارهٔ ۳

    در ستایش هلاکو میرزا شجاع السلطنه حسنعلی میرزا گوید




    ای زلف دانمت ز چه دایم مشوّشی
    زآنرو مشوّشی که معلق در آتشی

    آن راکه هست سودا دایم مشوش است
    آری تُراست سودا زآنرو مشوّشی

    بدخوی و سرکشان را بُرّند سر ز تن
    زآنرو سرت بُرند که بدخوی و سرکشی

    سر برده ای به جام لب ماه من مگر
    زان جام باده خورده که زینگونه بیهشی

    گر می نخورده ای ز لب ما هم از چه رو
    بی تاب و بی قرار و سیه مست و سرخوشی

    بیمار چشم یار و ترا میل ناردان
    جزع نگار مست و تو ساغر همی کشی

    هندو به هند طعم شکر می چشد تو نیز
    طعم شکر از آن لب شیرین همی چشی

    زان لعل شکّرین مگس خال برنخاست
    با آنکه همچو مروحه دایم به جنبشی

    ایمان و دین روان و خرد صبر و اختیار
    در یک نفس بهٔک حرکت خصم هر ششی

    دیوانه ایّ و عذر تو این بس که روز و شب
    اندر جوار آن رخ خوب پریوشی

    همچون محک سیاهی و سایی به چهر یار
    مانا در آزمایش آن سیم بی غشی

    گاهی نگون به چاه زنخدان چو بیژنی
    گه درگشاد تیر بلا همچو آرشی

    بستر ز ماه داری و بالین ز آفتاب
    مانا غلام خسرو خورشید بالشی

    شاه جهان هلاکو، خاقان شرق و غرب
    سلطان بر و بحر، جهانبان شرق و غرب


    ای لعل دلفریب مگر خاتم جمی
    کز یک حدیث مایه ی تسخیر عالمی

    تسخیر آدم و پری و دام و دیو و دد
    چون می کنی، نه گر به صفت خاتم جمی

    معروف و ناپدید چو عنقای مغربی
    موجود و دیریاب چو اکسیر اعظمی

    مریم نه یی ولی ز سخن های روح بخش
    آبستن هزار مسیحا چو مریمی

    در رتبه با مسیح، همین فرق بس تو را
    که او روح بخش بود و تو روح مجسّمی

    شبنم نه وز حرارت خورشید چهر یار
    سر تا قدم گداخته بر سان شبنمی

    دزدیده در تو راز دل خلق مدغم است
    دزدیده همچو راز دل خلق مدغمی

    جندین هزار عقده گشایی ز دل مرا
    خود همچو عقدهٔ دل ما سخت محکمی

    نه شکّری نه شهد ولی نزد اهل ذوق
    چون شهد و چون شکر به حلاوت مسلمی

    نه نخلى و نه نحل ولى همچو نخل و نحل
    تولید انگبین و رطب را مصممّی

    چون کوثری و سینهٔ سوزان تراست جای
    کوثر به جنتست و تو اندر جهنمی

    شیرین تر از تویی نبود در جهان مگر
    گفتار من به مدح خدیو معظمی

    شاهی که ابر دستش با دوستان کند
    کاری که ابر نیسان با بوستان کند


    ای ابروی نگار نه گر قامت منی
    چون قامت من از چه نگونیّ و منحنی

    باکس شنیده ای که شود قامتش عدو
    با من چرا عدویی اگر قامت منی

    مانی به شکل نعل و در آن روی آتشین
    من عاشقم تو نعل در آتش چه افکنی

    می خواره بهر توبه کند رو به قبله تو
    آن توبه ای که قبلهٔ میخواره بشکنی

    ایدون گمانم آنکه کمانی که از کمین
    از غمزه هر زمان به دلم تیر می زنی

    ای لب اگر تو معدن شهدی وکان قند
    بر زخم ما چگونه نمک می پراکنی

    ای زلف اگر نه چهرهٔ جانان من بت است
    تاکی مقیم خدمت او چون برهمنی

    نشگفت کاتش رخ یار است شعله ور
    تا تو همی به جنبش چون باد بیزنی

    گر خود نه صبد آن مگس خالت آرزوست
    بروی چو عنکبوت چرا تار می تنی

    با آنکه مسکنت دل ما بود روز و شب
    چون شد که روز و شب دل ما را تو مسکنی

    بالای گنج و سرو کند مار آشیان
    ماری به گنج و سرو از آن آشیان کنی

    خواهم ترا ز رشتهٔ جان ساختن طناب
    تا چون سیاه چادر برچیده دامنی

    از خط یار قصد عذارش کنی بلی
    عقرب شب سیاه گراید به روشنی

    ای صف کشیده مژگان خوابم ربوده ای
    مانا تو در دو چشمم یک مشت سوزنی

    ای ترک خلخ ای بت روم ای نگار چین
    کامروز در زمانه به خوبی معینی

    ز آهن پری به طبع گریزد تو ای پری
    چندین چرا به سخت دلی همچو آهنی

    اینک به پیش روی تو اشکم رود ز چشم
    صبحست و ژاله می چکد از ابر بهمنی

    تا چاکر خدیو جهانی به جان و دل
    چون جان عزیز در بر و چون روح در تنی

    جمشید شید چهر و کیومرث گیو گرز
    هوشنگ هوش و هنگ و فریبرز فرّ و برز


    شاهی که چون سحاب کفش زرفشان شود
    چون بخت او بسیط زمین زرنشان شود

    پیدا شود چو رایت خورشید آیتش
    خورشید زیر پردهٔ خجلت نهان شود

    گردون اگر شود چو خدنگ وی ازکمان
    از غم خدنگ قامت گردون کمان شود

    از رشک قصر و فخر قدومش عجب مدار
    گر آسمان زمین و زمین آسمان شود

    از رای پیر و بخت جوانش شگفت نیست
    گر روزگار پیر ز شادی جوان شود

    شاها ز میغ تیغ تو در دشت کارزار
    از خون هزار دجله به هر سو روان شود

    یا آنکه زعفران سبب خنده روی خصم
    از خندهٔ حسام تو چون زعفران شود

    با خلق جانفزا چکنی سیر بوستان
    هرجا که اختیار کنی بوستان شود

    از شوره زار گر گذری یاسمن دمد
    بر خاربن اگر نگری ارغوان شود

    یاقوت تو که قوّت عقلست و قوت جان
    آید چو در حدیث گهر رایگان شود

    قوت روان اهل بیانست ای شگفت
    یاقوت کس شنیده که قوت روان شود

    ذکر محامد تو چو جوشن به روز رزم
    تعویذ دل امان تن و حرز جان شود

    بدخواه تو نزاید تنها ز مام از آنک
    تیر تو در مشیمه بدو توامان شود

    چون با کمان و تیر درخشان کنی کمین
    در یک زمان چو کان بدخشان کنی زمین


    شاهی که تا به تخت خلافت مکان گزید
    بدخواه پشت دست ز غم ناگهان گزید

    چون شهدخورده کاو ز حلاوت بنان مزد
    هر کاو چشید طعم بیانش بنان مزید

    چون مرغ پرفشانده که در آشیان خزد
    در کنج بینوایی خصمش چنان خزید

    ماریست رمح او که زبونتر شود ز مور
    هر شیر شرزه را که به نیش سنان گزید

    از باد گرز او شده خصمش چو آن درخت
    کاندر خریف بروی باد خزان وزید

    پیدا نگشت دست خلافی ز آستین
    تا بر فراز دست خلافت مکان گزید

    هرکس زکردگار سزاوار پایه ایست
    او را ز حق مقام به تخت کیان سزید

    هل من مزید گوید هر دم جحیم از آنک
    خواهد ز جسم دشم ن او هر زمان مزید

    گو خود دوباره قافیه شود ال در جحیم
    با خصم او به پایه شود توامان یزید

    ای خاک راه گشته عبیر از عبور تو
    در اهتزاز و وجد سریر از سرور تو


    ای چرخ پیش کاخ تو چون بیت عنکبوت
    بیتی از خداست لقب اوهن البیوت

    بر سقف کاخت از چه تند تار از شعاع
    گر مهر سقف کاخ ترا نیست عنکبوت

    چون خامه گیری از پی تحریر در بنان
    گویی مقیم گشته عطارد به برج حوت

    ای با حلاوت سخنت زهرانگبین
    وی با مرارت سخطت شهد انزروت

    چینی برو درافکن یک ره ز روی خشم
    تا خصم را برون رود این باد از بروت

    جودت رسیده است به جایی که خلق را
    شکر محامد تو بود فرض در قنوت

    تو یوسف زمان و زمان بر تو قعر چاه
    تو یونس جهان و جهان بر تو بطن حوت

    ای قصهٔ مناقب تو احسن القصص
    وی قبلهٔ حواجب تو احسن السموت

    در ذوق عقل شکرّ شکر محامدت
    هم قلب راست قوت و هم روح راست قوت

    نساج مدحت توام از شعر ناپسند
    چون کرم قز که دیبا سازد ز برگ توت

    پیداست در حقیقت بی اصل دشمنت
    کاعدام صرف را متصور بود ثبوت

    گویندگان مدح ترا بر قصور طبع
    از فرط شرم سکته علاجست یا سکوت

    دشمن کشد نفیر به میدان حرب تو
    زآ نسان که روح کافر حربی به حضر موت

    رمحت دهد ز جسم پرستندگان لات
    انواع دیو و دد را تا روز حشر لوت

    یارب به روزگار مبیناد هیچ کس
    پایان دولت تو به جز حیّ لایموت

    شاها نشستگاه تو بر تخت بخت باد
    از خنجر تو جسم عدو لخت لخت باد


    روزی که گردد از تک اسبان ره نورد
    در تیره گرد پنهان گر دونِ گرد گرد

    گردد چو برق خاطف از ابر قیرگون
    شمشیرها درخشان هردم ز تیره گرد

    از تیغ هر تنی را بر سر هزار زخم
    از بیم هر سری را در تن هزار درد

    از بیمشان نهفته به لب صد هزار ورد
    از زخمشان شکفته به تن صدهزار ورد

    نوک سنان ز گرد هوا گردد آشکار
    برسان دود بر زبر طاق لاجورد

    چون کوره تفته گردد دلها ز آه گرم
    چون یخ فسرده آید لب ها ز باد سرد

    از هر طرف فشافش چندین هزار تیر
    طفلان خردسال ز پیران سالخورد

    گردند از مهابت پیکار پیرتر
    از هرکران کشاکش چندین هزار مرد

    گردد زمین چو قرعهٔ رمال و هر طرف
    دست بریده زوجش و فرق بریده فرد

    از آب خنجر تو که بحریست موج زن
    در یک نفس خموش شود آتش نبرد

    از باد گرز خاره شکن با سپاه خصم
    کاری کند که صرصر با قوم عاد کرد

    خصمت فرشته نیست ولی چون فرشتگان
    بر وی شود حرام ز بیم تو خواب و خورد

    بیخ حسود برکنی از گرز خاره کن
    گوش سپهر کر کنی از بانگ دار و برد

    اکسیر گر ز مو کند اکسیر از آن شود
    از موی پرچم تو چو زر روی خصم زرد

    تا بنگرند حرب تو گردند جمله چشم
    در آسمان مه و خورد چون کعبتین نرد

    ای گشته آب تیغ تو در نای خصم خون
    چون آب نیل در گلوی قبطیان دون


    ای شاه بر رخت در دولت فراز باد
    چون زلف یار رشتهٔ عمرت دراز باد

    پروانه وار هر که نگردد به گرد تو
    کارش چو شمع گریه و سوز و گداز باد

    رای تو کافرینش عالم برای اوست
    جز بی نیاز از همه کس بی نیاز باد

    چون فرق تو کز افسر شاهیست سرفراز
    از نیزهٔ تو فرق عدو سرفراز باد

    پایان روزگار تو محمود باد و خصم
    روزش ز هیبت تو چو موی ایاز باد

    چون صرع دارکش ز هلالست احتراز
    از تیغ تو عدوی ترا احتراز باد

    از هر جهت که دشمن جاه تو رو کند
    بر روی او هزار در فتنه باز باد

    از جلوهٔ وجود تو ظلمت سرای خاک
    روشنتر از جمال بتان طراز باد

    چون آفتاب کش ز نجومست امتیاز
    از خسروان ملک تو را امتیاز باد

    چون می گسار کآوردش می در اهتزاز
    از خون خصم رُمح تو در اهتزاز باد

    از حملهٔ تو لشکر تازی و ملک ترک
    آشفته و خراب ز یک ترکتاز باد

    در حلقهٔ کمند عدو بندت آسمان
    عاجزتر از حمام به چنگال باز باد

    ایدون پس از دعای تو ختم بیان کنم
    ختم بیان به خاتم پیغمبران کنم



    [ با محبوبم در یک شهر زندگی می کنم
    بین ما
    چند خیابان
    چندین خانه
    یک پل هوایی
    و صدها هزار آدمند .. ]
  11. #551
    MELINA
    مدير بخش شعر

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    March 2009
    محل سکونت
    * تـِـهــرآن *
    نوشته ها
    16,693
    4,507
    10,359

    پیش فرض

    شمارهٔ ۴ - در منقبت رسول اکرم حضرت محمّد(*ص*)



    قاآنی » ترکیب*بندها

    شاهی که بر سرست ز لولاک افسرش

    تشریف کبریاست ز دادار در برش


    گیهان و هر که در وی نقشی ز قدرتش

    گردون و هرچه در وی حرفی ز دفترش


    اقبال و بخت پی*ر و عضبا ور فرفش

    خورشید و ماه خادم شبیر و شبرش


    شام ابد جنیبهٔ موی مجعدش

    صبح ازل طلیعهٔ روی منورش


    شب چهره سیاه بلال موذنش

    مه غرهٔ جس بمراق تکاوررش


    موجی بود فلک ز محیط عنایتش

    فوجی بود ملک ز سپاه مظفرش


    قلبی بود مجسم فرخنده قالبش*

    روحی بود مصّور زیبنده پیکرش


    گردرن مجله*ایست بر اثبات معجزش

    گیهان محله*ایست ز اقطاع کشورش


    در ژرف بحر قدرت قدرش* سفینه*ایست

    کافلاک بادبان بود و خاک لنگرش*


    ک*رد ار همی سلیمان تسخیر دیو و دد

    او گشت صدهزار سلیمان مسخّرش


    ازردگار ملک رسالت مفوضش

    ازکارساز تاج ولایت مقررش*


    خاک سیاه جرده غباری ز موکبش

    چرخ کبود جامه دخانی ز مجمرش


    با یک جهان سعادت جبریل خادمش

    با یک فلک شرافت میکال چاکرش


    بر چرخ هرچه انجم کیلی ز خرمغش

    بر خاک هرچه مردم خیلی ز لشکرش*


    بحر محیط آبی از جوی رحمتش*

    مهر منیر تابی از روی انورش


    طاقیست قدر او که بود شمس شمسه*اش*

    طوقیست حکم اوکه بود چرخ چنبرش


    گویی سپهر از چه ز جیب جلالتش*

    بویی بهشت از چه ز خلق معط*رش*


    صبح سپید آیت رو*ی مبارکش

    شام سیاه حجت موی معنبرش


    شهروزه*ای به درگه سلطان انجمش

    فیروزه*ای ز خاتم گردون اخضرش*


    خشتی ز سقف ایوان گردون عالیش

    میخی ز نعل یکران خورشید خاورش


    انی ز دور بعثت ده*ر مخلدش*

    نانی بخوان دعوت چرخ مدورش*


    هر هشت باغ رضوان نامی ز مجلسش

    هرچار جوی جنت دردی ز ساغرش*


    گر بی*ولای او به بهشتم صلا زنند

    نفرین* کنم به حوری و غلمان و کوثرش


    ور با هوای او شودم جای در جحیم

    بر من خلیل*وار دمدگل ز آذرش*


    تا بر خط خطایم خطّ خطا کشد

    سوگند می*دهم به خداوند قنبرش*


    با اینهمه گناه نیم ناامید ازو
    خواهم سیاه*نامهٔ خود را سپید ازو


    هـر شـب کـه مـی خـواهـم بـخـوابـم

    مـی گـویـم :


    صـُــبـح کـه آمـدی بـا شـاخـه ای گـُـــل ســُـــرخ

    وانــمــود مــی کــنــم

    هــیــچ دلــتــنــگ نــبـــوده ام ...

    صـُــبـح کــه بــیــدار مــی شــوم

    مـی گـویـم :


    شـــب، بــا چــمــدانــی بـــُــزرگ مــی آیــد

    و دیــگــر نــمــی رود



    کیکاووس یاکیده

  12. #552
    MELINA
    مدير بخش شعر

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    March 2009
    محل سکونت
    * تـِـهــرآن *
    نوشته ها
    16,693
    4,507
    10,359

    پیش فرض

    شمارهٔ ۵ - در ستایش شاهزادهٔ کیوان سریر اردشیر میرزا دام اقباله*العالی گوید



    قاآنی » ترکیب*بندها

    خیزید و یک دو ساغر صهبا بیاورید

    ساغر کمست یک دو سه مینا بیاورید


    مینا به کار ناید کشتی کنید پر

    کشتی کفاف ندهد دریا بیاورید


    خوبان شهر را همه یک*جا کنید جمع

    جایی که من نشسته*ام آنجا بیاورید


    ما را اگر به جام سفالین دهید می

    خاکش ز کاسهٔ سر دارا بیاورید


    از ملک ری به ساحت یغما سپه کشید

    هرجا پری رخیست به یغما بیاورید


    وز روم هر کجا بچه ترسای مهوشست

    ور خود بود کشیش کلیسا بیاورید


    در بزم عیشم از لب و دندان مهوشان

    یک آسمان سهیل و ثریا بیاورید


    تا من به یاد چشم نکویان خورم شراب

    یک جویبار نرگس شهلا بیاورید


    تا من به بوی زلف بتان تر کنم دماغ

    یک مرغزار سنبل بویا بیاورید


    گیرید گوش زهره و او را کشان کشان

    از آسمان به ساحت غبرا بیاورید


    تابید زلف حوری و او را دوان دوان

    سوی من از بهشت به دنیا بیاورید


    تا من کنم ثنای خداوند خود رقم

    کلک و مداد وکاغذ و انشا بیاورید


    اول به جای صفحه ز بال فرشتگان

    پری سه چار دلکش و زیبا بیاورید


    ور از دو ساق غلمان ناید قلم به دست

    از ساعدین آن بت ترسا بیاورید


    پس جای دو ده مردمک دیدگان حور

    سایید و هرسه چیز به یکجا بیاورید


    تا بر پر فرشته ز آن حبر و آن قلم
    در مدح اردشیرکنم چامه*ای رقم

    ترکا مگر تو بچهٔ حور جنانیا

    کاندر جهان پیری و دایم جوانیا


    معجون جان و جوهر دل کس ندیده بود

    اینک تو جوهر دل و معجون جانیا


    سوگند می*خورم که به*دنیا بهشت نیست

    ور هست در زمانه بهشتی تو آنیا


    سیم از پی ذخیرهٔ تن می*نهند خلق

    تو سیمتن ذخیرهٔ روح روانیا


    شادی دهد به *دل رخ خوب تو ای* عجب

    کز رنگ ارغوان به اثر زعفرانیا


    هنگام رقص چونکه به چرخ افتدت سرین*

    پندارمت به روی زمین آسمانیا


    دل را به نسیه گرچه دهی وعده*ها ولیک

    جان را به نقد زندگی جاودانیا


    هرگه که تشنه گردم خواهم بنوشمت

    پندارم از لطافت آب روانیا


    سهراب*وار خنجر عشقت دلم شکافت

    ترکا مگر تو رستم زاولستانیا


    گویند جان ز فرط لطافت نهان بود

    جانی تو در لطافت و اینک عیانیا


    معلوم شد که مردم چشم منی از آنک

    در چشم من نشسته و از من نهانیا


    بنگر در آب و آینه منگر که ترسمت

    عاشق شوی به خویش و درانده بمانیا


    روزی بپرس از دهن تنگ خود که تو

    عاشق نگشته*ای ز چه رو بی*نشانیا


    در عضو عضو پیکر من نقش روی تست

    یک تن فزون نیی و به چندین مکانیا


    الله اکبر ای سر زلفین یار من

    خود مایه چیست کاینهمه عنبر فشانیا


    اول ضعیف و زار نمودی به چشم من

    وآخر بدیدمت که عجب پهلوانیا


    از تار تار موی تو آید شمیم مشک

    گویی که خلق والی مازندرانیا


    شهزاده*ای که شاهش فرمانروای کرد
    بازش ز مرحمت طبرستان خدای کرد

    ای زلف دانم از چه بدینسان خمیده*ای

    عمری به دوش بار دل ما کشیده* ای


    زینسان که بینمت مه و خورشید در بغل

    دارم گمان که چرخی از آنرو خمیده*ای


    شیطان شنیده*ام که برون شد ز خلد و تو

    شیطانی و هنوز به خلد آرمیده*ای


    مانی به زاغ خلد که عمری به باغ خلد

    خوش خوش* به* *گرد کوثر و طوبی چریده*ای


    رضوان چه کرد با تو و حورا ترا چه گفت

    کاشفته*ای و با پر و بال شمیده*ای


    غلمان مگر به شوخی سنگی زدت به بال

    کز خلد قهر کرده به دنیا پریده*ای


    نزدیک گوش یاری و آشفته*ای مگر

    آشفته حالی من از آنجا شنیده*ای


    چنبر نموده پشت و به زانو نهاده سر

    مانند اهل حال به کنجی خزیده*ای


    نوری از آن به دیدهٔ مردم مکرٌمی

    حوری از آن به باغ جنان جا گزیده*ای


    پس دیو دل چرایی اگر حور طینتی

    پس تیره جان چرایی اگر نور دیده*ای


    دامن ز پیش برزده چون مرد پهلوان

    در روی ماه از پی کشتی دویده*ای


    خال نگار من مگس است و تو عنکبوت

    کز بهر صید تار به گردش تنیده*ای


    وی خالک سیاه تو هم زان شکنج زلف



    هـر شـب کـه مـی خـواهـم بـخـوابـم

    مـی گـویـم :


    صـُــبـح کـه آمـدی بـا شـاخـه ای گـُـــل ســُـــرخ

    وانــمــود مــی کــنــم

    هــیــچ دلــتــنــگ نــبـــوده ام ...

    صـُــبـح کــه بــیــدار مــی شــوم

    مـی گـویـم :


    شـــب، بــا چــمــدانــی بـــُــزرگ مــی آیــد

    و دیــگــر نــمــی رود



    کیکاووس یاکیده

  13. #553
    MELINA
    مدير بخش شعر

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    March 2009
    محل سکونت
    * تـِـهــرآن *
    نوشته ها
    16,693
    4,507
    10,359

    پیش فرض

    ادامه

    بنمای رخ که شبروکی شوخ دیده*ای

    متواریک چو دانه نظر می کنی ز دام

    در انتظار صید شکار رمیده*ای


    مانند زاغ بچهٔ نارسته پرّ و بال

    تن گرد کرده در دل مادر طپیده*ای


    دزدیده*ای دل من و از دیده گشته دور

    در زیر پرده پردهٔ مردم دریده*ای


    دزد دل منی ز چه جان بخشمت به مزد

    جز خویش دزد مزدستان هیچ دیده*ای


    تاریک و روشنست ز تو چشم من ازانک

    چون مردمک ز ظلمت و نور آفریده*ای


    گر خود سواد مردم چشم منی چرا

    پیوند الفت از نظر من بریده*ای


    یا قطرهٔ مرکب خشکی که بر حریر

    از نوک کلک والی والا چکیده*ای


    فر*ماندهی که *مهرش نرمست وکین درشت
    دینار بدره بدره دهد سیم مشت مشت

    شد وقت آ*نکه رو سوی ساری کند همی

    فرمان شه به ساری جاری کند همی


    زانسان که سار نغمه سراید به شاخسار

    بر شاخسار دولت ساری کند همی


    رو سوی ساری*آرد و آنگه به قول ترک

    رخسار دشمنان را ساری کند همی


    ساری کنون ز وجد چو سوریست سرخ روی

    بیچاره نام خود ز چه ساری کند همی


    ساریست رنگ زرد بترکی و زین لغت

    ساری شودگر آگه زاری کند همی


    نی باز شادمان شود ار بشنودکه ترک

    رخشنده نام یزدان تاری کند همی


    باری سزدکه ساری از وجد این خبر

    تا حشر شکر نعمت باری کند همی


    وقتست کاردشیر برآید به پشت رخش

    برکه نشسته طی صحاری کند همی


    وقتست کاردشیر به اقبال شهریار

    از چرخ و ماه پیل و عماری کند همی


    چرخش ز پی علم کشد از خط استوا

    مهرش ز پیش غاشیه*داری کند همی


    یزدان هوای طاعت او را به سان روح

    در عضو عضو هستی ساری کند همی


    خورشید رایش از افق دل کند طلوع

    صد روز روشن از شب تاری کند همی


    در هرنفس* که برکشد از صدق همچو صبح

    باری هزار بارش یاری کند همی


    آدم به خلد بیند اگر فرّ و جاه او

    فخر از علوّ شأن ذراری کند همی


    هرشب به*شرط آنکه کند یاد ازین غلام

    بالین ز زلف ترک تتاری کند همی


    هرگه که دست همت او دُرفشان شود

    دامان چرخ پر ز دراری کند همی


    گوینده را مدیحش ابکم نمایدا
    یک تن چگونه مدح دو عالم نمایدا

    ای آسمان به طوع و ارادت زمین تو

    گنجینهٔ یسار جهان در یمین تو


    گردون در افق نگشاید بر آفتاب

    تا هر سحر چو سایه نبوسد زمین تو


    الحق بجاست گر همه اجزای روزگار

    یکسر زبان شود ز پی آفرین تو


    با صدهزار چشم به چندین هزار قرن

    گردون ندیده در همه گیتی قرین تو


    عکست درآب و آینه مشکل فتدکه نیست

    کس در جهان به صورت و معنی قرین تو


    زآنرو به نحل وحی فرستاد کردگار

    کش موم بود قابل نقش نگین تو


    تا جمله کاینات ببینند نقش خویش

    حق ساختست آینه*ای از جبین تو


    نزدیک آن رسیده که بینی ضمیر خلق

    ای من فدای این نظر دوربین تو


    نبود عجب که دعوی پیغمبری کند

    روزی که بدسگال تو آید به کین تو


    کانروز خصم سایه ندارد که سایه*اش

    پنهان شود ز هیبت چین جبین تو


    و اعضای او متابعت او نمی کند

    گر دشمنی بود به مثل درکمین تو


    از دست تست معجز روح*الله آشکار

    دامان مریمست مگر آستین تو


    اهل هنر به کُنه کمالت کجا رسند

    خرمن *تراست*وین*دگران* خوشه*چین تو


    قاآنی از برِ تو به جایی نمی*رود

    تو انگبینی او مگس انگبین تو


    تا آن* زمان *بمان که ز پی شاهدی به خلد

    تنگت به برکشدکه منم حورعین تو


    محمود باد عاقبت روزگار تو
    صد چون ایاز و بهتر ازو میگسار تو



    هـر شـب کـه مـی خـواهـم بـخـوابـم

    مـی گـویـم :


    صـُــبـح کـه آمـدی بـا شـاخـه ای گـُـــل ســُـــرخ

    وانــمــود مــی کــنــم

    هــیــچ دلــتــنــگ نــبـــوده ام ...

    صـُــبـح کــه بــیــدار مــی شــوم

    مـی گـویـم :


    شـــب، بــا چــمــدانــی بـــُــزرگ مــی آیــد

    و دیــگــر نــمــی رود



    کیکاووس یاکیده

  14. #554
    MELINA
    مدير بخش شعر

     

    پیشکسوت کوچولو
    تاریخ عضویت
    March 2009
    محل سکونت
    * تـِـهــرآن *
    نوشته ها
    16,693
    4,507
    10,359

    پیش فرض

    شمارهٔ ۶ - در ستایش پادشاه رضوان آرامگاه محمدشاه غازی طاب*لله ثراه گوید



    قاآنی » ترکیب*بندها

    زاهدا چندی بیا با ما به*خلوت یار باش

    صحبت احرار بشنو محرم اسرار باش


    تا به کی زاری کنی تا صید بازاری کنی

    ترک زاری کن وزین بازاریان بیزار باش


    نه حدیث عاقلان بشنو نه پند ناقلان

    گفتگو سودی ندارد طالب دیدار باش


    کفر انکار آورد عارف برآن انکار شو

    زهد پندار آورد واقف ازین پندار باش


    بی*نظرکن جستجوی و بی*زبان کن گفتگوی

    طالب گنجند طرّاران تو هم طرّار باش


    چشم خوبان خواب غفلت آورد بیدار شو

    لاف مستی **رد پرشی بردهد هوشیار بامن


    نسبتی با زلف و چشم یار اگر باید ترا

    همچو زلف و چشم او آشفته و بیمار باش


    طالب*سالوس هرشب مصطفی بیند به*خواب

    هم به*جان مصطفی کز خواب او بیدار باش


    چند می گ*یی فلان زندی و بهمان فاسقست

    قادری غفار باش و عاجزی ستار باش


    چون ترا بینی که دکان*دار پندارند خلق

    مصلحت در تهمت خلقست دکان*دار باش*


    از سگ چوپان ره و رسم امانت یادگیر

    پیرو احرار اندر جامهٔ اشرار باش


    هرچه پیش آید رضا ده وز غم وشادی مترس

    بر غم و شادی قلم درکش قلندروار باش


    نفس*ابتر عنتر است از حملهٔ اورو متاب

    ذوالفقار عشق برکش حیدرکرار باش


    بندگی* کن مرتضی را چون شهنشاه جهان

    ور قبولت کرد اندر بندگی سالار باش


    خسرو غازی محمّد شه خداوند اُمم
    روی دولت پشت دین چشم حیا دست کرم

    سیم را از جان شیرین دوستر دارد لئیم

    من سرین شاهدانرا دوستر دارم ز سیم


    گر سرین و سیم را در مجلسی حاضر کنند

    آن نخواهم این بخواهم این ز من آن از لئیم


    سیم ومال وگنج وجاهم آرزونبودکه*هست

    گنج رنج و جاه چاه و مال مار و سیم ریم


    بی*پدر طفلی به چنگ آورده*ام کز روی او

    صدهزاران بوسه گر خواهی دهد بی ترس* و بیم


    نفس او در باده خوردن تاهمی بینی عجول

    طبع*او در بوسه*دادن تا همی خواهی حلیم


    او ز موزونی چو طبع من قدی دارد بلند

    من ز محنت چون سرین* او دلی دارم دو نیم


    پرشکن *گردد دلم چون حلقهای زلف او

    بر شکنج زلف او هرگه که می*غلتد نسیم


    راستی را منکرم تا دیدم آن گیسوی کج

    عافیت را دشمنم تا دیدم آن چشم سقیم


    گنج بادآورد دارد ماه من در زیر پای

    لاجرم عیبش مکن گر خصلتی دارد کریم


    دی به شوخی*گفت قاآنی مراکمتر ببوس

    رحم کن آخر که عاشق را دلی باید رحیم


    گفتمش بر نفس سرکش گرچه نبود اعتماد

    ظن بد باری مبر دربارهٔ یار قدیم


    آن یکی از مستحباتست در شرع رسول

    کآدمی از مهر بوسد صورت طفل یتیم


    این سخن از ساده لوحی باورش افتاد وگفت

    بی*سبب نبودکه شاهنشه ترا خواند حکیم


    خسروی کز خشم او دوزخ شراری بیش نیست
    نُه فلک بردامن جاهش غباری بیش نیست

    عاقبت ترکی مرا محمود نام آمد به دست

    عاقبت محمود باشد عاشقان را هرکه هست


    جای آن داردکه بر دنیا فشانم آستین

    زانکه در دنیا کم افتد اینچنین دولت به دست


    بر رخ خوبش کنم نظاره چون مفلس به سیم

    در خم زلفش* برم انگشت چون ماهی به شست


    گه بناگوشش ببویم چون کند از بوسه منع

    گه در آغوشش بگیرم چون شو*د از باده مست


    در قمار عشق او هرکس دل و جان باخت برد

    در کمند زلف* او هرکس به *بند افتاد رست


    باجمال روشن اوقرص خورشیدست تار

    با سرین فربه او کوه البرزست پست


    چشم من با سوزن مژگان بروی خویش دوخت

    پای من با رشهٔ گیسو به کوی خویش بست


    نرم نرمک بوسه*ای داد و دلم از دست برد

    اندک اندک عشوه یی کرد و تنم از جور خست


    غیر من با هرکسی یار است زانرو خوانمش*

    آفتاب مشتری جو دلبر عاشق*پرست


    گنج وصل خویش را ازکس نمی*دارد دریغ*

    فاش*می*گوید دل خلق خدا نتوان شکست


    هرچه زو خواهی بلی*گوید بنازم حفظ او

    کان *بلی گفتن فراموشش نگشتست از الست


    گوی سیمابست پنداری سربنش کز نشاط

    یک*نفس آسوده بریک جای نتواند نشست


    مدتی کردم کمین تا ساقش آوردم به چنگ

    لیک*چون ماهی به*چنگم دیرآمد زود جست


    دوش گفتم بوسه*ای ده لب به شیرینی گشو*د

    کز پی یک بوسه نتوان لب ز مدح شاه بست


    داورگیتی که میلاد کرم در مشت اوست
    هفت دریای جهان جویی ز پنج* انگشت اوست

    چند بارت گفتم ای محمود چشم خود بپوش

    ورنه از شیراز غوغا خیزد ازمردم خروش


    پند نشنیدیّ و شهری*را که بی*آشوب بود

    زآتش سودای خود چون دیگ آوردی به جوش


    تا چه گوید شه چو بیند شهری از جورت خراب

    مصلحت را از وفا چندی در آبادی بکوش


    ترسمت سلطان بگیرد کاینهمه غوغا ز تست

    یا سفرکن زین ولایت یا دو چشم خود بپوش


    دوش با یاد لبت هرگه که جامی می*زدم

    می*شنیدم هاتفی از آسمان می گفت نو*ش


    مستی دوشین و یاد آن لب نوشین چه شد

    ای بدا احوال امروز ای خوشا احوال دوش


    از لب*و چشمت*دلم پیوسته در خوف*و رجاست

    کاین زند از غمزه نیش و آن دهد از بوسه نوش


    روز و شب از شوق دیدار تو و گفتار تو

    چون زره بک*مشت چشمم چون سپر بک لخت گوش


    تا دو زلف پست دیدم شادم از افتادگی

    تا دوچشمت مست*دیدم دشمنم باعقل و هوش*


    با لبت محمو*د مردم را به می حاجت نماند

    خیز و لب بگشای تا دکان ببندد می*فروش


    خواهم از مستی که چون سجاده بر دوشم نهند

    رغم عهدی کز ریا سجاده می*بردم به دوش


    یاد دارم کز شبستان دی چو در بستان شدم

    مرغکان باغ را آمد ندایی از سروش


    گفت کای مرغان بستان خاصه*ای مشتاق گل

    ای که بلبل نام داری پندی از من می*نیوش*


    در ثنای شاه قاآنی اگرگویا شود

    مصلحت را بهتر آ*ن باشدکه بنشینی خموش


    شاه دین*پرور که شرع مصطفی منهاج اوست
    همت عالی یراق و قرب حق معراج اوست

    بارهاگفتم که گویم ترک یار و ترک می

    ممکنم باری نشد نه ترک می نه ترک وی


    ای بت شیرین کلام ای شاهد محمود نام

    ای لبت در رنگ و بو همسنگ گل همرنگ می


    چشم از رویت ندارم گر مرا دوزند چشم

    پای ازکویت نبرم گر مرا برند پی


    نبشکرقسمت به*رخسار من و لعل توکرد

    برلب تو طعم شکر بر رخ من رنگ نی


    شام زلفت بس که در چشمم*جهان تاریک کرد

    در دو چشمم غیر تاریکی نیاید هیچ شی


    قدر ابروی تو زان خال سیه بشناختم

    آری آری قبله را مردم شناسند از جدی


    چندگویی کایمت وقتی که کام دل دهم

    خون شد از حسرت دلم آن کام کو آن وقت کی


    خرّمست اینک جهان جام ار کشی بشتاب هان

    خلوتست اینک سرا کام ار دهی وقتست هی


    چند در قاقُم خزی و انگُشت از سرما گزی

    به که جام می مزی کامد بهار و رفت دی


    ای بت رازی مشو راضی که از دنبال تو

    همچو گرد افتان و خیزان رو نهم تا ملک ری


    یاد آن روزی که دور از چشم*زخم آسمان

    با تو بودم در کنار زنده*رود ملک جی


    بارهاگفتی به شوخی جامکی ده یا ابا

    من تو را گفتم به زاری بوسکی ده یا بنی


    یاد آن مدت چه سود اکنون که بر کام حسود

    مهر کم شد عیش* غم شد شهد سم شد رشد غی


    ای دریغا قدر قاآنی نداند هیچ کس

    جز خدیو ملک ایران جانشین تخت کی


    داور گیتی که تاج آفرینش نام اوست
    وین همه ادوار گردون آنی از ایام اوست

    تاج دولت رکن دین غیث زمین غوث زمان

    شاه عادل خسرو باذل شهنشاه جهان


    مرگ *را در مشت *گیرد اینک این تیغش* دلیل

    مار در انگشت گیرد اینک آن رمحش* نشان


    خشم او یارد زهم بگسستن اعضای سپهر

    حزم او تاند بهم پیوستن اجزای زمان


    چون نماید یاد تیغش آتشین گردد خیال

    چون سراید وصف* گرزش آهنین گردد زبان


    بس که اسرار نهان از نور رایش روشنست

    آرزو از دل پدیدارست و معنی از بیان


    مُلک مُلکِ اوست تا هرجا که تابد آفتاب

    دور دور اوست تا هرگه که گردد آسمان


    ناخدا تا داستان حزم و عزم او شنید

    گفت زین پس مر مرا این لنگرست آن بادبان


    حقه*باز ساحرم خوانند مردم زانکه من

    در مدیح شه کنم هردم شگفتی*ها عیان


    یاد تیغ او کنم دوزخ فشانم از ضمیر

    نام خشم او برم آتش برآرم از دهان


    رعد غٌرد گر بگویم کوس او هست اینچنین

    کوه پرّد گر بگویم رخش او هست آنچنان


    نام خلق او برم خیزد ز خاک تیره گل

    وصف جود اوکنم بخشم به سنگ خاره جان


    نام حزمش بر زبان آرم فلک ماند ز سیر

    ذکر عزمش در میان آرم زمین گردد روان


    شرح رزم او دهم گردد جوان از غصه پیر

    یاد بزم او کنم پیر از طرب گردد جوان


    ای سنین عمر تو چو سیر اختر بیشمار

    وی رسوم عدل تو چون صنع داو*ر بیکران


    بس که در عهد تو شایع* گشته رسم راستی

    شاید ار مردکمانگر سخت نتواندکمان


    ای خدا چون ملک خود ملکت مخلد ساخته
    جوهر ذات ترا از نور سرمد ساخته

    خسروا عالم اسیر حکم*عالمگیر تست

    هرچه درهستی بود درحیطهٔ تسخیر تست


    شرق تا غرب جهان گیرد به یک دم آفتاب

    غالباً نایب مناب تیغ عالمگیر تست


    هیچ تقدیری خلاف رای و تدبیر تو نیست

    راست*گویی جنبش تقدیر در تدبیر تست


    خلق تصویر تو می*بینند در یک شبر جای

    غافلند از یک جهان معنی که در تصویر تست


    از پس یزدان جهان را علت اولی تویی

    عرض وطول آفرینش* جمله از تقدیر تست


    راست پنداری قضایی کز تو زاید خیر و شر

    وین بلند و پست* گیتی جمله در تأثیر تست


    جای آن داردکه دانا دهر را خواند قدیم

    تا نظام روزگار از حکم بی*تغییر تست


    در ظهور آفرینش علت غایی تویی

    لاجرم تقدیر ذاتی موجب تاخیر تست


    زین سپس شاید که هر پیری جوان گردد ز شوق

    تاکه این بخت جوال همدست عقل پیر تست


    هر که گوید مرگ را چنگال و ناخن نیست هست

    چنگل او تیغ توست و ناخن او تیر توست


    مهر و مه *گویی، اسیر حکم و فرمان تواند

    و آسمان زندان و انجم حلقهٔ زنجیر توست


    خسروا تا چند تحقیرم نماید روزگار

    دفع تحقیر جهان در عهدهٔ توقیر توست


    خلعت امساله از شه خواهم و انعام پار

    وین دو رحمت رشحه*ای از فیض یک* تقریر توست


    تا جهان باقیست یارب طالعت مسعود باد
    طلعت بختت چو نام ترک من محمود باد


    هـر شـب کـه مـی خـواهـم بـخـوابـم

    مـی گـویـم :


    صـُــبـح کـه آمـدی بـا شـاخـه ای گـُـــل ســُـــرخ

    وانــمــود مــی کــنــم

    هــیــچ دلــتــنــگ نــبـــوده ام ...

    صـُــبـح کــه بــیــدار مــی شــوم

    مـی گـویـم :


    شـــب، بــا چــمــدانــی بـــُــزرگ مــی آیــد

    و دیــگــر نــمــی رود



    کیکاووس یاکیده

  15. #555
    saita

     

    پیشکسوت کوچولو
    كوچولو ماندگار(آخر کوچولو)

    تاریخ عضویت
    March 2008
    محل سکونت
    هر کجا باشم آسمان مال من است
    نوشته ها
    32,549
    6,791
    9,118

    پیش فرض




    اکنون که گل افروخته آتش به گلستان
    افروخت نباید دگر آتش به شبستان


    رو رخت خزان در گرو دخت رزان نه
    بستان می و پس با صنمی رو سوی بسنان


    در فکرم تا لعبت بکری به کف آرم
    بازی کنمش هرشب با نار دو پستان


    گر نار دو پستان ویم خون ننشاند
    هیچم ندهد فایده عناب و سپستان


    مستان همه گر خضر دهد آب حیاتت
    بستان می باقی ز کف ساقی مستان


    بشنو سخن راست ز مَستان و بخور می
    گر فصل بهاران بود از فصل زمستان


    ای ترک سحر به که سوی باغ خرامیم
    وز باده گلستان را سازیم ملستان


    ای هر دو لبت سرخ تر از پهلوی سهراب
    آندم که برو خنجر زد رستم دستان


    گویی روم امشب که کنم دست نگارین
    سهلست نگارا بهل این حیلت و دستان


    خواهی که حنا بندی بر کف قدحی گیر
    تا سرخ کند عکس میت پنجه و دستان


    تو طفل دبستانی و من پیر معلم
    برخوان سبق خود ز بر اِی طفل دبستان


    دانی سبق درس تو امروزکدامست
    مدح شه دریا دل جمشید غلامست


    ای زلف همانا ز نژاد حبشی تو
    وز خیل حبش زنگی بی غلّ و غشی تو


    مانا که رسول قرشی هست رخ یار
    کاستاده به پیشش چو بلال حبشی تو


    بریال بتم سرکشی از کفر شب و روز
    پیداست که از نسل ینال و تکشی تو


    چون زنگیک عور که در آب نشانند
    در آب نشستستی از آن مرتعشی تو


    از شدت سودا جگر اندر طپش افتد
    سودا به جگر داری از آن در طپشی تو


    در قید دل ما نیی و عذر تو پیداست
    کاشفته و دیوانه و شوریده وشی تو


    دربر کشی آ*ن روی چو خورشید نگارین
    الحق که عجب سایهٔ خورشید کشی تو


    تا چند کشی سر که سرت را بزند یار
    زان سرکشی اندر خور این سرزنشی تو


    زلفا همه دم تشنه به خون دل مایی
    مانا که چنین سوخته دل از عطشی تو


    هر حلقهٔ تو سلسلهٔ گردن شیریست
    گویی که کمند ملک شیر کشی تو


    فرخنده ملک ناصر دین شاه یگانه
    خورشید جهان ماه زمین شاه زمان


    نبود عجب ار وقت جوانیّ جهانست

    کاقبال جوان ملک جوان شاه جوانست


    مملوک وی ست آنچه فرازست و نشیبست
    مقهور ویست آنچه مکینست و مکانست


    دی گفت حکیمی که زمین از چه نجنبد
    با آنکه درو حکم شهنشاه روانست


    گفتم که زمین تن بود و حکم ملک روح
    تن ساکن و چیزی که روانست روانست


    شاها ملکا فرّ تو جمشید زمینست
    وان چهر درخشان تو خورشید زمانست


    هرچشمه و هر سبزه که از خاک برآید
    دیدار تو و شکر ترا چشم و زبانست


    نگرفته به کف گرز بکوبی دهن خصم
    با خصم تو این لقمه عجب دست و دهانست


    از سبزهٔ تیغ تو خورد طعمه بداندیش
    آری چکند سبز غذای حیوانست

    آن چیزکه با این همه همت زکف تو
    بیرون نتوان کرد عنانست و سنانست


    شاها تو مهین وارث اورنگ کیانی
    جمشید جوانی نه که خورشید جهانی

    ای تاج تو ازگوهر و، ای تخت تو از عاج
    هر تاجور تخت نشینی به تو محتاج


    دندان خود از بیخ کند پیل به خرطوم
    تا پایهٔ تخت تو مهیا کند از عاج


    بر مقدمت از بهر شرف بوسه زند بخت
    بر تارکت از فرط شعف سجده برد تاج


    آن روزکه بی*واسطهٔ کورهٔ آتش
    درکان ز تف تیغ گران آب شود زاج


    چشمک زند از گرد سپه نوک سنان*ها
    چون بر زبر چرخ کواکب به شب داج


    هر کاو ز بر زین نگرد شخص تو داند
    کان شب به* همین جسم نبی رفت به *معراج


    چون جوش زند جیش* تو بر گرد تو گویی
    دریای محیطی تو و افواج تو امواج


    زانسان که طپد نقره به کان از تف تیغت
    در بوته بر آتش نتپد زیبق رجراج


    در نزد خلاف تو ببازد سر و جان را
    بدخواه لجوج تو بدانگونه که حلاج


    سوزنده تف تیغ تو جان را بگدازد
    خود جان چو بود هردو جهان را بگدازد

    شاها ظفرت بنده و اقبال قرین باد
    این روی زمینت همه در زیر نگین باد


    اوّل نفس خصم تو در روز ولادت
    آخر نفس مرگ و دم بازپسین باد


    چون گنج تو لاغر شود از کفّ جوادت
    از مال بداندیش دگرباره سمین باد


    هر حامله کاو را به درون کین تو باشد
    یکباره شرارش به رحم جای جنین باد


    ور نطفهٔ خصمت شود از خلق جنینی
    خون گردد آن نطفه و تا هست چنین باد


    بی مهر تو هر صبح که خورشید بتابد
    چون سایه همه رنج کسوفش به کمین باد


    با بغض تو هرجا ملک شاه نشانیست
    آن شاه نشان همچو گدا راه*نشین باد


    در روی زمین هرکه بود خصم تو بر و
    این روی زمین تنگتر از زیر زمین باد

    یزدانت دو صد قرن دهد عمر ولیکن
    هرساعت ازو ماهی و هر ماه سنین باد


    تا طرّهٔ ترکان تتاری به کف آری
    اول سفرت سال دگر تبت و چین باد


    ای کاش تو قاآنی جاوید بمانی
    تا هر نفسی مدح شهنشاه بخوانی


    عشق یعنی منو دخترم مثل هم لباس بپوشیم ...
    باباش تا چشمش بهمون بیفته بگه: ای جووووونم.. تو رو خدا دخترامو ببین ...
    حالا اول کدومتونو ببوسم؟!
    ما هم یه چشمک به هم بزنیم و دوتایی بپریم بغلش ...


صفحه 37 از 41 نخست ... 172732333435363738394041 آخرین
نمایش نتایج: از 541 به 555 از 606

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •