ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی “ ورود به حساب” کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.





صفحه 2 از 14 نخست 123456712 ... آخرین
نمایش نتایج: از 16 به 30 از 204
  1. #16
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض فرمت کردن پایه ای هارد

    [SIZE=3:40602b18e7]آموزش پارتیشن بندی [/SIZE]
    نكته : ابتدا شما ميبايست روش بوت كردن سيستم از طريق Floppy و يا CD-Rom را ياد بگيريد

    در هنگام روشن شدن سيستم دكمه DELET (در بعضي كامپيوتر ها دكمه ديگر) را پائين نگه داريد تا وارد Setup شويد.
    دستگاه را به گونه اي تنظيم كنيد كه اولين وسيله بوت شدن CD-Rom باشد.يعني وارد قسمت Bios feature setup
    شده و اولين وسيله بوت شدن را CD قرار دهيد.سپس روي گزينهSave &Exit setup كليك كرده و از Setup خارج
    شويد.در اينجا سوالي مبني بر (Save to cmos and exit (Y/N از شما پرسيده مي شود.كليد Y را فشار دهيد دهيد تا سيستم
    دوباره Restart شود.
    بعد از Restart سيستم سه پيغام زير ظاهر ميشود:
    CD-ROM Start up menu
    1.Boot from hard disk
    2.Boot from CD-ROM

    سپس گزينه 2 را اتنخاب كرده تا سيستم از روي CDبوت شود.
    بعد از آن پيغام هاي زير صادر مي گردد:
    Microsoft Widows98 Start up menu
    1.Start Windows98 Setup from CD-Rom
    2.Start Computer with CD-Rom support
    3.Start computer without CD-rom Support
    4.View the Help file

    شما گزينه 2 را انتخاب كنيد .پس از چند لحظه جلوي پرامپت درايو(مثلاF:> )فرمان Fdisk را تايپ و
    كليد Enter رو بزنيد.
    فورا پيغامي مبني بر اينكه ظرفيت Hard شمااز 512 بيشتر است ضاهر ميشود.

    كليد Y وسپسEnter رو فشار بدين.سپس صفحه اصلي Fdisk ظاهر ميشود.
    Fdisk option
    current fixed disk drive:1
    choose 1 of the following:
    1.creat dos partion or logical dos drive
    2.set active partion
    3.delet partion or logical dos drive
    4.display partion information
    Enter choice:…

    اين صفحه شامل گزينه هايي جهت انجام اعمال مختلف بر روي ديسك سخت ميباشد.
    توجه:
    در پارتيشن بندي و كار با Fdisk با سه اصطلاح بر خورد ميكنيد كه عبارتند از Primery ,Extended,logical
    برخورد ميكنيد كه سيستم عامل از دوتاي اولي استفاده ميكند.درايو C كامپيوتر همان Primery hsj و بقيه Extended
    هستند.در Fdisk ابتدا Primery و بعد Extended ايجاد ميكنيم.وبراي حذف پارتيشن ها برعكس ايجاد اونا عمل ميكنيم.
    توجه : ابتدا در صورت وجود پارتيشن آنها را پاك ميكنيم
    خب از پن پنجره اصلي گزينه 3 رو انتخاب كنين.سپس پنجره اي ظاهر ميشه كه از او گزينه:
    3.Delet logical dos drive in the extended dos partion
    بعد از اين كار صفحهاي شامل پيغام هاي زير ظاهر ميشه:
    WARNING!Data in deleted logical dos drive will be lost
    What drive do you want to delete?

    سپسس شما نام آخرين درايو Hard خودتان را وارد كنيد وenter رو بزنين.سپس EnterVolume ظاهر ميشه
    كه شما يايد برچسب درايوتان رو وارد كنين يا اگه بر چسبي نداره Enter رو بزنين.(اگه درايو شما برچسب داشته باشه
    مثلا به جاي حرف Dبرچسب اون مثلا MyDriveظاهر ميشه)سپس پيغام زير ظاهر ميشه:
    Are you sure?(Y/N)?[Y]
    براي تاييد حرف Yرو بزنين و بعد Enter و به همين ترتيب همه درايوهاي منطقي(Logical) رو پاك كنين.بعد از پاك شدن همه
    درايوهاي منطقي پيغام زير ظاهر ميشه.
    All logical drive deleted in the extended dos partion
    سپس چند بار دكمه Esc رو بزنين تا وارد صفحه اصلي بشين. (Fdiskoption)بعد دكمه 3 (Delet partion….)
    از صفحه بعدي ظاهر شده (Delet extended dos partion)رو انتخاب كنين.بعديه پيغام (Warning………) ظاهر
    ميشه كه بايد شما كليد Yرو بزنين بعد Enter.سپس پيغام زير ظاهر ميشه:
    Exttended dos partion Deleted
    دكمه Esc رو بزنين تا وارد صفحه اصلي بشين.(Fdisk Option).بعد باز گزينه 3 بعدش از صفحه باز شده گزينه ا رو وارد كنين.تا پارتيشن اوليه خذف شه.(Delet primery dos partion).
    سپس پيغام (Warning data in the deleted primery dos partion will be lost.زيرپيغام :
    What primery partion do you want to delete?[1]
    شما كليد Enter رو بزنين.پيغام زير ظاهر ميشه:
    Enter volume labe…?[]
    در صورت وجود بر چسب(احتمالا ندارين)آن را تايپ و Enter رو بزنين در غير اين صورت Enter رو بزنين.
    پيغام :Are you sure(Y/N) كه گزينه Yسپس كليد Enter رو بزنين.پيغام زير ضاهر ميشه:
    Primary dos portion deleted
    دكمه Esc را بزنين تا وارد صفحه اصلي بشين.حالا پارتيشن هاي شما حذف شده .
    براي ايجاد پارتيشن از صفحه اصلي گزينه 1 يعني(1.Create dos partion or logical…..) رو بزنين .
    بعد از طي اين مراحل صفحه اي با مشخصات زير حاصل ميشود:
    Creat dos partion or logical dos drive
    Current fixed disk drive:1
    Choose 1 of the following:
    1.creat primery dos partion
    2.creat extended dos partion
    3.creat logical dos drive in extended dos partion
    Enter choice:

    سپس كليد 1 راتايپ وenter رو بزنين.مدتي صبر كنيد تا 100% CompleteوVerifying drive integrityتا
    100%كامل شه.بعد از اون پيغام زير ظاهر ميشه:
    Creat primery dos partion
    Current fixed disk drive:1
    Do you wish to use the maximum available………………
    Press Esc to return to fdisk options

    كادر بالا از شما مي پرسه كه آيا مي خواهيد تمام ديسك سخت پارتيشن اوليه(Primery)گردد؟شما دكمه Nرا تايپ
    كرده وسپس Enter رو بزنين.سپس مدتي صبر كنيد تا 100%كامل بشه …بعدش صفحه زير ظاهر ميشه:
    Creat primery dos partion
    Current fixed………..
    Total disk space is ……..mbytes(1mb=……….)
    Maximum space avalable for partion is…….
    Enter partion size in mbytes or ……….
    Press esc …………

    صفحه بالا ظرفيت هارد شما را كه براي اين عمل در دسترس ميباشد رو اعلام ميكنه شما بايد در اين مرحله براي درايو
    Strart up تان مقداري را در مقياس مگا بايت وارد كنيد(البته درصد هم ميشه).
    توصيه:
    1.آنهاي كه هارد 20 دارن 3000 رو بزنن
    2.هارد 30 ،4000يا 4500
    3.هارد 40 به بالا تا 80،6000يا 5500
    4.هاردهاي 20 به پايين به نسبت 2500،2000،1500،1000
    5…
    بعد از وارد كردن مقدار Enter رو زده تا پيغام زير ظاهر بشه:
    Primery dos partion created
    سپس Escرو زده تا وارد صفحه اصلي Fdiskبشين.از صفحه اصلي گزينه ا(Creat dos ………or logical…..)
    واز صفحه بعدي گزينه 2 (Creat extended dos partion)رو زده مدتي صبر كنيد تا 100%كامل شه.سپس
    صفحه زير ظاهر ميشه:
    Creat extended dos partion
    Current fixed……….
    Partion status type volume label mbytes…….
    C:1 pri…
    Total disk space is……….
    Enter partion size in mbytes or per…………………….
    No partion defind
    Press esc……………

    سپس كليد Enter رو بزنين.تا پيغام (Extended……..)ظاهر شه.
    حالا كليد Esc رو بزنين تا سيستم به طور اتوماتيك وارد بخش ايجاد درايوهاي منطقي شه.مدتي صبر كنيد تا 100%
    تمام بشه سپس از صفحه بعدي ظاهر شده عدد دلخواه خودتان به مگابايت رو براي درايو D:وارد كنيد.مدتي صبر كنيد
    تا100%كامل شه.بعد از اين مرحله(يا احيانا Restart system)ماجرا رو براي درايو هاي منطقي ديگه از قبيل E تا Z
    ادامه بدبن تا جاييكه هارد شما تموتم شه.
    توصيه:
    سعي كنيد كه حتي الامكان درايو هايتان كم باشهمعمولا 4 درايو كافيه بعد از اينكه تمام هارد پارتيشن بندي شد پيغام :
    All available disk space in the extended dos ……………………
    ظاهر ميشه.حالا دكمه Esc رو بزنين تا وارد صفحه اصلي بشين.از صفحه اصلي گزينه 2(Set active partion )رو
    انتخاب كنيد.در صفحه بعدي ظاهر شده كليد 1 رو زده و Enter كنيد.
    با عمل فوق درايو C شما به عنوان درايو Start up بوده فعال ميشه.سپس پيغام Partion 1 made active ظاهر ميشه.
    بدين تر تيب پارتيشن بندي به اتمام ميرسه .

    نكته هاي قابل توجه :
    1.ممكن است در بعضي از سيستم ها در حين عمليات هاي بالا Restart هاي متعددي انجام شه.
    2.پس از عمل Fdisk حتما توسط دستور a:format drive را براي همه درايوها انجام دهيد تا
    به FAT 32 تبديل شوند.
    3.از Fdisk زياد پرهيز كنيد زيرا باعث خراب شدن هارد شما ميشه.
    4زياد عجله نكنيد
  2. #17
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض مقاله درباره مانیتور

    [SIZE=3:40248df26a]اساس كار مانيتورهاي LCD :[/SIZE]
    اساساً سه تكنولوژي كريستال مايع در مانيتورهاي LCD استفاده شده است كه عبارتند از TN+film , IPS ,MVA مهم نيست كه از كدام تكنولوژي استفاده شود همه آنها از يك اساس پيروي مي كنند.
    يك يا چند لامپ نئون روشنايي صفحه را تأمين مي كنند براي مدلهاي ارزانتر يك لامپ نئون استفاده شده است اما در مدلهاي گرانتر ممكن است تا چهار لامپ يا حتي بيشتر پيدا كنيد.
    تعداد لامپهاي نئون تأثيري در كيفيت تصوير ندارند. در عوض لامپ لامپ دوم به عنوان يك پشتيبان عمل مي كند اگر براي لامپ اول مشكلي پيش بيايد. در واقع عمر مفيد مانيتور افزايش مي يابد از آنجا كه يك لامپ نئون معمولاً 50000 ساعت كار ميكند در حاليكه وسايل الكترونيكي 100000 تا 150000 ساعت كار مي كنند.
    براي اينكه از يكنواختي صفحه تصوير اطمينان حاصل شود نور بوسيله يك سيستم منعكس كننده شدت يكساني پيدا مي كند اگر چه ممكن است در نگاه اول به نظر نرسد ولي عملكرد اين صفحات فوق العاده پيچيده است در حقيقت 2 پانل وجود دارد يكي در هر طرف ساب پيكسلها كه هر كدام با يك فيلتر قرمز سبز آبي پوشش داده شده است در يك مانيتور 15 اينچ تعداد ساب پيكسلها به "1024x768x3=2359296" ميرسد هر سلول RGB بوسيله يك ترانزيستور كه ولتاژ مختص به خودش را دارد كنترل مي شود و اين ولتاژ كه در محدوده بزرگي تغيير مي كند باعث مي شود كه كريستالهاي مايع در هر ساب پيكسل در يك زاويه خاص بچرخند كه اين زاويه تعداد نورهاي عبوري از هر ساب پيكسل را تعيين مي كند ( منظور سه نور قرمز سبز و آبي است ). كه در حقيقت سبب بوجود آمدن تصوير صفحه نمايش مي شود. هدف نهايي كريستالها منحرف كردن نور براي عبور از ميان فيلترهاي پلاريزه است قبل از اينكه ديده شود اگر كريستالها همه در جهت فيلتر قرار گرفته باشند نور از آن عبور مي كنند و برعكس اگر همه آنها عمود بر فيلتر قرار گرفته باشند صفحه نمايش سياه باقي مي ماند.

    كريستال مايع:
    اصولاً كريستالهاي مايع موادي هستند كه به طور فيزيكي داراي خاصيتهاي جامد و مايع هر دو هستند. يكي از خاصيتهاي جالب آنها توانايي آنها در تغيير موقعيت بسته به ولتاژ اعمالي به آنها است. اجازه دهيد نگاه دقيقتري به آنها بيندازيم. در دنياي علم و تكنولوژي كريستالهاي مايع هميشه جالب توجه بوده اند.
    در سال 1888 «Friedrich Reinitzer» يك گياه شناس اتريشي در مورد نقشي كه كلسترول در گياهان بازي مي كرد تحقيق مي كرد. يكي از آزمايشات او در معرض حرارت قرار دادن ماده بود. او كشف كرد كريستالها در دماي 14/5 درجه تبديل به سيال و يك حالت ابري مي شدند و در دماي 178/5 درجه يك مايع واقعي بودند. او اكتشافش را با اتو لهمان يك فيزيكدان آلماني كه كشف كرده بود مايعات خواص مشابه كريستال دارند در ميان گذاشت. به خصوص راجع به رفتار آن زمانيكه به آن نور تابانده مي شد بنابراين نام آن بوسيله اتولهمان به اين صورت نام گذاري شد: كريستال مايع.

    شكل بالا: يك ملكول با خواص كريستال مايع است به نام متوكسي بنزيليدن بوتيلانالين

    نماي نزديك يك كريستال مايع
    نكات فني در خريد مانيتور
    6-زمان پاسخگويي
    زمان پاسخگويي مقدار زمان لازم براي تغيير حالت يك پيكسل است و با واحد ميلي ثانيه اندازه گيري مي شود. زمان پاسخگويي پايين نشان دهنده اين مطلب است كه يك پيكسل نمي تواند با سرعت بالا تغيير حالت دهد كه در مشاهد تصاوير متحرك و فيلم ها اثر نامطلوبي خواهد گذاشت. اين ويژگي غالبا براي طرفداران فيلم و بازي اهميت بسياري دارد.
    زمان پاسخگويي با دو روش اندازه گيري مي شود در روش اول زمان لازم براي تبديل يك پيكسل سفيد به پيكسل سياه و بازگشت آن به رنگ سفيد به عنوان زمان پاسخگويي در نظر گرفته مي شود. در روش دوم زمان تبديل خاكستري به خاكستري زمان پاسخگويي است. در اين روش يك پيكسل خاكستري روشن با غلضت حدود %10 به يك پيكسل خاكستري تيره با غلضت حدود %90 تبديل مي شود و مجددا به حالت اول باز مي گردد.
    تغيير حالت يك پيكسل خود متاثر از تغيير حالت كريستال هاي مايع است و هنگامي كه كريستال ها تحت تاثير ميدان مغناتيسي ايجاد شده تغيير جهت مي دهند كيفيت نور عبوري از آن ها تغيير كرده و به اشكال مختلفي ديده مي شود. سرعت اين تغيير در نهايت سرعت پاسخگويي يك پيكسل را مشخص مي كند.
    زمان پاسخگويي با كنتراست نسبت عكس دارد و هر چه كنتراست را كاهش دهيد زمان پاسخگويي افزايش مي يابد و زماني كه مقدار كنتراست از افزايش مي يابد چرخش كريستال ها از حالت كاملا بسته به حالت تقريبا باز انجام مي شود و به همين دليل زمان بيشتري براي تغيير وضعيت يك پيكسل مورد نياز است. در مورد روشنايي وضعيت اندكي متفاوت است برخي از LCD ها براي كنترل روشنايي از لامپ هاي فلورسنت پشت صفحه استفاده مي كنند به اين ترتيب تاثيري روي پنل نمي گذارند و به تبع آن زمان پاسخگويي هم تغيير نخواهد كرد ولي در برخي از مانيتورها كه در آن ها تنظيمات نور توسط پنل انجام مي شود ممكن است مقدار روشنايي در زمان پاسخگويي موثر باشد.
    براي درك بهتر زمان پاسخگويي به ياد داشته باشيد كه اين ويژگي بر اساس 2 زمان رفت و برگشت محاسبه مي شود كه با هم برابر نيستند يعني زمان تبديل سفيد به سياه با زمان تبديل سياه به سفيد كاملا متفاوت است و هنگام تصميم گيري در مورد يك مانيتور به اين مسئله عدم تقارن بايد توجه داشت. البته كاربران هيچ ابزاري براي محاسبه اين زمان ندارند و تنها مي توانند تفاوت يك قسمت كوچك از صفحه نمايش را در حالت هاي مختلف ارزيابي كنند.
    7- رابط بصري ديجيتال
    به علت گسترش روز افزون رابط DVI در مانيتورهاي LCD در اين متن بيشتر به بررسي اين رابط پرداخته شده است.
    يك رابط استاندارد براي انتقال تصاوير است كه امكان انتقال حجم هاي بزرگ داده را به مانيتور فراهم مي كند يا به عبارت ديگر DVI نوعي كابل و اتصال است كه از طريق آن مانيتور به كارت گرافيك متصل مي شود. اين رابط در سال 1999 توسط گروهي از توليدكنندگان محصولات سخت افزاري به نام DDWG پديد آمد و در ابتدا هدف آن ها افزايش پهناي باند و بازده محصولات تصويري بود. وظيفه اصلي DVI ارتباط مستقيم سيگنال هاي ويدئويي منبع با نمايشگر است و انتقال داده ها از طريق نوعي رابط به نام TMDS انجام مي شود برخي از مانيتورها براي ارائه كيفيت بهتر نياز به دو رابط دارند و انتقال اطلاعات از طريق TMDS انجام مي شود. در هر يك از رابط ها 3 كانال رنگ و يك كانال فركانس وجود دارد. يك TMDS 10 بيت مي تواند با فركانس 165 مگاهرتز فعاليت كند و در نتيجه پهناي باندي در حدود 1/65 گيگابيت در ثانيه را براي انتقال داده ها فراهم مي كند. اين حجم انتقال براي يك مانيتور با دقت 1920x1080 كافي است هنگامي كه از دو TMDS براي ارتباط مانيتور استفاده مي شود فركانس اين رابط ها به 100 مگاهرتز كاهش پيدا مي كند تا سازگاري لازم بين اين رابط دوم و رابط اول ايجاد شود و با پهناي باند دوگانه 2 گيگابيت در ثانيه اطلاعات لازم براي نمايش تصاوير با دقت 2048x1536 فراهم مي شود. از جمله مزاياي DVI علاوه بر توانايي انتقال بالا مي توان به كيفيت بهتر و پشتيباني از هر دو اتصال ديجيتال و آنالوگ اشاره كرد. با استفاده از DVI مشكلاتي كه قبلا با استفاده از رابط هاي آنالوگ وجود داشت برطرف شده است و كيفيت تصوير با كمك حذف سايه ها، شفافيت بيشتري يافته است.
    رابط هاي DVI براي انتقال سيگنال ها از پين ها استفاده مي كنند و توسط رابط هاي دوگانه پين هاي اضافي مي توانند اطلاعات بيشتري را منتقل كنند.
    گاهي ممكن است پين ها در DVI به يكديگر متصل شوند تا سازگاري بيشتري با استانداردهاي قديمي VGA داشته باشند. اين قابليت باعث مي شود تا مانيتور هاي ديجيتال و آنالوگ هر دو بتوانند از طريق يك اتصال عمل كنند. بر اساس سيگنال هاي به كار رفته، رابط DVI به سه شكل تقسيم مي شود DVI-D (فقط براي ديجيتال)، DVI-A (فقط براي آنالوگ)، DVI-I (براي ديجيتال و آنالوگ). البته نوع ديگري نيز وجود دارد كه براي استفاده دو رابط DVI همزمان به كار مي رود و با نام DVI-DL شناخته مي شود.
    HDML
    HDML يك رابط صوتي و تصويري ديجيتالي است كه ارتباط بين منبع و مانيتور را فراهم مي كند اين رابط با كليه فرمت هاي صوتي و تصويري سازگار است. قبلا اين رابط مي توانست حجمي در حد 165 مگاپيكسل در ثانيه را عبور دهد كه با ورود نسخه 1/3 اين مقدار به 340 مگاپيكسل در ثانيه مي رسد.
    HDML علاوه بر انتقال تصاوير با دقت 1080P و فركانس 60 هرتز مي تواند صداي 192 كيلوهرتز را نيز از طريق 8 كانال صوتي با نرخ 24 بيت عبور دهد.
    HDML به دو نوع A,B تقسيم مي شود در نوع A از 19 پين استفاده شده است و نوع B با 29 پين براي دقت هاي بالا در حد 3200x2048 استفاده مي شود. مي توان نوع A را مشابه DVI-D و نوع B را مشابه DVI-DL دانست. رابط HDML در حدود 5 گيگا بيت در ثانيه پهناي باند دارد.
    UDI
    UDI رابط بهبود يافته DVI است و بسياري خصوصيات در آن پيشرفت قابل توجهي داشته اند. اين رابط قيمت تمام شده پايين تري دارد ضمن اينكه با مانيتور هاي DVI,HDML سازگار است.
    پهناي باند در UDI به 16 گيگا بيت در ثانيه مي رسد. اين رابط داراي 22 پين با فاصله 0.6 ميلي متر است كه در يك رديف قرار گرفته اند.
    UDI در دسامبر 2005 عرضه شد و برخي از شركت هاي سخت افزاري تحت ائتلافي با نام UDI SIG از آن پشتيباني مي كنند و هدف آن ها كاهش تفاوت هاي ميان HDML,UDI است.
    8- فاصله بين نقاط
    تصاوير از نقاط بسيار ريز تشكيل شده اند و هر تصوير مي تواند ميليون ها نقطه را شامل شود. هر چقدر اين نقاط بزرگتر باشد كيفيت تصوير پايين تر است زيرا جزئيات كمتري را مي تواند نمايش دهد.
    فاصله بين نقاط كه گاهي فاصله بين خطوط و حتي تراكم فسفرها نيز ناميده مي شود براي تشخيص كيفيت تصاوير كمك موثري خواهد بود.
    اين اندازه بر اساس مقدار فاصله كه بين دو ساب پيكسل وجود دارد سنجيده مي شود و واحد آن بر حسب ميلي متر است. در اندازه هاي كوچكتر كيفيت بهتر است زيرا هر چقدر اين فاصله كمتر باشد تصوير از وضوح و شفافيت بيشتري برخوردار است. البته هميشه اين گونه نيست و گاهي مانيتور ها با فاصله بين نقاط پايين تر، كيفيت بهتر ارائه نمي كنند. اين فاصله بايد نشان دهنده اين مطلب باشد كه پيكسل ها تا چه حد به يكديگر نزديك هستند ولي هنگامي كه فاكتورهاي ديگري مانند دقت صفحه، نوع قرارگيري و محاسبه فاصله پيكسل ها در اين اندازه گيري وارد مي شوند به صحت و درستي اعداد نمي توان اعتماد كرد.
    براي حل اين مشكل و جلب اطمينان كاربران برخي سازنده ها شرايط آزمايش و محاسبات را نيز همراه با مشخصات توليداتشان اعلام مي كنند.
    ساب پيكسل ها در مانيتورها به طرق مختلفي كنار هم قرار مي گيرند گاهي به صورت مثلثي، گاهي اريب و گاهي به شكل عمودي در كنار هم وجود دارند البته در مانيتورهاي LCD ساب پيكسل ها عمودي هستند.
    اندازه و دقت صفحه نمايش نيز در اين محاسبات اهميت زيادي دارد زيرا يك صفحه نمايش 17 اينچ با دقت 1024x768 در مقايسه با دقت 1280x1024تعداد پيكسل هاي كمتري دارد و در نتيجه اندازه پيكسل هاي آن بزرگتر هستند و فاصله بين آن ها نيز بيشتر است.
    به طور معمول فاصله بين نقاط در اغلب مانيتورهاي LCD بين 0/2 تا 0/3 ميلي متر است. البته در مانيتورهايي كه براي نمايش عمومي به كار مي روند اين مقدار تا 0/5 ميلي متر نيز خواهد رسيد زيرا در آن ها اندازه پيكسل ها بسيار بزرگ تر است.
    9- پيكسل سوخته
    گاهي اوقات روي صفحه نمايش نقطه هايي ديده مي شود كه همواره روشن، خاموش و يا رنگي هستند اين نقطه ها با نام پيكسل سوخته شناخته مي شوند و بر اثر اختلال در پنل مانيتور به وجود مي آيند.
    پيكسل هاي سوخته در اغلب قطعاتي كه از صفحه LCD و يا نمايشگرهاي ديگر استفاده مي كنند ممكن است وجود داشته باشد مانند گوشي هاي موبايل، دوربين هاي ديجيتال و حتي پخش كننده هاي موسيقي.
    همان طور كه مي دانيد هر پيكسل از سه قسمت به نام ساب پيكسل تشكيل شده است و در اصل پيكسل سوخته حاصل عملكرد ناقص يكي از اين ساب پيكسل ها است البته ممكن است يك پيكسل نيز به طور كامل دچار مشكل شود.
    مشكل پيكسل سوخته يكي از ايرادات معمول و متداول در مانيتورهاي LCD است و به همين دليل اكثر كارخانه هاي سازنده تعداد مشخصي از اين پيكسل ها را به عنوان استاندارد مي شناسند و در صورت وجود چنين موردي آن را جز ايرادات مانيتور محسوب نمي كنند البته تعدادي از سازنده ها نيز عدم وجود پيكسل سوخته را در مانيتور تضمين مي كنند و چنانكه پيكسل سوخته مشاهده شود با هر تعدادي كه باشد دستگاه را تعويض مي كنند.
    پيكسل هاي سوخته انواع مختلفي دارند برخي از آن ها هميشه خاموش هستند و هيچ نوري را از خود عبور نمي دهند و به آن ها پيكسل مرده گفته مي شود. عده اي ديگر نيز هميشه روشن هستند و با تغيير تصوير هيچگاه خاموش نمي شوند. اين پيكسل ها به صورت نقطه هاي سفيد رنگ در صفحه نمايش ديده مي شوند و تحت عنوان پيكسل روشن از آن ها ياد مي شود.
    دسته سومي هم وجود دارد كه پيكسل سالم است ولي ساب پيكسل ها دچار مشكل شده اند اين موارد به صورت رنگي ديده مي شوند كه بسته به نوع ساب پيكسل معيوب رنگ آن ها نيز متفاوت است و ممكن است قرمز، آبي يا سبز باشند (البته در صورتيكه دو يا سه ساب پيكسل مشكل پيدا كرده باشند اين نقاط به صورت تركيب رنگ آن ها در مي آيند. اين دسته گاهي به اشتباه پيكسل سوخته نيز گفته مي شوند).
    ولي پيكسل سوخته تفاوت هايي با اين پيكسل هاي رنگي دارد. گاهي ممكن است در عملكرد ترانزيستورهاي كنترل كننده اختلاف ايجاد شود و گاهي نيز به دليل ضعف جريان برق در ترانزيستور پيكسل به صورت خاموش ديده مي شود با اين وجود پيكسل هاي رنگي قابل مرمت هستند البته نمي توان آن ها را تعمير كرد ولي با كمك روش هاي موجود تا حدودي محو و ناپديد خواهند شد.
    تا كنون استاندراد مشخصي براي پيكسل هاي سوخته تعريف نشده است و هر سازنده اي طبق ضوابط و معيارهاي خود در اين مورد اقدام مي كند. استاندارد نيمه رسمي موجود ISO 13406-2 است كه متاسفانه همه توليد كننده هاي صفحه نمايش از آن تبعيت نمي كنند. اين استاندارد داراي تعريف هايي در مورد پيكسل خاموش، پيكسل روشن، پيكسل هاي رنگي، نيمه خاموش و نيمه روشن است و تعداد مشخصي را براي هر دقت نمايش تعيين كرده است. به عنوان مثال يك مانيتور LCD با دقت 1024x768 تنها مي تواند 2 پيكسل سوخته از كل 766 هزار پيكسل موجود داشته باشد.


    تصاوير در مانيتور ها غالبا مستطيلي شكل هستند يعني نسبت طول به عرض در آنها برابر نيست. يكي از راه هاي طبقه بندي كردن تصاوير همين مقدار طول به عرض است. اين مقدار با عبارت Aspect Ratio ناميده مي شود و انواع گوناگوني دارد. به زبان ساده تر اين نسبت نشان دهده مقدار كشيدگي تصوير است و هر چه طول بيشتر و عرض كمتر باشد تصوير پهن تر و گسترده تر است.Aspect Ratio به صورت "عرض : طول " نشان داده مي شود و به عنوان مثال 5:4 يا 16:10 هر كدام كشيدگي خاص خود را روي تصوير اعمال مي كنند. اين نسبت ها اندازه هاي واقعي نيستند و تنها ضريبي از مقادير تصوير هستند نسبت طول به عرض يكي از مواردي است كه وسعت صفحه نمايش را مشخص مي كند.
    حال كه با اين مفهوم آشنا شديم مي توانيم نتيجه گيري كنيم كه اندازه قطري يك صفحه لزوما به معناي بزرگ تر بودن تصوير آن نيست ( هر چند كه بسيار موثر است ) و كارخانه هاي سازنده به ندرت اين مقدار را مشخص مي كنند به عنوان مثال يك مانيتور 1/14 اينچ با نسبت طول به عرض 4:3 در مقايسه با يك مانيتور 4/15 اينچ با نسبت تصوير 16:10 داراي تصوير بلندتري است با وجود اينكه صفحه آن كوچكتر است. نسبت 4:3 در اكثر مانيتورها رايج است همچنين نسبت 16:9 هم براي نمايشگرهاي صفحه گسترده معمول است كه امروزه در اكثر فيلم ها به كار گرفته مي شود. اين نسبت در برنامه هايي كه داراي جعبه ابزار و پالت هاي فراواني هستند نيز سودمند است.
    3- دقت صفحه نمايش
    مانيتورهاي LCD دقت صفحه نمايش به تعداد پيكسل ها در ستون ها و رديفهايي كه در يك اينچ قرار دارند گفته مي شود. به عنوان مثال هنگامي كه تصوير با دقت 1024x768 ارائه مي شود در هر رديف آن 1024 و در هر ستون آن 768 پيكسل قرار دارد. به همين دليل در مانيتورهايي كه از يك مقدار ثابت تصوير استفاده مي كنند مانند LCD ها و DLP ها نياز به يك موتور مقياسي ( Scaling engine ) است تا ورودي هاي تصوير را كه ممكن است در دقت هاي مختلفي باشند به دقت مانيتور تبديل كند. اين موتور از يك پردازنده و حافظه تشكيل شده و وظيفه آن افزايش يا كاهش مقدار ورودي ها بر اساس مقدار دقت LCD است. مشكل اصلي اين است كه موتورها معمولا در هنگام تبديل تصاوير متحرك كارايي مناسبي ندارند و در اين تصاوير بعدهايي كه در حالت افقي هستند به شكل دندانه دار ديده مي شوند. هر چند كه با پيشرفت روزافزون صنايع سازنده اين معايب بهبود چشمگيري پيدا كرده اند و نسبت به شروع كار مانيتور LCD بسيار كمتر شده اند.
    با توجه به اينكه تصاوير مي توانند در هر اندازه اي توليد شوند، در مانيتورها كه تعداد پيكسل هاي ثابت دارند مشكلاتي بروز مي كند و از جمله اينكه موتورهاي تبديل كننده ممكن است به خوبي عمل تبديل را انجام ندهند و پاره اي اشكالات ديگر. به همين دليل براي نمايش و توليد تصاوير استاندارهاي خاصي در نظر گرفته شده و تصاوير و مانيتورها با دقت هاي مشخصي ارائه مي شوند. معمول ترين استاندارد در مانيتورها استاندارد XGA با دقت 1024x768 است كه غالبا از نسبت تصوير 4:3 تبعيت مي كند بعد از آن استانداردهاي SXGA (1280x1024) و (1600x1200) UXGA مقام هاي بعدي توليد را دارند و اگر دقت كرده باشيد در قسمت مشخصات مانيتورهاي 15 اينچ معمولا عبارت XGA و در مانتورهاي 17 و 15 اينچ معمولا SXGA ذكر مي شود.
    استانداردهاي تصاوير كامپيتوري بسيار مختلف هستند. اين استانداردها كه شاخص ترين عامل در هر يك از آنها دقت است از تركيب چند فاكتور مانند دقت، عمق رنگ، نرخ نوسان سازي تصوير به وجود مي آيند. تا چندي پيش اغلب مانيتورها از نسبت تصوير 4:3 يا 5:4 استفاده مي كردند ولي با ورود نمايشگرهاي صفحه گسترده نسبت هايي مانند 16:9 و 16:10 نيز به آن ها اضافه شد.
    4- كنتراست و شدت روشنايي
    در مانيتور هاي LCD كنتراست، تفاوت نور بين دو نقطه سياه و سفيد و روش اندازه گيري به اين صورت است كه مقدار نور سياه ترين و سفيدترين پيكسل با يكديگر مقايسه مي شوند.
    البته كنتراست روي يك نقطه اعمال مي شود و افزايش آن لزوما به معناي بهبود كيفيت تصوير نيست زيرا اگه كنتراست را از مقدار مشخصي بالاتر ببريد خواهيد ديد كه در مشاهده رنگ ها همچنين لبه ها اختلاف به وجود مي آيد.
    در مانيتورهاي LCD نور قطبي شده با عبور از بين فيلترها توانايي خروج را پيدا مي كند و در صورتيكه جهت قطبي شدن نور هم جهت با فيلترها نباشد نور در پشت آن متوقف شده و پيكسل به صورت سياه ديده مي شود البته به علت وجود پاره اي مشكلات اين پيكسل كاملا سياه نيست و مقداري روشنايي در آن وجود دارد.
    روشنايي در مانيتورها با واحد شمع در متر مربع نشان داده مي شود (cd/m^2) البته از واحد ديگر به نام nit نيز استفاده مي شود. روشنايي بر اساس مقدار سفيد خالص كه مانيتور منتشر مي كند اندازه گيري مي شود. اغلب LCD هاي امروزي مي توانند حداقل 250 (cd/m^2) يا بيشتر روشنايي داشته باشند كه كلا براي فعاليت هاي روزمره كافي است. معمولا سازنده ها مقدار روشنايي مانيتور را در بيشترين حالت ممكن قرار مي دهند كه شايد در ابتدا براي مشاهده فيلم ها و تصاوير مناسب باشد ولي پس از مدتي چشم ها را خسته خواهد كرد خصوصا در محيط هاي متني كه زمينه سفيد بيشتري وجود دارد. به تازگي در مانيتورها حالت هاي از پيش تعيين شده اي مشخص مي شود تا در محيط هاي مختلف بتوان از آن ها استفاده كرد. در اين حالت ها اغلب ميزان روشنايي و كنتراست و گاهي رنگ ها تفاوت دارند. دو ويژگي روشنايي و كنتراست به ميزان قابل توجهي به نوع پنل LCD وابسته هستند و به همين دليل سازندگاني كه از پنل انحصاري خود در توليداتشان استفاده نمي كنند تاثير چنداني روي مقدار كنتراست و روشنايي ندارند.
    به علت اينكه نور در پشت فيلترها كاملا متوقف نمي شود و هم چنين به علت شكست نور در پوشش صفحه نمايش هيچگاه يك پيكسل به طور كامل سياه نمي شود. اين ويژگي هنگامي كه دقت بالا باشد و پيكسل هاي اطراف روشن باشند در مقدار سياهي يك پيكسل تاثير بيشتري دارد. حال به اين نكته توجه كنيد كه نسبت كنتراست براي يك پيكسل كاملا خاموش 1 است. در صورتيكه اين مقدار به عللي كه گفته شد واقعا 1 نيست در نتيجه زماني كه نسبت 800:1 براي نشان دادن ميزان كنتراست استفاده مي شود شايد مقدار واقعي آن نباشد زيرا اگر اين پيكسل تنها 2 واحد روشنايي داشته باشد ميزان كنتراست به 400:1 خواهد رسيد. در اكثر مانيتورها كنترل روشنايي با افزايش يا كاهش نور پشت صفحه انجام مي شود. لامپ هاي فلورسنتي كه به همين منظور در LCD قرار داده شده اند اين كار را به دو روش انجام مي دهند. راه اول با تنظيم تخليه جريان در لامپ صورت مي گيرد كه نسبتا سريع تر بوده و مشكل آن ايجاد اندكي نوسان در جريان است در راه دوم از فركانس جريان استفاده مي شود كه در آن ها تنظيم نور با كمك ماتريس هاي صفحه نمايش انجام مي شود و تغييرات روشنايي تاثير مستقيمي بر زمان پاسخگويي خواهد گذاشت.
    5- زاويه ديد
    زاويه ديد در مانيتورهاي LCD اهميت پيدا مي كند زيرا ساختار پيكسل ها و نحوه تابش نور در اين مانيتورها به گونه اي است كه بهترين تصوير فقط در روبروي صفحه ديده مي شود و چنانكه زاويه ديد نسبت به زاويه صفر درجه نمايش انحراف داشته باشد در كيفيت نهايي روشنايي و رنگ ها تاثير خواهد گذاشت. زاويه ديد بر حسب درجه بيان مي شود و نشان دهنده اين مطلب است كه تا چه حد مي توانيد از مانيتور دور شويد و از نقطه اي غير از روبرو به آن نگاه كنيد بطوريكه تصوير همچنان خصوصيات كيفي خود را حفظ كرده باشد. البته هنوز هيچ معياري براي اندازه گيري زاويه ديد وجود ندارد در حالت عادي كه كاربر اغلب اوقات در روبروي مانيتور است اين موضوع اهميت كمتري پيدا مي كند اگر چه در تلويزيون هاي LCD مسئله پيچيده تر است.
    همان طور كه گفته شد به علت فقدان روشي مشخص براي اندازه گيري زاويه ديد اين عامل چندان قابل مقايسه بين مانيتورها نيست و شايد تنها راه موجود انتخاب بر اساس تصميم گيري هاي شخصي باشد و مهمترين مشكل اين است كه كاربر بايد از بين چند مدل يا برند مختلف گزينش كند و قبل از آن نسبت به زاويه ديدهاي هر يك از آن ها به صورت فردي آگاهي داشته باشد.
    نوع پنل در زاويه ديد موثر است. بسياري از LCD ها از پنل هاي TN (Twisted nematic) استفاده مي كنند و در اين صفحات زاويه ديد تاثير منفي زيادي روي ميزان روشنايي و رنگ دارند. پنل هاي TN در سال هاي گذشته از رده خارج شدند ولي با بهبود ايجاد شده در زمان پاسخگويي و مقدار روشنايي آن ها مجددا به بازار فروش بازگشتند.
    يكي از راه هاي اندازه گيري موجود براي زاويه ديد محاسبه نسبت كنتراست است. در اين حالت اگر روي صفحه نمايش دو محور قرار دهيم كه اولي را عمود بر صفحه و محور دوم را به موازات صفحه در نظر بگيريم نسبت كنتراست در مبدا مختصات بايد 10:1 باشد ولي متاسفانه برخي از سازندگان اين مقدار را به 5:1 كاهش داده اند به اين ترتيب زاويه ديد 150/140(عمودي و افقي) به 160/160 خواهد رسيد. در صورتيكه در كيفيت نمايش تغييري حاصل نمي شود و تنها از لحاظ تئوري مقدار زاويه ديد بهبود يافته است. علاوه بر اين برخي رنگ ها با افزايش زاويه ديد همچنان كيفيت خود را حفظ مي كنند در حاليكه براي تمام طيف رنگ اين مسئله صادق نيست و اگر معيار تشخيص زاويه ديد بر اساس غلظت رنگ ها باشد بايد مشخص گردد كه از چه رنگ هايي استفاده شده است. به عنوان آخرين نكته در مورد زاويه ديد ذكر اين مسئله ضروري است كه كيفيت مشاهده تصاوير در دو محور عمودي و افقي نسبت به محورهاي فرعي متفاوت است و هنگامي كه تصاوير از ميان اين دو محور مورد مشاهده قرار گيرند كيفيت پايين تري خواهد داشت و زاويه ديد افقي نسبت به حالات هاي ديگر تصوير بهتري را ارائه مي دهد.

    ويژگي هاي فني مهمترين عامل در انتخاب صحيح يك مانيتور LCD است اما در اين ميان به علت وجود فاكتورهاي فني مختلف، بسياري از كاربران با مشكلات متعددي براي انتخاب درست يك مانيتور LCD روبرو مي شوند، به همين منظور با بررسي مسائل فني مهمي كه در خريد يك مانيتور LCD تاثير گذار است سعي مي كنم انتخاب صحيح يك مانيتور LCD را براي شما آسان تر كنم.
    نكات فني كه بايد در خريد مانيتور به آن توجه كرد:

    ۱- اندازه صفحه نمايش(SCREEN SIZE)
    2- نسبت تصوير(ASPECT RATIO)
    3- دقت صفحه نمايش(SCREEN RESOLATION)
    4- كنتراست و شدت روشنايي(CONTRAST & BRIGHTNESS)
    5- زاويه ديد(VIEW ANGLE)
    6- زمان پاسخ دهي(RESPONSE TIME)
    7- نوع رابط(CONECTIVITY)
    8- فاصله مابين نقاط(DOT PITCH)
    9- پيكسل سوخته(DEAD PIXEL)

    سعي مي كنم به صورت دوره اي تمامي موارد را براي شما توضيح بدم اما در اين پست به توضيح اندازه صفحه نمايش مي پردازم:

    ۱- اندازه صفحه نمايش
    حتما تا كنون بارها و بارها اصطلاحاتي مانند 17 اينچ يا 19 اينچ و عبارت هاي مشابه آن را شنيده ايد اين مقادير كه غالبا بر حسب اينچ بيان مي شوند نشان دهنده اندازه صفحه نمايش هستند و مي توان گفت اولين موردي كه هنگام خريد مانيتور ارزيابي مي شود، اندازه آن است.
    صفحه نمايش مانيتور بر اساس فاصله بين بالاترين نقطه سمت راست تا پايين ترين نقطه سمت چپ اندازه گيري مي شود و به اين ترتيب قطر صفحه بيانگر اندازه آن است. اگر يك طول و يك عرض صفحه را در نظر بگيريد، به همراه اين قطر مثلثي قائم الزاويه ساخته خواهد شد كه با تغيير مقدار قطر، طول و عرض آن هم تغيير مي كند. براي واضح تر شدن موضوع مي توان گفت كه يك مانيتور 4/10 اينچي داراي طول 3/8 اينچ و عرض 2/6 است و با يك محاسبه ساده مشخص مي شود كه اين نمايشگر مساحتي در حدود 52 اينچ مربع دارد و يا يك مايتور 17 اينچ ، 3/13 اينچ طول ، 6/10 اينچ عرض و 141 اينچ مربع مساحت دارد. البته اندازه هايي كه كارخانه هاي سازنده به عنوان سايز اعلام مي كنند مقدار واقعي و قابل ديد مانيتور نيست و معمولا محدوده قابل ديد از اين مقدار كوچك تر است. يك مانيتور 17 اينچ تقريبا در حدود 16 اينچ محدوده قابل ديد دارد.
  3. #18
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض درباره Phishing

    درباره Phishing
    حملات فيشينگ (Phishing) عبارت است از ترغیب کاربران به افشای اطلاعات محرمانه شخصی با استفاده از هویت*های قلابی و ساختگی.

    حملات فيشينگ معمولاً در قالب*های زیر ظاهر می*شوند:

    • ایمیل از طرف فردی که ادعا می*کند دوست یا همکار شما است.
    • پیغام یا تبلیغ در شبکه*های اجتماعی
    • وب*سایتی قلابی که که برای امور خیریه تقاضای کمک می*کند.
    • وب*سایتی با نامی مشابه وب*سایت*هایی که شما متناوباً به آن*ها سر می*زنید.
    • در برنامه*های پیغام فوری مانند یاهو مسنجر یا ویندوز لایو مسنجر
    • از طریق پیام*های کوتاه تبلیغاتی بر روی تلفن همراه شما

    این حملات شکل*هایی نظیر درخواست اطلاعات از سوی بانکی قلابی، اعلام برنده*شدن شما در قرعه*کشی و یا پیغامی از طرف شبکه**های اجتماعی به خود می*گیرند.

    ایمیل*های فيشينگ معمولاً دارای لوگوها و تیترهای رسمی از بانک*ها یا موسسات مالی معتبر هستند و حاوی درخواست ارائه اطلاعات شخصی و حساس هستند.

    سازندگان این ایمیل*ها معمولاً برای رسمی جلوه*دادن بیشتر فعالیت**های خود، لینکی از سایتی با ظاهری آراسته و رسمی به ایمیل*های خود اضافه می*کنند.

    برای ایمن کردن خود در برابر حملات فيشينگ بهترین و کامل*ترین راه، استفاده از ویروس*یاب*ها و برنامه*های امنیتی به روز است.

    بعضی از ایمیل*های فيشينگ حاوی فایل*ها و برنامه*های مخرب نیز هستند به همین دلیل یکی از بهترین راه*ها برای مقابله با آن*ها به روز سازی نرم*افزارهای امنیتی است.

    در بعضی از نسخه*های مرورگر*های وب برنامه*هایی به عنوان فیلتر مطالب نا*خواسته یا سایت*های غیر معتبر وجود دارد. این نرم*افزارها اطلاعات سایت*هایی را که از مجوز*های SSL استفاده می*کنند به نمایش می*گذارد و لایه*ای امنیتی برای کاربران ایجاد می*کند.
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  4. #19
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض مقاله درباره Firewall (سری 1)

    مقاله درباره فایروال
    مقدمه ای بر فایروال

    فایروال وسیله ای است که کنترل دسترسی به یک شبکه را بنابر سیاست امنیتی شبکه تعریف می کند.علاوه بر آن از آنجایی که معمولا یک فایروال بر سر راه ورودی یک شبکه می نشیند لذا برای ترجمه آدرس شبکه نیز بکار گرفته می شود.

    مشخصه های مهم یک فایروال قوی و مناسب جهت ایجاد یک شبکه امن عبارتند از:

    1- توانایی ثبت و اخطار :ثبت وقایع یکی از مشخصه های بسیار مهم یک فایروال به شمار می شود و به مدیران شبکه این امکان را می دهد که انجام حملات را کنترل کنند. همچنین مدیر شبکه می تواند با کمک اطلاعات ثبت شده به کنترل ترافیک ایجاد شده توسط کاربران مجاز بپردازد. در یک روال ثبت مناسب ، مدیر می تواند براحتی به بخشهای مهم از اطلاعات ثبت شده دسترسی پیدا کند. همچنین یک فایروال خوب باید بتواند علاوه بر ثبت وقایع، در شرایط بحرانی، مدیر شبکه را از وقایع مطلع کند و برای وی اخطار بفرستد.

    2- بازدید حجم بالایی از بسته های اطلاعات: یکی از تستهای یک فایروال ، توانایی آن در بازدید حجم بالایی از بسته های اطلاعاتی بدون کاهش چشمگیر کارایی شبکه است. حجم داده ای که یک فایروال می تواند کنترل کند برای شبکه های مختلف متفاوت است اما یک فایروال قطعا نباید به گلوگاه شبکه تحت حفاظتش تبدیل شود.عوامل مختلفی در سرعت پردازش اطلاعات توسط فایروال نقش دارند. بیشترین محدودیتها از طرف سرعت پردازنده و بهینه سازی کد نرم افزار بر کارایی فایروال تحمیل می شوند. عامل محدودکننده دیگر می تواند کارتهای واسطی باشد که بر روی فایروال نصب می شوند. فایروالی که بعضی کارها مانند صدور اخطار ، کنترل دسترسی مبنی بر URL و بررسی وقایع ثبت شده را به نرم افزارهای دیگر می سپارد از سرعت و کارایی بیشتر و بهتری برخوردار است.

    3- سادگی پیکربندی: سادگی پیکربندی شامل امکان راه اندازی سریع فایروال و مشاهده سریع خطاها و مشکلات است.در واقع بسیاری از مشکلات امنیتی که دامنگیر شبکه های می شود به پیکربندی غلط فایروال بر می گردد. لذا پیکربندی سریع و ساده یک فایروال ، امکان بروز خطا را کم می کند. برای مثال امکان نمایش گرافیکی معماری شبکه و یا ابزرای که بتواند سیاستهای امنیتی را به پیکربندی ترجمه کند ، برای یک فایروال بسیار مهم است.

    4- امنیت و افزونگی فایروال: امنیت فایروال خود یکی از نکات مهم در یک شبکه امن است.فایروالی که نتواند امنیت خود را تامین کند ، قطعا اجازه ورود هکرها و مهاجمان را به سایر بخشهای شبکه نیز خواهد داد. امنیت در دو بخش از فایروال ، تامین کننده امنیت فایروال و شبکه است:

    الف- امنیت سیستم عامل فایروال : اگر نرم افزار فایروال بر روی سیستم عامل جداگانه ای کار می کند، نقاط ضعف امنیتی سیستم عامل ، می تواند نقاط ضعف فایروال نیز به حساب بیاید. بنابراین امنیت و استحکام سیستم عامل فایروال و بروزرسانی آن از نکات مهم در امنیت فایروال است.

    ب- دسترسی امن به فایروال جهت مقاصد مدیریتی : یک فایروال باید مکانیزمهای امنیتی خاصی را برای دسترسی مدیران شبکه در نظر بگیرد. این روشها می تواند رمزنگاری را همراه با روشهای مناسب تعیین هویت بکار گیرد تا بتواند در مقابل نفوذگران تاب بیاورد.



    انواع فایروال

    انواع مختلف فایروال کم و بیش کارهایی را که اشاره کردیم ، انجام می دهند، اما روش انجام کار توسط انواع مختلف ، متفاوت است که این امر منجر به تفاوت در کارایی و سطح امنیت پیشنهادی فایروال می شود.بر این اساس فایروالها را به 5 گروه تقسیم می کنند.

    1- فایروالهای سطح مدار (Circuit-Level): این فایروالها به عنوان یک رله برای ارتباطات TCP عمل می کنند. آنها ارتباط TCP را با رایانه پشتشان قطع می کنند و خود به جای آن رایانه به پاسخگویی اولیه می پردازند.تنها پس از برقراری ارتباط است که اجازه می دهند تا داده به سمت رایانه مقصد جریان پیدا کند و تنها به بسته های داده ای مرتبط اجازه عبور می دهند. این نوع از فایروالها هیچ داده درون بسته های اطلاعات را مورد بررسی قرار نمی دهند و لذا سرعت خوبی دارند. ضمنا امکان ایجاد محدودیت بر روی سایر پروتکلها ( غیر از TCP) را نیز نمی دهند.

    2- فایروالهای پروکسی سرور : فایروالهای پروکسی سرور به بررسی بسته های اطلاعات در لایه کاربرد می پردازد. یک پروکسی سرور درخواست ارائه شده توسط برنامه های کاربردی پشتش را قطع می کند و خود به جای آنها درخواست را ارسال می کند.نتیجه درخواست را نیز ابتدا خود دریافت و سپس برای برنامه های کاربردی ارسال می کند. این روش با جلوگیری از ارتباط مستقیم برنامه با سرورها و برنامه های کاربردی خارجی امنیت بالایی را تامین می کند. از آنجایی که این فایروالها پروتکلهای سطح کاربرد را می شناسند ، لذا می توانند بر مبنای این پروتکلها محدودیتهایی را ایجاد کنند. همچنین آنها می توانند با بررسی محتوای بسته های داده ای به ایجاد محدودیتهای لازم بپردازند. البته این سطح بررسی می تواند به کندی این فایروالها بیانجامد. همچنین از آنجایی که این فایروالها باید ترافیک ورودی و اطلاعات برنامه های کاربردی کاربر انتهایی را پردازش کند، کارایی آنها بیشتر کاهش می یابد. اغلب اوقات پروکسی سرورها از دید کاربر انتهایی شفاف نیستند و کاربر مجبور است تغییراتی را در برنامه خود ایجاد کند تا بتوان داین فایروالها را به کار بگیرد.هر برنامه جدیدی که بخواهد از این نوع فایروال عبور کند ، باید تغییراتی را در پشته پروتکل فایروال ایجاد کرد.

    3- فیلترهای Nosstateful packet : این فیلترها روش کار ساده ای دارند. آنها بر مسیر یک شبکه می نشینند و با استفاده از مجموعه ای از قواعد ، به بعضی بسته ها اجازه عبور می دهند و بعضی دیگر را بلوکه می کنند. این تصمیمها با توجه به اطلاعات آدرس دهی موجود در پروتکلهای لایه شبکه مانند IP و در بعضی موارد با توجه به اطلاعات موجود در پروتکلهای لایه انتقال مانند سرآیندهای TCP و UDP اتخاذ می شود. این فیلترها زمانی می توانند به خوبی عمل کنند که فهم خوبی از کاربرد سرویسهای مورد نیاز شبکه جهت محافظت داشته باشند. همچنین این فیلترها می توانند سریع باشند چون همانند پروکسی ها عمل نمی کنند و اطلاعاتی درباره پروتکلهای لایه کاربرد ندارند.

    4- فیلترهای ٍStateful Packet : این فیلترها بسیار باهوشتر از فیلترهای ساده هستند. آنها تقریبا تمامی ترافیک ورودی را بلوکه می کنند اما می توانند به ماشینهای پشتشان اجازه بدهند تا به پاسخگویی بپردازند. آنها این کار را با نگهداری رکورد اتصالاتی که ماشینهای پشتشان در لایه انتقال ایجاد می کنند، انجام می دهند.این فیلترها ، مکانیزم اصلی مورد استفاده جهت پیاده سازی فایروال در شبکه های مدرن هستند.این فیلترها می توانند رد پای اطلاعات مختلف را از طریق بسته هایی که در حال عبورند ثبت کنند. برای مثال شماره پورت های TCP و UDP مبدا و مقصد، شماره ترتیب TCP و پرچمهای TCP. بسیاری از فیلترهای جدید Stateful می توانند پروتکلهای لایه کاربرد مانند FTP و HTTP را تشخیص دهند و لذا می تواننداعمال کنترل دسترسی را با توجه به نیازها و سرعت این پروتکلها انجام دهند.

    5- فایروالهای شخصی : فایروالهای شخصی ، فایروالهایی هستند که بر روی رایانه های شخصی نصب می شوند.آنها برای مقابله با حملات شبکه ای طراحی شده اند. معمولا از برنامه های در حال اجرا در ماشین آگاهی دارند و تنها به ارتباطات ایجاد شده توسط این برنامه ها اجازه می دهند که به کار بپردازند نصب یک فایروال شخصی بر روی یک PC بسیار مفید است زیرا سطح امنیت پیشنهادی توسط فایروال شبکه را افزایش می دهد. از طرف دیگر از آنجایی که امروزه بسیاری از حملات از درون شبکه حفاظت شده انجام می شوند ، فایروال شبکه نمی تواند کاری برای آنها انجام دهد و لذا یک فایروال شخصی بسیار مفید خواهد بود. معمولا نیازی به تغییر برنامه جهت عبور از فایروال شخصی نصب شده (همانند پروکسی) نیست.



    موقعیت یابی برای فایروال

    محل و موقعیت نصب فایروال همانند انتخاب نوع صحیح فایروال و پیکربندی کامل آن ، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. نکاتی که باید برای یافتن جای مناسب نصب فایروال در نظر گرفت عبارتند از :

    ü موقعیت و محل نصب از لحاظ توپولوژیکی : معمولا مناسب به نظر می رسد که فایروال را در درگاه ورودی/خروجی شبکه خصوصی نصب کنیم. این امر به ایجاد بهترین پوشش امنیتی برای شبکه خصوصی با کمک فایروال از یک طرف و جداسازی شبکه خصوصی از شبکه عمومی از طرف دیگر کمک می کند.

    ü قابلیت دسترسی و نواحی امنیتی : اگر سرورهایی وجود دارند که باید برای شبکه عمومی در دسترس باشند ، بهتر است آنها را بعد از فایروال و در ناحیه DMZ قرار دهید. قرار دادن این سرورها در شبکه خصوصی وتنظیم فایروال جهت صدور اجازه به کاربران خارجی برای دسترسی به این سرورها برابر خواهد بود با هک شدن شبکه داخلی. چون شما خود مسیر هکرها را در فایروال باز کرده اید. در حالی که با استفاده از ناحیه DMZ ، سرورهای قابل دسترسی برای شبکه عمومی از شبکه خصوصی شما بطور فیزیکی جدا هستند، لذا اگر هکرها بتوانند به نحوی به این سرورها نفوذ کنند بازهم فایروال را پیش روی خود دارند.

    ü مسیریابی نامتقارن : بیشتر فایروالهای مدرن سعی می کنند اطلاعات مربوط به اتصالات مختلفی را که از طریق آنها شبکه داخلی را به شبکه عمومی وصل کرده است، نگهداری کنند. این اطلاعات کمک می کنند تا تنها بسته های اطلاعاتی مجاز به شبکه خصوصی وارد شوند. در نتیجه حائز اهمیت است که نقطه ورود و خروج تمامی اطلاعات به/از شبکه خصوصی از طریق یک فایروال باشد.

    ü فایروالهای لایه ای : در شبکه های با درجه امنیتی بالا بهتر است از دو یا چند فایروال در مسیر قرار گیرند. اگر اولی با مشکلی روبرو شود، دومی به کار ادامه می دهد.معمولا بهتر است دو یا چند فایروال مورد استفاده از شرکتهای مختلفی باشند تا در صورت وجود یک اشکال نرم افزاری یا حفره امنیتی در یکی از آنها ، سایرین بتوانند امنیت شبکه را تامین کنند.
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  5. #20
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض فایروال چیست چگونه کار می کند

    فايروال چيست چگونه كار مي كند
    Stateful فايروال نوعي از فايروال است كه بررسي و رديابي وضعيت (State) ارتباطات شبكه را در موقع فيلتر كردن بسته هاي اطلاعاتي انجام مي دهد.

    Stateful فايروال بيشتر كنترل و تست بسته هاي اطلاعاتي از لايه 4 به پايين را انجام مي دهد. همچنين سيستم پيشرفته بازرسي را نيز جهت كنترل بسته هاي مورد نياز لايه 7 ارائه مي دهد.

    اگر بسته اطلاعاتي مجوز عبور از فايروال را دريافت نمايد، اجازه عبور به اين بسته داده شده و يك ركورد به جدول وضعيت(State Table) اضافه مي شود.

    از اين به بعد ارتباط هايي كه از اين ركورد انتقال پيدا مي كنند بدون چك كردن لايه 7 گذر داده مي شوند و فقط بسته هايي كه لازم است تا اطلاعات آنها كه شامل آدرس مبداء و مقصد و پورت Tcp/Udp مي باشند چك شود با اين جدول كنترل خواهند شد تا صحت آنها تاييد شود. اين روش كارآيي فايروال را افزايش خواهد داد چرا كه فقط بسته هاي اطلاعاتي كه مقدار دهي شده باشند ميبايست پردازش شوند.

    چون اين فايروالها براي فيلتر كردن از اصول مشابه استفاده مي كنند، دستورات لايه 7 را در يك ارتباط در نظر نمي* گيرند درصورتي كه پروكسي فايروال ها اين كار را انجام مي دهند. ناتواني فايروال ها، در كنترل كردن ارتباطات لايه 7 نقطه ضعفي است كه در برابر پروكسي ها دارند در صورتيكه مزيت آنها كنترل دامنه وسيعي از پروتكل ها(در مقايسه با پروكسي ها كه محدوده كمتري از پروتكل هاي لايه 7 را پشتيباني مي كنند) و سرعت بالاي آنها مي باشد و مي توانند بهترين انتخاب براي محافظت از شبكه باشند.

    فايروال به منزله نقطه كنترلي شبكه مي باشد. از خصوصيات نقطه كنترلي يكي بودن و قابل كنترل بودن آن است. در اين نقطه كاهش ترافيك ورودي و خروجي را خواهيم داشت، درست مانند دستگاه فلز ياب فرودگاه كه افراد مي بايست نفر به نفر از آن عبور كنند و همين امر باعث كندي در مراحل انتقال مسافران خواهد بود. فايروال نقش دستگاه فلزياب را روي شبكه ايفا مي كند، به اين ترتيب كه تمامي ترافيك خروجي و ورودي به شبكه مي بايست توسط آن بازرسي شود و مزيت ديگر علاوه بركنترل، ثبت ورود و خروجها و دريافت گزارش مي باشد.



    در اين قسمت مفهوم Defense-in-Depth يا دفاع در عمق را به خوبي مي توان دريافت. در مثال فوق اگر شخص خرابكار از بازرسي اول فرودگاه با موفقيت عبور كند در بازرسي هاي بعدي كه به منزله فايروال مي باشد و تا رسيدن به هواپيما قرار دارد، متوقف خواهد شد.

    دفاع در عمق يعني دفاع لايه به لايه و قرار دادن عنصر مهم اطلاعاتي در مركز لايه.(بحث دفاع در عمق در مقاله هاي بعدي بيشتر توضيح داده خواهد شد.)



    Stateful فايروال داراي يك جدول وضعيت است بطوري كه با اولين ارتباط كه از داخل فايروال مي گذرد اين جدول ايجاد شده و ركوردي در اين جدول ثبت مي شود كه حاوي اطلاعات زيادي از جمله آدرس مبدا و مقصد، پورت استفاده شده، Flag ها،Sequenceهاو... مي باشد. اين اطلاعات مي بايست تا حدي دقيق و مشخص آورده شود كه از ايجاد ترافيك توسط هكرها كه مجوز ورود آنها را به شبكه ميسر مي سازد، جلوگيري نمايد. نمونه اي از Stateful فايروال ها، فايروال هاي مبتني بر Netfilter/IPtabels مي باشند.
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  6. #21
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض درباره پروکسی و پروکسی چیست؟

    درباره پروکسی و پروکسی چیست؟
    نرم افزاري است كه در يك شبكه حد واسط بين اينترنت و كاربران واقع مي شود. فلسفه ايجاد Proxy Server قراردادن يك خط اينترنت در اختيار تعداد بيش از يك نفر استفاده كننده در يك شبكه بوده است ولي بعدها امكانات و قابليتهايي به Proxy Server افزوده شد كه كاربرد آن را فراتر از به اشتراك نهادن خطوط اينترنت كرد . بطور كلي Proxy Server ها در چند مورد كلي استفاده مي شوند .

    يك كاربرد Proxy Server ها ، همان به اشتراك گذاشتن يك خط اينترنت براي چند كاربر است كه باعث كاهش هزينه و كنترل كاربران و همچنين ايجاد امنيت بيشتر مي شود . كاربرد دوم Proxy Serverها ، در سايتهاي اينترنتي به عنوان Firewall مي باشد . كاربرد سوم كه امروزه از آن بسيار استفاده مي شود ، Caching اطلاعات است .

    با توجه به گران بودن هزينه استفاده از اينترنت و محدود بودن پهناي باند ارتباطي براي ارسال و دريافت اطلاعات ، معمولا" نمي توان به اطلاعات مورد نظر در زمان كم و با سرعت مطلوب دست يافت . امكان Caching اطلاعات ، براي كمك به رفع اين مشكل در نظر گرفته شده است .

    Proxy Server ، سايتهايي را كه بيشتر به آنها مراجعه مي شود را دريك حافظه جداگانه نگاه مي دارد. به اين ترتيب براي مراجعه مجدد به آنها نيازي به ارتباط از طريق اينترنت نيست بلكه به همان حافظه مخصوص رجوع خواهد شد .

    اين امر باعث مي گردد از يك طرف زمان دسترسي به اطلاعات كمتر شده و از سوي ديگر چون اطلاعات از اينترنت دريافت نمي شود ، پهناي باند محدود موجود با اطلاعات تكراري اشغال نشود . بخصوص آنكه معمولا" تغييرات در يك Website محدود به يك يا دو صفحه مي باشد و گرفتن اطلاعات از اينترنت بدون Caching به معناي گرفتن كل سايت مي باشد حال آنكه با استفاده از Proxy Server و امكان Caching اطلاعات ، ميتوان تنها صفحات تغيير كرده را دريافت كرد . ويژگيهاي Proxy Server ويژگي اول : با استفاده از Proxy Server مي توان از اكثر پروتكلهاي موجود در شبكه هاي محلي در محدوده نرم افزارهاي كاربردي در شبكه هاي LAN مرتبط با اينترنت استفاده كرد . Proxy Server پروتكلهاي پر كاربرد شبكه هاي محلي مانند IPX/SPX (مورد استفاده در شبكه هاي ناول) ، NETBEUI (مورد استفاده در شبكه هاي LAN با تعداد كاربران كم) و TCP/IP (مورد استفاده در شبكه هاي Intranet) را پشتيباني مي كند.

    با اين ترتيب براي اينكه بتوان از يك نرم افزار كاربردي شبكه LAN كه مثلا" با پروتكل IPX/SPX روي ناول نوشته شده ، روي اينترنت استفاده كرد نيازي نيست كه قسمتهاي مربوط به ارتباط با شبكه كه از Function Call هاي API استفاده كرده را به Function Call هاي TCP/IP تغيير داد بلكه Proxy Server خود اين تغييرات را انجام داده و مي توان به راحتي از نرم افزاري كه تا كنون تحت يك شبكه LAN با ناول كار مي كرده است را در شبكه اي كه مستقيما" به اينترنت متصل است ، استفاده كرد . همين ويژگي درباره سرويسهاي اينترنت مانند , FTP , Telnet , Gopher , IRC RealAudio , Pop3 و . . . وجود دارد . به اين معنا كه هنگام پياده سازي برنامه با يك سرويس يا پروتكل خاص ، محدوديتي نبوده و كدي در برنامه براي ايجاد هماهنگي نوشته نمي شود .

    ويژگي دوم : با Cache كردن اطلاعاتي كه بيشتر استفاده مي شوند و با بروز نگاه داشتن آنها ، قابليت سرويسهاي اينترنت نمايان تر شده و مقدار قابل توجهي در پهناي باند ارتباطي صرفه جويي مي گردد.

    ويژگي سوم : Proxy Server امكانات ويژه اي براي ايجاد امنيت در شبكه دارد . معمولا" در شبكه ها دو دسته امنيت اطلاعاتي مد نظر است . يكي آنكه همه كاربران شبكه نتوانند از همه سايتها استفاده كنند و ديگر آنكه هر كسي نتواند از روي اينترنت به اطلاعات شبكه دسترسي پيدا كند . با استفاده ازProxy Server نيازي نيست كه هر Client بطور مستقيم به اينترنت وصل شود در ضمن از دسترسي غيرمجاز به شبكه داخلي جلوگيري مي شود . همچنين مي توان با استفاده از SSL (Secure Sockets Layers) امكان رمز كردن داده ها را نيز فراهم آورد.

    ويژگي چهارم : Proxy Server بعنوان نرم افزاري كه مي تواند با سيستم عامل شما مجتمع شود و همچنين با IIS (Internet Information Server) سازگار مي باشد، استفاده مي گردد. خدمات Proxy Server Proxy Server سه سرويس در اختيار كاربران خود قرار مي دهد:

    1-Web Proxy Service : اين سرويس براي Web Publishing يا همان ايجاد Web Site هاي مختلف درشبكه LAN مفيد مي باشد . براي اين منظور قابليت مهم Reverse Proxing در نظر گرفته شده است . Reverse Proxing امكان شبيه سازي محيط اينترنت درمحيط داخل مي باشد. به اين ترتيب فرد بدون ايجاد ارتباط فيزيكي با اينترنت مي تواند برنامه خود را همچنان كه در محيط اينترنت عمل خواهد كرد، تست كرده و مورد استفاده قرا دهد. اين قابليت در بالا بردن سرعت و كاهش هزينه توليد نرم افزارهاي كاربردي تحت اينترنت موثر است.

    2-Winsock Proxy Service : منظور، امكان استفاده از API Callهاي Winsock در Windows است . در Windows ، Function Call هاي مورد استفاده در سرويسهاي اينترنت مانند Telnet ، FTP ، Gopher و . . . ، تحت عنوان Winsock Protocols معرفي شده اند. در حقيقت براي استفاده از اين سرويسها در نرم افزارهاي كاربردي نيازي نيست كه برنامه نويس چگونگي استفاده از اين سرويسها را پيش بيني كند.

    3-Socks Proxy Service : اين سرويس، سرويس Socks 4.3a را پشتيباني مي كند كه در واقع زير مجموعه اي از Winsock مي باشد و امكان استفاده از Http 1.02 و بالاتر را فراهم مي كند. به اين ترتيب مي توان در طراحي Website خارج از Firewall ، Security ايجاد كرد. معيارهاي موثر در انتخاب

    Proxy Server 1- سخت افزار مورد نياز : براي هر چه بهتر شدن توانمنديهاي Proxy Server ، بايد سخت افزار آن توانايي تحمل بار مورد انتظار را داشته باشد .

    2- نوع رسانه فيزيكي براي ارتباط با اينترنت : راه حلهاي مختلفي براي اتصال به شبكه اينترنت وجود دارد . ساده ترين راه ، استفاده از مودم و خطوط آنالوگ مي باشد . راه ديگر استفاده از ISDN و خطوط ديجيتال است كه هم احتياج به تبديل اطلاعات از آنالوگ به ديجيتال و برعكس در ارسال و دريافت اطلاعات ندارد و هم از سرعت بالاتري برخوردار است . روش ديگر استفاده از خط هاي T1/E1 با ظرفيت انتقال گيگا بايت مي باشد . پيشنهاد مي شود كه در شبكه هاي با كمتر از 250 كاربر از ISDN و از 250 كاربر به بالا از T1/E1 استفاده شود . ( البته در ايران به علت عدم وجود خطوط ISDN و كمبود خطوط T1/E1 اين استانداردها كمتر قابل پياده سازي هستند. )

    3- هزينه ارتباط با اينترنت : دو عامل موثر در هزينه اتصال به اينترنت ، پهناي باند و مانايي ارتباط مي باشد . هر چه مرورگرهاي اينترنتي بيشتر و زمان استفاده بيشتر باشد ، هزينه بالاتر خواهد بود . با توجه به اينكه Proxy Server مي تواند با Caching اطلاعات اين موارد را بهبود بخشد ، بررسي اين عامل مي تواند در تعيين تعداد Proxy هاي مورد استفاده موثر باشد .

    4- نوع و نحوه مديريت سايت : اين عامل نيز در تعيين تعداد Proxyها موثر است . مثلا" اگر در شبكه اي مشكل راهبري وجود داشته باشد ، با اضافه كردن تعداد Proxyها ، مشكل راهبري نيز بيشتر خواهد شد .

    5- پروتكل هاي مورد استفاده : Proxy Server ها معمولا" از پروتكلهاي TCP/IP و يا IPX/SPX براي ارتباط با Client ها استفاده مي كنند . بنابراين براي استفاده از Proxy بايد يكي از اين پروتكل ها را در شبكه استفاده كرد . پيشنهاد مي شود در شبكه هاي كوچك با توجه به تعداد كاربرها Proxy Server و Web Server روي يك كامپيوتر تعبيه شوند و در شبكه هاي متوسط يا بزرگ تعدادserver Proxyها بيش از يكي باشد .
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  7. #22
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض آشنایی با ملزومات شبکه

    آشنایی با ملزومات شبکه
    آشنایی با ملزوملت شبکه

    حتما همه شما تا به حال تجربه اتصال به اینترنت را داشته اید و کم و بیش اطلاعاتی راجع به این موضوع دارید. برای آشنایی بیشتر شما نکاتی هر چند مختصر در مورذ شبکه و قطعات مورد نیاز در آن خواهیم گفت. همان طور که میدانید اینترنت ، متشکل از شبکه هایی است که هر یک از طریق مسیرهایی به دیگری متصل هستند. این مسیرها تبادل اطلاعات را میسر می سازند. اتصال به اینترنت به معنی دستیابی به این مسیرها است. حال برای اینکه این شبکه ها که شامل هزاران کامپیوتر هستند بتوانند به درستی با هم در ارتباط باشند به وسایل و قطعات ویژه ای مثل هاب، تکرار کننده، مسیریاب و… نیاز است. اما برای اینکه بدانید وظیفه ی هر یک از این وسیله ها چیست ادامهی مطلب را بخوانید. کابل BUS : در شبکه های محلی اترنت اولیه برای ارتباطاز کابل کواکسیال استفاده میشود. (این کابل ها همان کابل هایی هستند که برای اتصال آنتن به تلویزیون استفاده می شوندو شما حتما دیده اید.) اینکابل از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر رفته و تمام دستگاه ها رابه هم متصل میکند. بنابراین هر سیگنالی که در کابل BUS وجود دارد در تمام دستگاه ها قابل مشاهده است. این روش ساده ترین روش ایجاد شبکه ی کامپیوتری است. البته در ظاهر ساده به نظر میرسد اما در واقع پر از اشکال است. چون وقتی که تعداد سیستم ها زیاد می شود ، کار کابل کشی بسیار پر زحمت است. تازه وقتی بخواهید دستگاهی را از مدار خارج کنید و یا یک دستگاه جدید اضافه کنید مشکلات ظهور میکنند. البته امروزه به ندرت می توانید یک شبکه محلی LAN پیدا کنند که با کابل کواکسیال درست شده باشد. HUB : به طور خلاصه باید بگوییم هاب یک جعبه است که دارای تعدادی ورودی بنام پورت (PORT) می باشد. تعداد این ورودی ها بسته به تعداد کامپیوترهایی است که می خواهیم در یک شبکه باشند، در هر طبقه یک هاب قرار می دهند و تمام دستگاههای آن طبقه با کابل به هاب مورد نظر وصل می شوند که بعد هر کدام از این هاب ها به طریقی به کامپیوتر سرور متصل می شوند. اگر اطلاعاتی به داخل این جعبه آمد توسط کابل وارد تمام کامپیوترها می شود. شاید بگویید پس چه فرقی بین این روش و روش اولیه وجود دارد؟ در جواب باید گفت بزرگترین فرق در این است که شما می توانید هر زمان که بخواهید به راحتی یک کامپیوترجدید را با اتصال به این جعبه به شبکه اضافه کنید و یا با خارج کردن کابل یک دستگاه از این جعبه آن را از شبکه خارج کنید بدون این که کل شبکه تحت تاثیر قرار بگیرد. اکثر هاب ها یک چراغ نمایشگر دارند که نشان می دهد هر کابل به خوبی دستگاه را به شبکه متصل کرده است و یک چراغ دیگر وضعیتی را نشان می دهد که دو سیستم سعی می کنند در یک زمان اطلاعات را به اشتراک بگذارند و در نتیجه باعث تصادف داده ها (DATA COLLISION) می شوند. به طور کلی هاب به دو دسته تقسیم می شود: 1-ACTIVE: این نوع هاب ، سیگنال هایی را که از درون آن می گذرند تقویت می کند. 2-PASSIVE: این هاب هیچ عمل تقویتی روی سیگنال انجام نمی دهد و صرفا آن را از خود عبور می دهد. در مسافت های طولانی زیاد بودن طول کابل باعث ضعیف شدن سیگنال می شود و با تقویت آن ، قدرت اولیه را به آن بر می گرداند. نوع دیگری هم از هاب وجود دارد که هوشمند نامیده می شود که به مسوول شبکه اجازه کنترل از راه دور اتصالات را می دهد. تکرار کننده(REPEATER): این وسیله در واقع نوع خاصی HUB است که فقط دارای 2 پورت است. کار آن تقویت سیگنال های بین دو شبکه یا سگمنت های یک شبکه که فاصله ی زیادی از هم دارند می باشد. مثل هاب دارای 2 نوع PASSIVE و ACTIVE می باشد. نوع اول علاوه بر سیگنال هر چیز دیگری حتی نویز (NOISE: امواج نا خواسته که به همراه سیگنال اصلی که دارای اطلاعات است می باشند. مثلا در امواج صوتی نویز باعث افت کیفیت صدا و شنیدن اصوات اضافه می شود) را هم تقویت می کند. اما تکرار کننده ی نوع اکتیو سیگنال را قبل از ارسال بازدید کرده و چیز های اضافه را خارج می کند و مثلا دیگر نویز را تقویت نمی کند. پل (BRIDGE): مثل تکرار کننده دارای دو پورت است و برای اتصال گروهی از کامپیوترها به کار می رود. تفاوت آنها در این است که پل لیستی دارد که نشان می دهد در هر سمت چه کامپیوترهایی قرار دارند و به بسته هایی (در اینترنت و هر شبکه ای اطلاعات برای اینکه فرستاده شوند به قطعات کوچکتری تقسیم می شوند ، هر قطعه را بسته می نامیم) که باید بطرف دیگر شبکه بروند اجازه ی عبور می دهد. سوئیچ(SWITCH): تقریبا مثل هاب است اما به جای دو پورت دارای چندین پورت است. درون خود یک جدولی دارد و نشان می دهد که چه سیستم هایی به هر پورت متصلند و بسته ها را به جایی که باید بروند می فرستد. بر خلاف هاب سیگنال ها فقط به درون پورتی که باید بروند می روند نه به تمام پورت ها. جداول(و شبکه) باید به قدر کافی ساده باشند چرا که فقط یک مسیر ممکن برای هر بسته وجود دارد. اگر دقت کرده باشید متوجه خواهید شد که سوئیچ از هاب سریعتر است چون احتیاجی نیست که هر پورت کل ترافیک ارسال و دریافت اطلاعات را متحمل شود و فقط آنچه که مخصوص خود است را دریافت می کند. البته سوئیچ از پل هم سریعتر است و درضمن گران تر از هر دوی آنها. بعضی سوئیچ ها و پل ها می توانند برای اتصال شبکه هایی که پروتکل های فیزیکی مختلفی دارند استفاده شوند. مثلا برای اتصال شبکه اترنت یا شبکه TOKENRING. هر دوی این شبکه ها می توانند به اینترنت متصل شوند. در شبکه TOKENRING اطلاعات به صورت نشانه (TOKEN) هایی از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر به صورت ستاره یا حلقه منتقل می شوند. شبکه اترنت را هم قبلا توضیح دادیم. این قطعات به صورت ویژه هستند و در همه ی شبکه ها استفاده نمی شوند. مسیر یاب (ROUTER): مسیر یاب از دو یا چند پورت برای ورود و خروج اطلاعات تشکیل شده است در واقع کنترل ترافیک در اینترنت به عهده آنها می باشد. مسیریاب را می توان مرتب کننده ی هوشمند بسته ها نامید . همان طور که از نامش پیدا است ، بهترین مسیر را برای فرستادن قطعات به مقصد انتخاب می کند و چک می کند تا ببیند آیا بسته ها به مقصد رسیده اند یا نه. بر اساس مقصد داده ها ، بسته ها از یک مسیر یاب دیگر از طریق بهترین راه فرستاده می شوند . این موضوع باعث می شود تا به عنوان یک وسیله ی قدرت مند در شبکه های پیچیده مثل اینترنت استفاده شود در واقع می توان اینترنت را به عنوان شبکه ای از مسیر یاب ها توصیف کرد. انواع مسیر یاب ها با جداول و پروتکل های مختلفی کار می کنند اما حداقل این که هر مسیر یاب در اینترنت باید با پروتکل TCP/IP کار کند. BROUTER: این وسیله ترکیبی از پل و مسیر یاب می باشد/(BRIDGT+ROUTER). بسته های محلی می توانند از یک طرف شبکه به طرف دیگر با توجه به آدرس مقصد هدایت شوند حتی اگر ازهیچ پروتکل ارسالی هم پیروی نکنند. بسته هایی که دارای پروتکل مناسب هستند می تواند طبق مسیر خود به دنیای خارج از شبکه محلی فرستاده شوند. دروازه(GATEWAY): دلیل اصلی پیچیدگی موضوع در دروازه ها از این حقیقت ناشی می شود که این کلمه دو عملکرد مختلف را توصیه می کند. یک نوع آن ، یک شبکه را به یک شبکه یا دستگاه های مختلف دیگر ارتباط می دهد. مثلا یک شبکه از کامپیوترهایی که به یک سیستم ابر کامپیوتر IBM متصل هستند. کاربرد معمولی آن در گره (NODE) یک شبکه می باشد که امکان دستیابی به اینترنت و یا کامپیوترهای دیگر در یک شبکه پیچیده LAN را می دهد. در شبکه هایی که بیش از یک دروازه وجود دارد معمولا یکی از آنها به عنوان دروازهی پیش فرض انتخاب می شود. قبلا یک دروازه تقریبا شبیه به چیزی بود که ما امروزه مسیر یاب می نامیم. سرور پراکسی(PROXY SERVER): این سیستم بین یک سرور و یک کامپیوتر WORK STATION (یعنی کامپیوتری که به کامپیوتر اصلی یا همان سرور متصل است) برقرار است. ملموس ترین مثال در مورد اینترنت ، مرورگری که شما با آن کار می کنید است. این مرورگر ظاهرا در حال برقراری ارتباط با یک سرور خارج از وب است اما در واقع به یک سرورپراکسی محلی متصل است. شاید بگویید این کار چه مزیتی دارد ؟ مزیت اول: این سیستم باعث افزایش سرعت دسترسی به اینترنت می شود. چون سرور پراکسی صفحات وبی که قبلا باز شده اند را در حافظه ذخیره میکند ، هنگامی که شما به این صفحات اختیاج دارید به جای اینکه آن را از سایت اصلی و از محلی دور پیدا کنید به راحتی و به سرعت آنها را از این دستگاه برمیذارید. حال ببینیم نحوه ی کار به چه صورت است. وقتی شما در یک شبکه ی مخلی مثلا شبکه ی شرکت می خواهید به یک سرویس دهنده در شبکه دسترسی داشته باشید ، یک در خواست از کامپیوتر شما به سرور پراکسی (سرویس دهنده پراکسی) فرستاده می شود . سرور پراکسی با سرور اصلی در اینترنت ارتباط برقرار می کند و سپس سرور پراکسی اطلاعات را از سرور اینترنت به کامپیوتر شما درون شبکه شرکت می فرستد و در ضمن یک کپی از این اطلاعات در سرور پراکسی ذخیره می شود. مزیت دوم: با کمی دقت می بینید که سرور پراکسی به عنوان یک واسطه بین شبکه ی شرکت شما عمل می کند. به عبارتی باعث امنیت در شبکه ی ذاخلی شرکت می شود. چون به جای اینکه چندین کامپیوتر در شبکه ی داخلی به اینترنت متصل باشند فقط یک سرور پراکسی با اینترنت در ارتباط است. امنیت شبکه از لحاظ ویروس و هک شدن و... تا حدود زیادی تامین می شود. اما این کار چگونه انجام می شود؟ معمولا در شرکت ها برای محافظت از شبکه ی خود از دیواره های آتش (FIREWALLS) استفاده می کنند. دیواره های آتش به کاربر در شبکه امکان می دهند به اینترنت دسترسی داشته باشد، ولی جلوی هکرها و هر کس در اینترنت که می خواهد به شبکه آن شرکت دسترسی داشته باشد و باعث خسارت شود را می گیرند. دیواره های آتش مجموعه ای از سخت افزارها و نرم افزارهایی مثل مسیر یاب ها ، سرویس دهنده ها و نرم افزارهای مختلف هستند. انواع مختلفی دارند و بسته به کاربردشان می توانند ساده و یا پیچیده باشند
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  8. #23
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض پروتکل TCP-Ip

    TCP_IP

    پروتکل TCP/IP

    TCP/IP ، يکی از مهمترين پروتکل های استفاده شده در شبکه های کامپيوتری است . اينترنت بعنوان بزرگترين شبکه موجود ، از پروتکل فوق بمنظور ارتباط دستگاه های متفاوت استفاده می نمايد. پروتکل ، مجموعه قوانين لازم بمنظور قانونمند نمودن نحوه ارتباطات در شبکه های کامپيوتری است .در مجموعه مقالاتی که ارائه خواهد شد به بررسی اين پروتکل خواهيم پرداخت . در اين بخش مواردی همچون : فرآيند انتقال اطلاعات ، معرفی و تشريح لايه های پروتکل TCP/IP و نحوه استفاده از سوکت برای ايجاد تمايز در ارتباطات ، تشريح می گردد.

    مقدمه
    امروزه اکثر شبکه های کامپيوتری بزرگ و اغلب سيستم های عامل موجود از پروتکل TCP/IP ، استفاده و حمايت می نمايند. TCP/IP ، امکانات لازم بمنظور ارتباط سيستم های غيرمشابه را فراهم می آورد. از ويژگی های مهم پروتکل فوق ، می توان به مواردی همچون : قابليت اجراء بر روی محيط های متفاوت ، ضريب اطمينان بالا ،قابليت گسترش و توسعه آن ، اشاره کرد . از پروتکل فوق، بمنظور دستيابی به اينترنت و استفاده از سرويس های متنوع آن نظير وب و يا پست الکترونيکی استفاده می گردد. تنوع پروتکل های موجود در پشته TCP/IP و ارتباط منطقی و سيستماتيک آنها با يکديگر، امکان تحقق ارتباط در شبکه های کامپيوتری را با اهداف متفاوت ، فراهم می نمايد. فرآيند برقراری يک ارتباط ، شامل فعاليت های متعددی نظير : تبديل نام کامپيوتر به آدرس IP معادل ، مشخص نمودن موقعيت کامپيوتر مقصد ، بسته بندی اطلاعات ، آدرس دهی و روتينگ داده ها بمنظور ارسال موفقيت آميز به مقصد مورد نظر ، بوده که توسط مجموعه پروتکل های موجود در پشته TCP/IP انجام می گيرد.

    معرفی پروتکل TCP/IP

    TCP/IP ، پروتکلی استاندارد برای ارتباط کامپيوترهای موجود در يک شبکه مبتنی بر ويندوز 2000 است. از پروتکل فوق، بمنظور ارتباط در شبکه های بزرگ استفاده می گردد. برقراری ارتباط از طريق پروتکل های متعددی که در چهارلايه مجزا سازماندهی شده اند ، ميسر می گردد. هر يک از پروتکل های موجود در پشته TCP/IP ، دارای وظيفه ای خاص در اين زمينه ( برقراری ارتباط) می باشند . در زمان ايجاد يک ارتباط ، ممکن است در يک لحظه تعداد زيادی از برنامه ها ، با يکديگر ارتباط برقرار نمايند.
    TCP/IP ، دارای قابليت تفکيک و تمايز يک برنامه موجود بر روی يک کامپيوتر با ساير برنامه ها بوده و پس از دريافت داده ها از يک برنامه ، آنها را برای برنامه متناظر موجود بر روی کامپيوتر ديگر ارسال می نمايد. نحوه ارسال داده توسط پروتکل TCP/IP از محلی به محل ديگر ، با فرآيند ارسال يک نامه از شهری به شهر، قابل مقايسه است .
    برقراری ارتباط مبتنی بر TCP/IP ، با فعال شدن يک برنامه بر روی کامپيوتر مبدا آغاز می گردد . برنامه فوق ،داده های مورد نظر جهت ارسال را بگونه ای آماده و فرمت می نمايد که برای کامپيوتر مقصد قابل خواندن و استفاده باشند. ( مشابه نوشتن نامه با زبانی که دريافت کننده ، قادر به مطالعه آن باشد) . در ادامه آدرس کامپيوتر مقصد ، به داده های مربوطه اضافه می گردد ( مشابه آدرس گيرنده که بر روی يک نامه مشخص می گردد) . پس از انجام عمليات فوق ، داده بهمراه اطلاعات اضافی ( درخواستی برای تائيد دريافت در مقصد ) ، در طول شبکه بحرکت درآمده تا به مقصد مورد نظر برسد. عمليات فوق ، ارتباطی به محيط انتقال شبکه بمنظور انتقال اطلاعات نداشته ، و تحقق عمليات فوق با رويکردی مستقل نسبت به محيط انتقال ، انجام خواهد شد .

    لايه های پروتکل TCP/IP

    TCP/IP ، فرآيندهای لازم بمنظور برقراری ارتباط را سازماندهی و در اين راستا از پروتکل های متعددی در پشته TCP/IP استفاده می گردد. بمنظور افزايش کارآئی در تحقق فرآيند های مورد نظر، پروتکل ها در لايه های متفاوتی، سازماندهی شده اند . اطلاعات مربوط به آدرس دهی در انتها قرار گرفته و بدين ترتيب کامپيوترهای موجود در شبکه قادر به بررسی آن با سرعت مطلوب خواهند بود. در اين راستا، صرفا" کامپيوتری که بعنوان کامپيوتر مقصد معرفی شده است ، امکان باز نمودن بسته اطلاعاتی و انجام پردازش های لازم بر روی آن را دارا خواهد بود. TCP/IP ، از يک مدل ارتباطی چهار لايه بمنظور ارسال اطلاعات از محلی به محل ديگر استفاده می نمايد: Application ,Transport ,Internet و Network Interface ، لايه های موجود در پروتکل TCP/IP می باشند.هر يک از پروتکل های وابسته به پشته TCP/IP ، با توجه به رسالت خود ، در يکی از لايه های فوق، قرار می گيرند.

    لايه Application
    لايه Application ، بالاترين لايه در پشته TCP/IP است .تمامی برنامه و ابزارهای کاربردی در اين لايه ، با استفاده از لايه فوق، قادر به دستتيابی به شبکه خواهند بود. پروتکل های موجود در اين لايه بمنظور فرمت دهی و مبادله اطلاعات کاربران استفاده می گردند . HTTP و FTP دو نمونه از پروتکل ها ی موجود در اين لايه می باشند .
    پروتکل HTTP)Hypertext Transfer Protocol) . از پروتکل فوق ، بمنظور ارسال فايل های صفحات وب مربوط به وب ، استفاده می گردد .
    پروتکل FTP)File Transfer Protocol) . از پروتکل فوق برای ارسال و دريافت فايل، استفاده می گردد .
    لايه Transport
    لايه " حمل " ، قابليت ايجاد نظم و ترتيب و تضمين ارتباط بين کامپيوترها و ارسال داده به لايه Application ( لايه بالای خود) و يا لايه اينترنت ( لايه پايين خود) را بر عهده دارد. لايه فوق ، همچنين مشخصه منحصربفردی از برنامه ای که داده را عرضه نموده است ، مشخص می نمايد. اين لايه دارای دو پروتکل اساسی است که نحوه توزيع داده را کنترل می نمايند.
    TCP)Transmission Control Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول تضمين صحت توزيع اطلاعات است .
    UDP)User Datagram Protocol) . پروتکل فوق ، امکان عرضه سريع اطلاعات بدون پذيرفتن مسئوليتی در رابطه با تضمين صحت توزيع اطلاعات را برعهده دارد .
    لايه اينترنت
    لايه "اينترنت"، مسئول آدرس دهی ، بسته بندی و روتينگ داده ها ، است. لايه فوق ، شامل چهار پروتکل اساسی است :
    IP)Internet Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول آدرسی داده ها بمنظور ارسال به مقصد مورد نظر است .
    ARP)Address Resoulation Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول مشخص نمودن آدرس MAC)Media Access Control) آداپتور شبکه بر روی کامپيوتر مقصد است.
    ICMP)Internet Control Message Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول ارائه توابع عيب يابی و گزارش خطاء در صورت عدم توزيع صحيح اطلاعات است .
    IGMP)Internet Group Managemant Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول مديريت Multicasting در TCP/IP را برعهده دارد.
    لايه Network Interface
    لايه " اينترفيس شبکه " ، مسئول استقرار داده بر روی محيط انتقال شبکه و دريافت داده از محيط انتقال شبکه است . لايه فوق ، شامل دستگاه های فيزيکی نظير کابل شبکه و آداپتورهای شبکه است . کارت شبکه ( آداپتور) دارای يک عدد دوازده رقمی مبنای شانزده ( نظير : B5-50-04-22-D4-66 ) بوده که آدرس MAC ، ناميده می شود. لايه " اينترفيس شبکه " ، شامل پروتکل های مبتنی بر نرم افزار مشابه لايه های قبل ، نمی باشد. پروتکل های Ethernet و ATM)Asynchronous Transfer Mode) ، نمونه هائی از پروتکل های موجود در اين لايه می باشند . پروتکل های فوق ، نحوه ارسال داده در شبکه را مشخص می نمايند.
    مشخص نمودن برنامه ها
    در شبکه های کامپيوتری ، برنامه ها ی متعددی در يک زمان با يکديگر مرتبط می گردند. زمانيکه چندين برنامه بر روی يک کامپيوتر فعال می گردند ، TCP/IP ، می بايست از روشی بمنظور تمايز يک برنامه از برنامه ديگر، استفاده نمايد. بدين منظور ، از يک سوکت ( Socket) بمنظور مشخص نمودن يک برنامه خاص ، استفاده می گردد.
    آدرس IP
    برقراری ارتباط در يک شبکه ، مستلزم مشخص شدن آدرس کامپيوترهای مبداء و مقصد است ( شرط اوليه بمنظور برقراری ارتباط بين دو نقطه ، مشخص بودن آدرس نقاط درگير در ارتباط است ) . آدرس هر يک از دستگاه های درگير در فرآيند ارتباط ، توسط يک عدد منحصربفرد که IP ناميده می شود ، مشخص می گردند. آدرس فوق به هريک از کامپيوترهای موجود در شبکه نسبت داده می شود . IP : 10. 10.1.1 ، نمونه ای در اين زمينه است .
    پورت TCP/UDP
    پورت مشخصه ای برای يک برنامه و در يک کامپيوتر خاص است .پورت با يکی از پروتکل های لايه "حمل" ( TCP و يا UDP ) مرتبط و پورت TCP و يا پورت UDP ، ناميده می شود. پورت می تواند عددی بين صفر تا 65535 را شامل شود. پورت ها برای برنامه های TCP/IP سمت سرويس دهنده ، بعنوان پورت های "شناخته شده " ناميده شده و به اعداد کمتر از 1024 ختم و رزو می شوند تا هيچگونه تعارض و برخوردی با ساير برنامه ها بوجود نيايد. مثلا" برنامه سرويس دهنده FTP از پورت TCP بيست و يا بيست ويک استفاده می نمايد.
    سوکت (Socket)
    سوکت ، ترکيبی از يک آدرس IP و پورت TCP ويا پورت UDP است . يک برنامه ، سوکتی را با مشخص نمودن آدرس IP مربوط به کامپيوتر و نوع سرويس ( TCP برای تضمين توزيع اطلاعات و يا UDP) و پورتی که نشاندهنده برنامه است، مشخص می نمايد. آدرس IP موجود در سوکت ، امکان آدرس دهی کامپيوتر مقصد را فراهم و پورت مربوطه ، برنامه ای را که داده ها برای آن ارسال می گردد را مشخص می نمايد.
    در بخش دوم اين مقاله به تشريح هر يک از پروتکل های موجود در پشته TCP/IP، خواهيم پرداخت .

    TCP/IP ،شامل شش پروتکل اساسی( TCP,UDP,IP,ICMP,IGMP ،ARP ) و مجموعه ای از برنامه های کاربردی است. پروتکل های فوق، مجموعه ای از استادنداردها ی لازم بمنظور ارتباط بين کامپيوترها و دستگاهها را در شبکه ، فراهم می نمايد. تمامی برنامه ها و ساير پروتکل ها ی موجود در پروتکل TCP/IP ، به پروتکل های شش گانه فوق مرتبط و از خدمات ارائه شده توسط آنان استفاده می نمايند . در ادامه به تشريح عملکرد و جايگاه هر يک از پروتکل های اشاره شده ، خواهيم پرداخت .
    پروتکل TCP : لايه Transport
    TCP) Transmission Control Protocol) ، يکی از پروتکل های استاندارد TCP/IP است که امکان توزيع و عرضه اطلاعات ( سرويس ها) بين صرفا" دو کامپيوتر ، با ضريب اعتماد بالا را فراهم می نمايد. چنين ارتباطی ( صرفا" بين دو نقطه ) ، Unicast ناميده می شود . در ارتباطات با رويکرد اتصال گرا ، می بايست قبل از ارسال داده ، ارتباط بين دو کامپيوتر برقرار گردد . پس از برقراری ارتباط ، امکان ارسال اطلاعات برای صرفا" اتصال ايجاد شده ، فراهم می گردد . ارتباطات از اين نوع ، بسيار مطمئن می باشند ، علت اين امر به تضمين توزيع اطلاعات برای مقصد مورد نظر برمی گردد . بر روی کامپيوتر مبداء ، TCP داده هائی که می بايست ارسال گردند را در بسته های اطلاعاتی (Packet) سازماندهی می نمايد. در کامپيوتر مقصد ، TCP ، بسته های اطلاعاتی را تشخيص و داده های اوليه را مجددا" ايجاد خواهد کرد .
    ارسال اطلاعات با استفاده از TCP
    TCP ، بمنظور افزايش کارائی ، بسته های اطلاعاتی را بصورت گروهی ارسال می نمايد . TCP ، يک عدد سريال ( موقعيت يک بسته اطلاعاتی نسبت به تمام بسته اطلاعاتی ارسالی ) را به هريک از بسته ها نسبت داده و از Acknowledgment بمنظور اطمينان از دريافت گروهی از بسته های اطلاعاتی ارسال شده ، استفاده می نمايد. در صورتيکه کامپيوتر مقصد ، در مدت زمان مشخصی نسبت به اعلام وصول بسته های اطلاعاتی ، اقدام ننمايد ، کامپيوتر مبداء ، مجددا" اقدام به ارسال اطلاعات می نمايد. علاوه برافزودن يک دنباله عددی و Acknowledgment به يک بسته اطلاعاتی ، TCP اطلاعات مربوط به پورت مرتبط با برنامه ها ی مبداء و مقصد را نيز به بسته اطلاعاتی اضافه می نمايد. کامپيوتر مبداء ، از پورت کامپيوتر مقصد بمنظور هدايت صحيح بسته های اطلاعاتی به برنامه مناسب بر روی کامپيوتر مقصد ، استفاده می نمايد. کامپيوتر مقصد از پورت کامپيوتر مبداء بمنظور برگرداندن اطلاعات به برنامه ارسال کننده در کامپيوتر مبداء ، استفاده خواهد کرد .
    هر يک از کامپيوترهائی که تمايل به استفاده از پروتکل TCP بمنظور ارسال اطلاعات دارند ، می بايست قبل از مبادله اطلاعات ، يک اتصال بين خود ايجاد نمايند . اتصال فوق ، از نوع مجازی بوده و Session ناميده می شود .دو کامپيوتر درگير در ارتباط ، با استفاده از TCP و بکمک فرآيندی با نام : Three-Way handshake ، با يکديگر مرتبط و هر يک پايبند به رعايت اصول مشخص شده در الگوريتم مربوطه خواهند بود . فرآيند فوق ، در سه مرحله صورت می پذيرد :
    مرحله اول : کامپيوتر مبداء ، اتصال مربوطه را از طريق ارسال اطلاعات مربوط به Session ، مقداردهی اوليه می نمايد ( عدد مربوط به موقعيت يک بسته اطلاعاتی بين تمام بسته های اطلاعاتی و اندازه مربوط به بسته اطلاعاتی )
    مرحله دوم : کامپيوتر مقصد ، به اطلاعات Session ارسال شده ، پاسخ مناسب را خواهد داد .
    کامپيوتر مبداء ، از شرح واقعه بکمک Acknowledgment ارسال شده توسط کامپيوتر مقصد ، آگاهی پيدا خواهد کرد .
    پروتکل UDP : لايه Transport
    UDP) User Datagram Protocol ) ، پروتکلی در سطح لايه "حمل" بوده که برنامه مقصد در شبکه را مشخص نموده و از نوع بدون اتصال است . پروتکل فوق، امکان توزيع اطلاعات با سرعت مناسب را ارائه ولی در رابطه با تضمين صحت ارسال اطلاعات ، سطح مطلوبی از اطمينان را بوجود نمی آورد . UDP در رابطه با داده های دريافتی توسط مقصد ، به Acknowledgment نيازی نداشته و در صورت بروز اشکال و يا خرابی در داده های ارسال شده ، تلاش مضاعفی بمنظور ارسال مجدد داده ها ، انجام نخواهد شد . اين بدان معنی است که داده هائی کمتر ارسال می گردد ولی هيچيک از داده های دريافتی و صحت تسلسل بسته های اطلاعاتی ، تضمين نمی گردد .از پروتکل فوق ، بمنظور انتقال اطلاعات به چندين کامپيوتر با استفاده از Broadcast و يا Multicast ، استفاده بعمل می آيد . پروتکل UDP ، در موارديکه حجم اندکی از اطلاعات ارسال و يا اطلاعات دارای اهميت بالائی نمی بانشد ، نيز استفاده می گردد. استفاده از پروتکل UDP در مواردی همچون Multicasting Streaming media ، (نظير يک ويدئو کنفرانس زنده) و يا انتشار ليستی از اسامی کامپيوترها که بمنظور ارتباطات محلی استفاده می گردند ، متداول است . بمنظور استفاده از UDP ، برنامه مبداء می بايست پورت UDP خود را مشخص نمايد دقيقا" مشابه عملياتی که می بايست کامپيوتر مقصد انجام دهد . لازم به يادآوری است که پورت های UDP از پورت های TCP مجزا و متمايز می باشند (حتی اگر دارای شماره پورت يکسان باشند ).
    پروتکل IP : لايه Internet
    IP) Internet Protocol ) ، امکان مشخص نمودن محل کامپيوتر مقصد در يک شبکه ارتباطی را فراهم می نمايد. IP ، يک پروتکل بدون اتصال و غيرمطمئن بوده که اولين مسئوليت آن آدرس دهی بسته های اطلاعاتی و روتينگ بين کامپيوترهای موجود در شبکه است . با اينکه IP همواره سعی در توزيع يک بسته اطلاعاتی می نمايد ، ممکن است يک بسته اطلاعاتی در زمان ارسال گرفتار مسائل متعددی نظير : گم شدن ، خرابی ، عدم توزيع با اولويت مناسب ، تکرار در ارسال و يا تاخير، گردند.در چنين مواردی ، پروتکل IP تلاشی بمنظور حل مشکلات فوق را انجام نخواهد داد ( ارسال مجدد اطلاعات درخواستی ) .آگاهی از وصول بسته اطلاعاتی در مقصد و بازيافت بسته های اطلاعاتی گم شده ، مسئوليتی است که بر عهده يک لايه بالاتر نظير TCP و يا برنامه ارسال کننده اطلاعات ، واگذار می گردد .

    عمليات انجام شده توسط IP
    می توان IP را بعنوان مکانی در نظر گرفت که عمليات مرتب سازی و توزيع بسته های اطلاعاتی در آن محل ، صورت می پذيرد .بسته ها ی اطلاعاتی توسط يکی از پروتکل های لايه حمل ( TCP و يا UDP) و يا از طريق لايه " ايترفيس شبکه " ، برای IP ارسال می گردند . اولين وظيفه IP ، روتينگ بسته های اطلاعاتی بمنظور ارسال به مقصد نهائی است . هر بسته اطلاعاتی ، شامل آدرس IP مبداء ( فرستنده ) و آدرس IP مقصد ( گيرنده ) می باشد. در صورتيکه IP ، آدرس مقصدی را مشخص نمايد که در همان سگمنت موجود باشد ، بسته اطلاعاتی مستقيما" برای کامپيوتر مورد نظر ارسال می گردد . در صورتيکه آدرس مقصد در همان سگمنت نباشد ، IP ، می بايست از يک روتر استفاده و اطلاعات را برای آن ارسال نمايد.يکی ديگر از وظايف IP ، ايجاد اطمينان از عدم وجود يک بسته اطلاعاتی ( بلاتکليف ! ) در شبکه است . بدين منظور محدوديت زمانی خاصی در رابطه با مدت زمان حرکت بسته اطلاعاتی در طول شبکه ، در نظر گرفته می شود .عمليات فوق، توسط نسبت دادن يک مقدار TTL)Time To Live) به هر يک از بسته های اطلاعاتی صورت می پذيرد. TTL ، حداکثر مدت زمانی را که بسته اطلاعاتی قادر به حرکت در طول شبکه است را مشخص می نمايد( قبل از اينکه بسته اطلاعاتی کنار گذاشته شود) .
    پروتکل ICMP : لايه Internet
    ICMP) Internet Control Message Protocol) ، امکانات لازم در خصوص اشکال زدائی و گزارش خطاء در رابطه با بسته های اطلاعاتی غيرقابل توزيع را فراهم می نمايد. با استفاده از ICMP ، کامپيوترها و روترها که از IP بمنظور ارتباطات استفاده می نمايند ، قادر به گزارش خطاء و مبادله اطلاعاتی محدود در رابطه وضعيت بوجود آمده می باشند. مثلا" در صورتيکه IP ، قادر به توزيع يک بسته اطلاعاتی به مقصد مورد نظر نباشد ، ICMP يک پيام مبتنی بر غيرقابل دسترس بودن را برای کامپيوتر مبداء ارسال می دارد . با اينکه پروتکل IP بمنظور انتقال داده بين روترهای متعدد استفاده می گردد ، ولی ICMP به نمايندگی از TCP/IP ، مسئول ارائه گزارش خطاء و يا پيام های کنترلی است . تلاش ICMP ، در اين جهت نيست که پروتکل IP را بعنوان يک پروتکل مطمئن مطرح نمايد ، چون پيام های ICMP دارای هيچگونه محتوياتی مبنی بر اعلام وصول پيام (Acknowledgment ) بسته اطلاعاتی نمی باشند . ICMP ، صرفا" سعی در گزارش خطاء و ارائه فيدبک های لازم در رابطه با تحقق يک وضعيت خاص را می نمايد .
    پروتکل IGMP : لايه Internet
    IGMP) Internet Group Managment Protocol) ، پروتکلی است که مديريت ليست اعضاء برای IP Multicasting ، در يک شبکه TCP/IP را بر عهده دارد . IP Multicasting، فرآيندی است که بر اساس آن يک پيام برای گروهی انتخاب شده از گيرندگان که گروه multicat ناميده می شوند ؛ ارسال می گردد . IGMP ليست اعضاء را نگهداری می نمايد .

    پروتکل ARP : لايه Internet
    ARP) Address Resolution Protocol) ، پروتکلی است که مسئوليت مسئله " نام به آدرس" را در رابطه با بسته های اطلاعاتی خروجی (Outgoing) ، برعهده دارد . ماحصل فرآيند فوق ، Mapping آدرس IP به آدرسMAC )Media Access Control) ، مربوطه است . کارت شبکه از آدرس MAC ، بمنظور تشخيص تعلق يک بسته اطلاعاتی به کامپيوتر مربوطه ، استفاده می نمايند . بدون آدرس های MAC ، کارت های شبکه ، دانش لازم در خصوص ارسال بسته های اطلاعاتی به لايه بالاتر بمنظور پردازش های مربوطه را دارا نخواهند بود . همزمان با رسيدن بسته های اطلاعاتی به لايه IP بمنظور ارسال در شبکه ، آدرس های MAC مبداء و مقصد به آن اضافه می گردد .
    ARP ، از جدولی خاص بمنظور ذخيره سازی آدرس های IP و MAC مربوطه ، استفاده می نمايد. محلی از حافظه که جدول فوق در آنجا ذخيره می گردد ، ARP Cache ناميده می شود. ARP Cache هر کامپيوتر شامل mapping لازم برای کامپيوترها و روترهائی است که صرفا" بر روی يک سگمنت مشابه قرار دارند.
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  9. #24
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض نحوه کارکرد اسپیکر Speaker

    نحوه کارکرد اسپیکر


    :arrow: عکس این موضوع را بعدا میگذارم

    بلندگوها چگونه كار مي*كنند

    مقدمه:
    در هر سيستم صوتي، كيفيت نهايي سيستم به بلندگوهاي به*كار رفته در آن سيستم بستگي دارد، اگر يك سيستم بسيار حرفه*اي صوتي با آمپليفاير بسيار پر قدرت، صدايي را كه با كيفيت بسيار خوب ضبط شده است، از بلندگويي ضعيف پخش كند، صدا بسيار نا مطلوب خواهد بود.
    بلندگوها سيگنالهاي الكترونيكي را از دستگاههايي همانند سي دي هاي صوتي و DVD ها دريافت كرده و تبديل به صداهاي قابل شنيدن براي ما مي*كنند.
    در مقاله حاضر، به تشريح مباني كاركرد بلندگوها و نحوه تبديل سيگنالهاي الكترونيكي به صوت را تشريح خواهيم كرد.

    مقدمه*اي بر صوت:
    در درون گوش آدمي پرده بسيار نازكي به نام پرده صماخ وجود دارد، هنگامي كه اين پرده مرتعش مي*شود، مغز انسان اين لرزشها را بصورت صوت تفسير خواهد كرد. يكي از عمده*ترين عواملي كه باعث تحريك و مرتعش شدن اين پرده مي*شود، تغيرات فشار هوايي است كه با آن برخورد مي*كند.
    در عمل هنگامي كه جسمي در فضا حركت مي*كند، هواي اطراف خود را منبسط كرده و اين انبساط باعث فشرده*شدن هوا گرديده و اين تغير فشار در هوا منتشر شده و به گوش رسيده و باعث مرتعش شدن پرده صماخ مي*گردد.
    به عنوان يك مثال ساده به شكل زير دقت كنيد:

    در اين شكل، يك زنگ ساده حركت داده شده است. در اين حالت در اثر برخورد چكش فلزي داخل زنگ با بدنه آن، فلز بدنه زنگ مرتعش شده و خود باعث مرتعش شدن مولكولهاي اطراف زنگ مي*گردد. اين مولكولهاي مرتعش پس از برخورد به يكديگر به گوش انسان رسيده و باعث به حركت درآوردن پرده گوش مي*گردد.

    تفاوت اصوات:
    صداهاي اطراف ما را مي*توان بر اساس دو فاكتور زير تقسيم*بندي كرد:
    1- فركانس صوت: هرچه فركانس جسمي كه مرتعش مي*شود بيشتر باشد، (سريعتر حركت كند و مرتعش شود)، مولكولهاي هوا با سرعت بيشتري تغير مكان مي*دهند، لذا صدايي كه به گوش مي*رسد صداي زير تري خواهد بود. اگر تعداد نوسانات در واحد ثانيه كم باشد، صدا بصورت بم به گوش خواهد رسيد.
    2- دامنه صوت: صدايي كه از دامنه بيشتري برخوردار باشد، هوا را بيشتر فشرده خواهد كرد و به علت اينكه قادر است پرده گوش را بيشتر به حركت در آورد، بلندتر شنيده خواهد شد.
    ميكروفون*ها عملي مشابه گوش ما انجام مي*دهند. آنها نيز داراي صفحه نازكي همانند گوش مي*باشند كه در اثر برخورد مولكولهاي متحرك هوا به آنها، تغيراتي در ميزان ولتاژ عبوري از ميكروفون را باعث مي*شوند و بدين ترتيب سيگنالهاي الكتريكي توليد شده را مي*توان ثبت كرد.
    در هنگام پخش نيز، بلندگو، عكس اين عمل را انجام داده و سيگنالهاي الكتريكي را به لرزه*هاي فيزيكي و در نتيجه، امواج صوتي تبديل مي*كند.

    دسيبل:
    دسيبل كه بطور مخفف آن را با dB نشان مي*دهند، واحد اندازه*گيري شدت صوت است. اصواتي كه ما قادر به شنيدن آن هستيم، بسيار متفاوتند.
    ما مي*توانيم صداي كشيدن انگشتان بر پوست دست و صداي يك جت جنگنده را بشنويم. صداي يك جت جنگنده 1000.000.000.000 بار بيشتر از صداي انگشتان است، با اين حال گوش انسان قادر است خود را با اين شرايط وفق دهد.
    واحد دسيبل بصورت لگاريتمي افزايش مي*يابد. بدين صورت كه كمترين صوت قابل شنيدن، صفر دسيبل (0 dB) بوده و صدايي ده برابر قويتر از آن 10 dB بوده و صدايي 100 برابر آن 20 dB خواهد بود.

    در جدول زير مي*توان اصوات معمول و شدت آن را مشاهده كرد.
    نزديك به سكوت مطلق 0 dB
    نجوا كردن 15 dB
    صحبت كردن عادي 60 dB
    صداي يك موتور سيكلت 90 dB
    بوق اتوموبيل 110 dB
    موتور جت 120 dB
    انفجار 140 dB

    اصوات بيشتر از 85 دسيبل باعث كاهش شنوايي مي*شوند. البته ميزان نزديكي و دوري از منبع صوت و مدت زمان قرار گرفتن در معرض آن، خود عامل مهمي در ميزان صدمه خواهد بود.
    قرار گرفتن مداوم به مدت 8 ساعت در معرض اصوات با قدرت 90 دسيبل باعث آسيب ديدن گوش شده و اصوات بالاي 140 دسيبل، حتي اگر بطور لحظه*اي با گوش برخورد كنند باعث پارگي پرده گوش و در شديد خواهند شد.

    ساختار دروني بلندگوها:
    همانطور كه گفته شد، بلندگو عمل عكس يك ميكروفون را انجام مي*دهد و سيگنالهاي الكتريكي را به صوت تبديل مي*كند. در شكل زير ساختار يك بلندگو نشان داده شده است:

    ديافراگم بلندگو غالباً از كاغذ ساخته مي*شود تا بتواند به راحتي تحرك كند.
    مركز ديافراگم به مركز بلندگو كه سيم پيچ قرار دارد متصل شده است و از اطراف نيز از طريق ثابت كننده به بدنه بلندگو متصل شده است.
    هنگامي كه جريان الكتريكي از طريق سيمهاي سيم*پيچ بلندگو عبور مي*كند، باعث بوجود آمدن ميدان مغناطيسي مي*گردد كه در اثر مجاورت با آهنرباي بلندگو، باعث بالارفتن يا پايين آمدن هسته مركزي و درپوش محافظ شده و در نتيجه كاغذ ديافراگم را به داخل كشيده يا به خارج فشار خواهد داد. در اثر حركت سريع اين هسته و تغيرات پيوسته جريان الكتريسيته در داخل سيم*پيچ، كاغذ ديافراگم بصورت پيوسته نوسان خواهد كرد كه خود باعث توليد صوت خواهد شد.

    از الكترومغناطيس مي*دانيم كه اگر از سيمهاي پيچيده شده به دور يك هسته آهني، جريان عبور كند، باعث بوجود آمدن ميدان مغناطيسي مي*شود.
    اگر اين ميدان هم قطب با قطب آهنرباي ثابتي باشد كه در بلندگو وجود دارد، باعث دفع شدن هسته آهني از آهنربا مي*گردد و در صورت غير هم قطب بودن آن، باعث جذب آهنربا مي*گردد.

    انواع بلندگوها:
    بلندگوها را بر اساس كاربردهاي آنها مي*توان به سه دسته تقسيم كرد:
    1- «Woofer»ها كه در فركانسهاي پايين كاربرد دارد.
    2- «Tweeters»ها كه در فركانسهاي بالا كاربرد دارند.
    3- «Midrange»ها كه فركانسهاي مياني ناحيه شنوايي صوت را پخش مي*كنند.
    يك «Woofer» بلندگوي بزرگي است كه براي توليد اصوات با فركانس پايين توليد شده است. همانطور كه توضيح داده شد، براي توليد اصوات با فركانس پايين، كاغذ ديافراگم، تحرك كمي خواهد داشت. به همين دليل اندازه اين بلنگوها بزرگ انتخاب شده است.
    «Tweeter» در ابعاد كوچك طراحي شده است تا كاغذ ديافراگم آن بتواند به سرعت مرتعش شود. بنابراين از اين بلنگوها براي پخش اصوات با فركانس بالا (اصوات زير) استفاده مي*شود.


    يك «Midrange» با ابعادي متوسط، توانايي توليد فركانسهاي مياني حوزه اصوات قابل شنيدن براي انسان را دارد. اندازه متوسط آن و طراحي آن بگونه*اي است كه به جز اصوات بسيار زير و اصوات بسيار بم توانايي پخش بقيه اصوات را دارا مي*باشد. بنابر اين در كاربردهاي خانگي و آماتوري بطور گسترده*اي از آنها استفاه مي*شود.

    Crossover:
    گاهي براي توليد صدا با كيفيت بهتر، از تركيب يك «Woofer» و يك «Tweeter» به طور همزمان استفاده مي*شود.
    در اين حالت لازم است كه فركانسهاي صوت به دو قسمت تقسيم شوند و فركانسهاي بالا از «Woofer» و فركانسهاي پايين از «Tweeter» عبور كند. بلندگوهاي با كيفيت هر دو قسمت را در درون يك مجموعه قرار داده*اند. به عمل تقسيم فركانسهاي صوتي جهت پخش از بلندگوي مناسب آن فركانس را «Crossover» گويند.
    «»ها به دو دسته تقسيم مي*شوند:
    1- غير فعال: اين دسته از مقسمهاي فركانس از خازن و سلف تشكيل شده است و به علت فعال شدن بوسيله سيگنالي كه از آن عبور مي*كند، براي تغذيه به منبع خارجي نياز ندارند. ساده ترين نوع اين دسته را مي*توان با كمك سلف و خازن توليد كرد.
    در شكل يك Crossover غير فعال نشان داده شده است كه از يك خازن و دو سلف تشكيل شده است.
    هر خازن بر اساس مشخصات دروني خود، فركانسهاي پايين تر از حد مشخصي را عبور نخواهد داد و بصورت يك مدار باز عمل خواهد كرد. ولي هرگاه در مسير فركانسي بيشتر از آن قرار گيرد بصورت يك اتصال كوتاه عمل كرده و سيگنال را عبور خواهد داد. بدين وسيله مي*توان فركانسهاي بالا را از فركانسهاي پايين جدا كرد.
    سلفها عملي معكوس خازنها انجام مي*دهند و در فركانسهاي پايين عمل رسانايي و انتقال فركانس را انجام داده و در فركانسهاي بالا سيگنال را به سختي عبور مي*دهند، پس مي*توان براي فيلتر كردن فركانسهاي بالا از آنها استفاده كرد.
    2- فعال: اين دسته از Crossoverها، از مدارهاي الكترونيكي تشكيل شده است و سيگنال صوتي را قبل از ورود به آمپليفاير به آن فرستاده و از هركدام از خروجي*هاي آن به طور مجزا به آمپليفاير مخصوص خود فرستاده مي*شوند. از مزاياي اين دسته نسبت به دسته غير فعال، مي*توان به توانايي تنظيم فركانسهاي خروجي و كيفيت بسيار بالا اشاره كرد، ولي قيمت بسيار بالاي آن، يكي از معايب آن به شمار مي*رود.

    جعبه*هاي عايق صوتي:
    در سيستمهاي حرفه*اي صوتي، براي توليد صدا با كيفيت بهتر، از يك جعبه كه داراي عايق بندي خاص صوتي بوده و در خود هر سه بلنگوي «Tweeter» و «Woofer» و «Midrange» را دارد استفاده مي*شود. بدين طريق، هم يك سيستم صوتي يكپارچه خواهيم داشت و هم از مزاياي كيفيت بهتر آن استفاده خواهيم كرد.
    ساده*ترين عملي كه يك جعبه بلندگو انجام مي*دهد، ثابت نگهداشتن بلنگوها و سهولت حمل و نقل است.
    جعبه*هاي بلندگو را معمولا از چوب سخت يا اجسام بسيار سخت كه توانايي جذب لرزشهاي بلندگو را داشته باشد، مي*سازند. علاوه بر مزاياي ذكر شده، جعبه*هاي بلندگو، بر نحوه توليد صدا، تاثير زيادي دارند. همانطور كه قبلا گفته شد، در هنگام توليد صدا، صفحه ديافراگم بلندگو شروع به بالا و پايين رفتن كرده و با تغيرات فشار هوايي كه ايجاد مي*كند، صدا توليد مي*شود، در هنگام بالا و پايين رفتن صفحه ديافراگم، نه تنها تغييرات فشار در جلوي ديافراگم ايجاد مي*شود، بلكه در پشت آن نيز هوا فشرده شده و در پشت آن نيز صدا توليد مي*شود.
    هر جعبه بلندگو براي مهار اين بازتاب صوتي، روش مخصوص به خود دارد.

    جعبه عايق بندي شده:
    اين نوع جعبه كه متداول ترين نوع جعبه*هاي بلندگو مي*باشد، از جعبه*اي تشكيل شده كه كاملا عايق بندي شده و هوا به داخل آن راه ندارد. بدين طريق هنگام توليد امواج صوتي، در حالت فشار به بيرون بلنگو، هوا به سمت اطاق فشار داده مي*شود و هنگامي كه صفحه بلندگو به داخل كشيده مي*شود، فشار هوا به داخل جعبه وارد مي*شود.
    پس در هر دو حالت، بلندگو نسبت به حالت سكون، فشار ايجاد كرده است كه تمايل به رفع آن دارد.
    اين نوع جعبه*ها از بازده خوب برخوردار نيستند، زيرا آمپليفاير مي*بايست سيگنال صوتي را آنقدر تقويت كند تا بتواند بر فشار هواي داخل و خارج جعبه غلبه كند.
    با اين حال اين فشار همانند يك فنر به صفحه عمل كرده و باعث توليد اصوات با دقت خوب مي*گردد.

    جعبه بازتاب اصوات بم (Bass Reflect):
    در اين جعبه*ها حفره*كوچكي در جلو جعبه قرارداده مي*شود كه در هنگام حركت رو به عقب ديافراگم، هواي داخل جعبه را به خارج هدايت كرده و در هنگام حركت رو به جلوي ديافراگم، هوا را به داخل جعبه هدايت مي*كند. بدين طريق اصوات بلندتري توليد مي*گردد.
    از مزاياي اين جعبه، مي*توان به بهره مناسب و از معايب آن به عدم وجود حالت فنري (كه در جعبه قبل وجود داشت) جهت باز گرداندن صفحه ديافراگم به حالت اوليه خود، و در نتيجه دقت كم صوتي اشاره كرد.

    جعبه با بلندگوي غير فعال:
    جهت به حداقل رساندن معايب دو دسته فوق الذكر و به حداكثر رساندن مزاياي آن دو دسته مي*توان از جعبه زير كمك گرفت. اين جعبه كه داراي يك بلندگو در جلو و يك بلندگوي غير فعال در عقب مي*باشد، ساخته شده است. بلندگوي غير فعال همانند يك بلنگوي بوده با اين تفاوت كه سيم*پيچ و آهنرباي آن حذف شده است.
    بدين طريق هنگامي كه بلندگوي اصلي شروع به نوسان مي*كند، فشار هوايي كه در داخل جعبه ايجاد مي*كند، باعث تحريك صفحه بلنگوي غير فعال شده و در نتيجه باعث توليد صوت مي*گردد.
    اين نوع جعبه*ها از نوع عايق بهره بهتري داشته و از نوع بازتابي دقت بيشتري دارد.



    انواع ديگر بلندگو:
    به جز بلندگوهاي ذكر شده در فوق، بلندگوهاي ديگري نيز وجود دارد كه از روشهاي ديگري جهت توليد اصوات استفاده مي*كنند.
    يكي از اين انواع، بلندگوي الكترواستاتيك است. اين بلندگو از خاصيت الكترومغناطيسي براي توليد صوت استفاده نمي*كند. بلندگوهاي الكترو استاتيك، با مرتعش شدن يك صفحه نازك رسانا، باعث توليد صوت مي*گردند. اين صفحه در بين دو صفحه رساناي ثابت كه به ترتيب داراي جريان مثبت و منفي هستند و در اطراف آن قرار دارد احاطه شده است. اين دو صفحه مثبت و منفي، در بين خود توليد ميدان الكترومغناطيسي مي*كنند. صفحه رساناي مياني نيز به سيگنال الكتريكي متصل مي*گردد. هنگامي كه اين سيگنال مثبت باشد، به صفحه ديافراگم به سمت صفحه ثابت با بار منفي كشيده شده و در صورتي كه سيگنال منفي باشد، به سمت صفحه با بار مثبت جذب خواهد شد. بدين طريق، با حركت سريع صفحه متحرك رساناي مياني، صوت توليد مي*شود.
    به علت نازكي صفحه*هاي اين نوع بلندگو، به سرعت به تغيرات صوت پاسخ داده و اصوات فوق*العاده دقيق و با كيفيتي توليد مي*كند. با اين حال به علت تحرك كم صفحات، اين نوع بلندگو جهت توليد اصوات بم و فركانسهاي پايين مناسب نمي*باشد.









    فهرست منابع و مراجع



     سايت اينترنتي: http://www.audiovideo101.com

     سايت اينترنتي: http://electronics.howstuffworks.com

     سايت اينترنتي: http://www.tune-town.com

     كتاب جدولهاي برق وسترمان - نادر گلستاني
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  10. #25
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض راهنمای کامل خرید سیستم

    :arrow: راهنمای کامل خرید سیستم
    انتخاب مانیتور *
    انتخاب مادربرد *
    انتخاب کارت گرافیکی *
    انتخاب کیس *
    انتخاب DVD *
    انتخاب کارت شبکه *
    انتخاب چاپگر *
    انتخاب رایتر *
    انتخاب هارد دیسک *
    معرفی سیستم برای دانش آموزان*

    انتخاب مانیتور *

    نحوه انتخاب یک مانیتورمانیتور یکی از عناصر سخت افزاری مهم در کامپیوتر است که از آن بعنوان دستگاه استاندارد خروجی و در جهت نمایش اطلاعات استفاده می گردد. تمامی کاربران کامپیوتر بمنظور مشاهده خروجی مناسب ، نیازمند استفاده از یک مانیتور مطلوب می باشند. انتخاب یک مانیتور به عوامل متفاوتی نظير مشخصات فنی و نوع کاربرد آن ، بستگی دارد .
    اولين نمايشگرها ( مانيتورهای مبتنی بر متن ) بمنظور استفاده در کامپيوترهای شخصی در سال 1970 ، ارائه گرديدند. از سال 1970 تاکنون، مدل های متفاوتی از مانتيتورها با بهره گيری از تکنولوژی های متفاوت و ارائه قابليت های مختلف ، توليد و عرضه شده اند . مانيتورهای ( CRT ( Cathod Ray Tube و مدل های متفاوت ( LCD ( Liquid Crystal display ، نمونه هائی از مانيتورهای ارائه شده طی ساليان گذشته و اخير می باشند. در این مقاله قصد داریم به برخی از پرسش های متداول در زمینه انتخاب یک مانیتور پاسخ داده و از این رهگذر با ضوابط انتخاب صحیح یک مانیتور بیشتر آشنا شویم .در ابتدا لازم است با برخی اصطلاحات مرتبط با مانيتور که در اين مقاله از آنان استفاده شده است ، آشنا شويم .

    Aperture Grille : در تکنولوژی فوق ، بمنظور ايزوله نمودن پيکسل ها بصورت افقی از مجموعه ای سيم های عمودی استفاده می گردد.مانيتورهائی که از تکنولوژی فوق استفاده می نمايند، دارای شفافيت و وضوح تصوير مناسبی می باشند. پيکسل ها با توجه به ماهيت خطوط پويش استفاده شده بمنظورنگاشتن تصوير، بصورت عمودی از يکديگر متمايز می گردند.
    Aspect Ratio : نسبت پهنای تصوير به ارتفاع را می گويند و برای اکثر مانيتورهای موجود ، 3 : 4 می باشد .
    Asset Control : ويژگی فوق، باعث صرفه جوئی در زمان بمنظور رديابی مانيـتورها در شبکه می گردد. در صورتيکه مانيتور دارای ويژگی فوق بوده و از آن بهمراه نرم افزارهای ضروری در شبکه استفاده گردد ، امکان بازيابی اطلاعات لازم بمنظور رديابی مانيتورها ، فراهم می گردد.( شماره سريال مانيتور ، مدل و ... ) . اطلاعات فوق، برای مديران شبکه بسيار مفيد خواهد بود .
    Bandwidth : سرعت ( بر حسب مگاهرتز ) داده دريافتی توسط مانيتور از پردازنده کارت گرافيک را می گويند . هر اندازه ميزان سرعت فوق بيشتر باشد ، تصاوير با وضوح و شفافيت بهتری نمايش داده می شوند ( خصوصا" در موارديکه دقت بالا، انتخاب شده باشد )
    Color Convergence : پارامتر فوق ، معياری بمنظور سنجش نحوه تلاقی سه تفنگ رنگی ( قرمز ،سبز ، آبی ) درهر پيکسل بوده و وضوح بهتر تصاوير را در صورت همگرائی مناسب ، بدنبال خواهد داشت . Conventional Tube ، متداولترين لامپ استفاده شده در مانيـتورها ،طی ساليان گذشته بوده است . مانيتورهائی که از لامپ تصوير پانزده اينچ و يا بالاتر استفاده نموده اند ، هم اينک درصدد استفاده از صفحات مسطح و يا ساير لامپ های تصوير ، می باشند .

    Dot Pitch : يک واحد اندازه گيری بمنظور محاسبه فاصله بين مراکز دو نقطه نورانی با رنگ مشابه بر روی نمايشگر می باشد .هر اندازه نقاط به يکديگر نزديک باشند ،مقدار پارامتر فوق کمتر شده و تصاوير از وضوح بهتری برخوردار خواهند بود .

    Energy Star : استاندارد ارائه شده توسط Environmental Protection Agency )EPA) ، بمنظور توليد و استفاده از کامپيوترهای شخصی با هدف بهينه سازی مصرف انرژی می باشد.استاندارد فوق ، اولين مرتبه در 17 ژوئن 1993 ارائه گرديد.مصرف انرژی کامپيوترها و يا مانيتورهائی که از استاندارد فوق تبعيت می نمايند ، می بايست در پائين ترين وضعيت ممکن ، به کمتر از30 وات تنزل يابد.

    Flat-Screen Color CRT Monitor : مانيتورهائی رنگی که دارای صفحات نمايشگرمسطح می باشند. نمايشگرهای مسطح نسبت به نمايشگرهای غيرمسطح ، علاوه بر ارائه تصاوير با کيفيت مطلوبتر ، کاهش تشعشعات را نيز بدنبال خواهند داشت .

    MPR-II : استانداردی بمنظور کاهش انتشار امواج الکترواستاتيک و الکترو مغناطيسی می باشد . MPR 1990 يا MPR II استاندارد تعريف شده بمنظور سنجش ميزان تشعشعات از دستگاه هائی نظير مانيتور است .

    Phosphor : مواد بر روی صفحه که در واکنش به سيگنال توليد شده توسط تفنگ های پرتاپ الکترون ، از خود نور ساطع می نمايند . Pixel ، از کلمات Picture element اقتباس شده است . پيکسل ها ، نقاط کليدی موجود بر روی صفحات نمايشگر بمنظور ايجاد تصاوير می باشند .

    Pixel Clock Speed : فرکانس و يا سرعت نوشتن پيکسل ها ی مربوط به يک تصوير بر روی صفحه نمايشگر می باشد. هر اندازه ميزان سرعت فوق بالا باشد ، لرزش تصاوير کمتر خواهد شد.

    Refresh Rate : به سرعت پويش و بازنويسی اطلاعات بر روی يک صفحه نمايشگر ، اطلاق می گردد.در فرکانس های بالاتر، با توجه به اينکه پيکسل ها با سرعت بيشتری فعال می گردند ،لرزش تصاوير کمتر خواهد شد ( مهمترين عامل لرزش تصوير ، کم نوری است ) . به پارامتر فوق ، فرکانس عمودی نيز گفته می شود .

    Resolution : به تعداد پيکسل های نمايش داده شده افقی و عمودی بر روی صفحه ، گفته می شود. هر اندازه ميزان پارامتر فوق افزايش يابد ، امکان نمايش تصاوير بيشتری بر روی نمايشگر بدون ضرورت استفاده از Scrolling ، فراهم می گردد .
    Scan Rate : پارامتر فوق ، سرعت ( بر حسب کيلوهرتز ) ترسيم يک سيگنال خط افقی بر روی نمايشگر را مشخص نموده و هر اندازه مقدار پارامتر فوق بيشتر باشد ، تصاويری واضح تر در دقت های بالا ايجاد خواهد شد . به پارامتر فوق ، فرکانس افقی نيز می گويند .
    Shadow Mask : صفحات فلزی بهمراه سوراخ هائی درون آنان که تفنگ الکترون از بين آنان،پرتوهای الکترون را بمنظور توليد پيکسل ها بر روی نمايشگر ، ارسال می نمايد .

    Stripe Pitch : يک واحد اندازه گيری بمنظور محاسبه فاصله بين مراکز دو نوار با رنگ مشابه که باعث ايجاد يک تصوير بر روی صفحه نمايشگر می گردد . هر اندازه نوارها ی رنگی به يکديگر نزديکتر باشند ، مقدار پارامتر فوق کاهش و بدنبال آن وضوح تصوير بهبود می يابد .

    Viewing Angles : به زاويه افقی و يا عمودی که کاربر قادر به مشاهده تصاوير بدون کاهش کيفيت رنگ و شفافيت تصوير می باشد ، اطلاق می گردد.
    جایگاه مانیـتور
    جایگاه مانیـتور در زمان ارتقاء سیستم ، اکثر کاربران ترجیح می دهند که مانیتور خود را نگه داشته و از آن همچنان استفاده نمایند . با توجه به اینکه عمر مفید یک مانیتور بیش از پنج سال برآورد می شود ، تصمیم بر استفاده از مانیتور قبلی در زمان ارتقاء سیستم ،حرکتی منطقی و اصولی است. در صورتیکه مانیتور موجود از نوع پانزده اینچ است که صرفا" قادر به نمایش متن با دقت 800 در 600 ، می باشد ، استفاده از مانیتور قبلی می تواند پیامدهای منفی از بعد کارآئی و بهره وری کاربران را بدنبال داشته باشد . برخی از کاربران در زمان ارتقاء سيستم ، تمایل دارند که مانیتورهای CRT قبلی خود را به مانیتورهای LCD مسطح تبدیل نمایند . بر اساس آمارهای موجود ، میزان فروش مانتیورهای LCD در سال 2003 برای اولین مرتبه بیش از مانیتورهای CRT بوده است .اکثر تولید کنندگان مانیتور، مدل هائی را توليد و عرضه نموده اند که علاوه بر دارا بودن قيمت مناسب از پتانسيل های مطلوبی نيز برخوردار می باشند. از این نوع مانییتورها می توان در موارد متعددی استفاده بعمل آورد. Resolution و Refresh Rate در اين نوع از مانتيورها نیز مناسب می باشد . تولید کنندگان ، علاوه بر عرضه مانیتـورهای فوق ، اقدام به تولید و ارائه مانیتورهای حرفه ای تر نیز نموده اند .مانیتورهای فوق دارای کیفیت بمراتب بالاتری بوده و از پتانسيل های بيشتری نظیر : کنترل های تنظیم تصویر ، پورت های USB 2.0 ، گزینه های متفاوت ارگونومی ( نظیر تنظیم ارتفاع ) و Resolution بالا ، استفاده می نمایند. برخی از مانیتـورهای حرفه ای دارای Asset Control بمنظور ارائه تسهیلات لازم در خصوص رديابی مانيتورها در شبکه می باشند .گرافیست ها ، معمولا" مانیتـورهای CRT را به مانیتـورهای دیگر ترجیح می دهند، چراکه این نوع از مانيتورها رنگ ها را واقعی تر نمایش می دهند. کاربرانی که اکثر فعاليت و استفاده آنان ازکامپيوتر مبتنی بر متن می باشد، تمایل بيشتری به استفاده از مانیتورهای LCD را دارند ، چراکه محدوده ( مرز) پیکسل ها در مانتیتورهای LCD ، بدرستی تعریف و رعايت می گردد ( در صورت تمرکز بر روی حروف ، وضعيت نمایش مطلوب خواهد بود ) . استفاده کنندگان از بازیهای کامپیوتری نیز مانیتـورهای CRT را ترجیح می دهند ، چراکه فرآیند ترسيم مجدد صفحات در مانیتورهای LCD ، با کندی بیشتری انجام می شود ( مشاهده دنباله ای از یک تصویر گرافیکی و يا وجود شبحی از تصوير قبلی ) .

    ویژگی ها ی مهم از مهمترین ویژگی های مرتبط با مانيتورهای LCD ، می توان به موارد زیر اشاره نمود :

    Native Resolution : با توجه به اينکه مانیتورهای LCD از یک ماتریس مشتمل بر سلول، بمنظور نمایش تصاوير استفاده می نمایند، دارای يک Resolution ثابت ( ذاتی ) بوده که در آن Resolution کيفيت تصوير در بهترين وضعيت خود خواهد بود. یک مانیتور پانزده اینچ LCD ، دارای یک Native Resolution معادل 1024 در 768 می باشد .این در حالیست که اکثر مانیتـورهای هفده ، هیجده و نوزده اینج از یک Native Resolution معادل 1280 در 1024 ، استفاده می نمایند. درصورتیکه تنظیم مانیتور پایئن تر ازNative Resolution انجام شود،تصاویر به نمایش درآمده ، حالت طبیعی خود را از دست می دهند( مات و کدر ) ، چراکه نمایشگر صرفا" بخشی از پیکسل های مربوطه به خود را استفاده نموده و بمنظور نمايش تصوير در صفحه ، Scale خود را افزايش خواهد داد. با اینکه تکنولوژی های Scaling در طی سالیان اخیر بهبود پیدا يافته اند ،ولی نتایج همچنان غيرمطلوب می باشد( عدم رضايت کاربران ) . در موارديکه Native Resolution مانـیتورهای LCD ، پاسخگوی تمامی نيازهای استفاده کننده می باشد ، انتخاب آنان منطقی خواهد بود.

    Viewing Angle : با توجه به اينکه در مانیتـورهای LCD ، نور از طریق کریستال های مايع در نمایشگر عبور داده می شود، زمانیکه مستقیما" در مقابل آنان ایستاده باشیم ، بهترین وضعیت نمایش را مشاهده خواهيم کرد. در صورتیکه زاویه مشاهده خود را تغییر دهيم،
    ( حرکت به گوشه ها و یا بالا و پائین ) ، ميزان تابناکی نور افت خواهد کرد . موضوع فوق ، یکی از دلایل ترجیح مانتیورهای CRT به مانیـتورهای LCD توسط گرافیست ها و کاربرانی است که حجم عمده فعالیت آنان گرافیک می باشد . ساير کاربران ، می توانند با وضعیت فوق، مدارا نمايند. Viewing Angle یک مانتیور LCD ( بر حسب درجه اندازه گیری می شود ) ، نشاندهنده قدرت انعطاف در مقابل حرکت و جابجا شدن بین گوشه ها ، پائین و یا بالای مرکز نمایشگر بدون ازدست دادن کیفیت تصویرمی باشد. تاکنون هیچگونه روش استانداری برای اندازه گیری Viewing Angle ایجاد نشده است .اعداد اعلام شده توسط تولیدکنندگان بر مبنای یک استاندارد واحد نبوده و صرفا" می تواند معیاری در بین مانتیورهای تولید شده توسط یک تولید کننده باشد . بهترین روش قضاوت در رابطه با Viewing Angle یک مانیـتور ، مشاهده مستقیم مانیتور و بررسی عملی آن می باشد . در این راستا می توان برخی از مدلهائی را که از یک حداقل مشخص شده ، پائین تر می باشند را حذف و عملا" آنان را بررسی نکرد . يکی از پارامترهای مهم در انتخاب مانیتـورهای بزرگ ، دامنه و محدوده Viewing Angle می باشد .مثلا" یک مدل پانزده اینچ ، ممکن است صرفا" توسط یک کاربر استفاده گردد که وی نیز مستقیما" در مقابل مانیتـور قرارگرفته و از آن استفاده می نمايد.بنابراین در صورتيکه مقدار Viewing Angle معادل 120 درجه و یا بیشتر باشد، نياز کاربران مرتفع خواهد شد. در مانیتورهای هیفده اینچ و یا بالاتر ،حداقل زاویه دید 150 درجه پيشنهاد می گردد.اغلب کاربران این نوع مانیتورها تمایل دارند که از مانیتور بصورت مشترک استفاده نمایند ( خصوصا" در مواردیکه بصورت گروهی بر روی یک پروژه و یا تمرین کار می شود ) .یکی از عوامل موثر در Viewing Angle ، تکنولوژی استفاده شده در رابطه با پیکسل ها است . در مانـیتورهای هیجده اینچ LCD و بالاتر ، از جدیدترین فنآوری در ارتباط با پیکسل ها استفاده شده که افزایش زاویه دید( مشاهده ) را بدنبال خواهد داشت . در مانیتورهای پانزده اینچ LCD ، تولید کنندگان از پانل های ارزان قیمت استفاده نموده که باعث کاهش زاویه دید می گردد . در تعداد زیادی از مانیتورهای LCD جدید ، امکان چرخش و یا تنظیم نمایشگر وجود داشته و همین موضوع باعث بهبود و پوشش زاویه دید بهتری می گردد .

    Contrast : پارامتر فوق ، تفاوت دانسیته نور بین روشنترین رنگ سفید و تیره ترین رنگ مشکی را که یک مانیـتور LCD قادر به تولید آنان می باشد را نشان می دهد . در این رابطه پیشنهاد می گردد که مانیتوری با نسبت 1 : 400 و یا بهتر از آن ، انتخاب گردد .

    Brightness : پارامتر فوق ، حداکثر ميزان نوری که از يک صفحه نمايشگر بمنظور نمايش "سفيدمحض" ساطع می گردد را نشان می دهد (ارسال تشعشعات در هر متر مربع ( cd/m2 ) ) . تقریبا" تمامی مانيـتورهای LCD ، دارای Brightness معادل دويست و پنجاه cd/m2 و یا بیشتر می باشند . ( مانیتورهای CRT دارای Brightness معادل يکصد می باشند) .

    دیجیتال در مقابل آنالوگ : در صورتیکه بر روی سیستم یک کارت گرافیک با خروجی ویدئو دیجیتال نصب شده باشد ، می توان از یک LCD که دارای ورودی دیجیتال می باشد ، استفاده نمود . در چنین حالتی ضرورتی به تبدیل آنالوگ به دیجیتال و برگشت مجدد ، وجود نداشته و کیفیت تصویر بمراتب بهتر خواهد بود .در صورتیکه کارت گرافیک نصب شده بر روی سیستم دارای یک پورت DVI نمی باشد ، می توان با توجه به امکان ارتقاء و يا تعويض سيستم در آينده ، یک مانیتور دیجیتال LCD را انتخاب نمود.

    مادربرد

    جايگاه مادربرد ، پردازنده و حافظه سه عنصرحياتي در كامپيوتر بوده كه در زمان انتخاب مادربرد، سرنوشت پردازنده و حافظه نيز بنوعي رقم خواهد خورد. انتخاب مناسب يك مادربرد از جمله تصميمات مهمي است كه دامنه آن گريبانگير تجهيزات سخت افزاري ديگر نيز خواهد شد. انتخاب يك مادربرد قديمي و از رده خارج ( ولو اينكه در حال حاضر پاسخگوي نيازها و خواسته ها باشد ) مي تواند زمينه بروز مسائل متعددي در ارتباط با ارتقاء و افزايش توان عملياتي كامپيوتر در آينده را بدنبال داشته باشد. فراموش نكنيم ما كامپيوتر را نه بخاطر خود بلكه بخاطر اجراي برنامه ها ( در حال حاضر و آينده ) تهيه مي نمائيم.

    ويژگي ها ي مهم از مهمترين ويژگي هاي مرتبط با مادربرد، مي توان به موارد زير اشاره نمود:

    Chip Set مادربرد : عملياتي حياتي و مهم نظير روتينگ داده از هارد ديسك به حافظه و پردازنده را انجام و اين اطمينان را بوجود مي آورد كه تمامي دستگاههاي جانبي و كارت هاي الحاقي ، قادر به گفتگ4و ( ارتباط) با پردازنده مي باشند. توليد كنندگان مادربردها ، با افزدون چيپ ست هاي متفاوت بر روي مادر برد توليدي خود نظير كنترلر RAID و پورت هاي Fireware ، قابليت ها ي مادربرد توليدي خود نسبت به ساير محصولات مشابه را نشان مي دهند. چيپ ست هاي موجود بر روي يك مادربرد ، باعث اعمال محدوديت در رابطه با انتخاب نوع پردازنده ، حافظه و ساير تجهيزات جانبي ديگر نظير كارت گرافيك ، كارت صدا و پورت هاي USB 2/0 مي گردد. ( برخي از امكانات فوق نظير كارت صدا ، مي تواند بعنوان پتانسيل هاي ذاتي همراه مادربرد ارائه گردد) اغلب مادر بردهائي كه از يك نوع مشابه Chip set استفاده مي نمايند ، ويژگي هاي متعارفي را به اشتراك گذاشته ( به ارث رسيده از Chip set) و كارآئي آنان در اكثر موارد مشابه مي باشد. آگاهي از نوع پردازنده ، حافظه ، سرعت كنترل كننده IDE ، كارت گرافيك و صدا ، مي تواند كمك مناسبي در خصوص انتخاب مادربرد را ارائه نمايد (خصوصا> در موارديكه از Chip set مشابه استفاده مي گردد ).
    پردازنده : توليد كنندگان مادربرد در برخي حالات ، فهرست مادربردهاي توليدي خود را بر اساس نوع سوكتي كه مادربرد حمايت مي نمايد ، ارائه مي نمايند. مثلا سوكت 478 براي P4 و سوكت A براي Athlon در اكثر كاربردهاي تجاري ، كاربران تفاوت مشهودي را در ارتباط با سرعت بين دو پردازنده Athlon و P4 مشاهده نمي نمايند در حاليكه ممكن است تفاوت قيمت آنان مشهود باشد. بهرحال نوع و سرعت پردازنده اي كه مي تواند همراه يك مادر برد استفاده شود ، يكي از نكات مهم در رابطه با انتخاب مادربرد است.
    حافظه : امروزه اكثر مادربردها از حافظه هاي SDRam DDR (Double Date Rate) استفاده مي نمايند. البته هنوز مادر بردهائي نيز وجود دارد كه از RDRAM يا Rambus استفاده مي نمايند. (تعداد اين نوع از مادربردها اندك است) حافظه هاي DDR داراي سرعت هاي مختلفي بوده و پيشنهاد مي شود كه سريعترين نوعي را كه مادربرد حمايت مي نمايد ، انتخاب گردد.

    توليد كنندگان مادربرد، حافظه هاي DDR را بر اساس سرعت Clock و يا پهناي باند تقسيم مي نمايند. سرعت اين نوع از حافظه ها ( DDR ) به ترتيب از كندترين به سريعترين نوع، بصورت زير مي باشد: DDR333)PC2700) DDR266 ) PC2100) DDR200 ) aka PC1600) DDR400)PC3200)

    بردهايي كه از RDRAM استفاده مي نمايند داراي Chip set اينتل 850 يا 850E مي باشند. اين نوع از حافظه ها ( RDRAM ) مي بايست بمنظور افزايش كارآئي ، بصورت زوج بر روي مادربرد استفاده شده و اسلات هاي خالي توسط CRIMM تكميل (پر) گردند•حافظه ها ي RDRAM، قادر به تامين پهناي باند بالاي مورد نياز برنامه هائي با حجم عمليات سنگين در ارتباط با حافظه، مي باشند.( برنامه هاي ويرايش فيلم هاي ويديوئي و يا بازيهاي سه بعدي گرافيكي) قيمت حافظه هاي RDRAM نسبت به حافظه هاي DDR دو برابر است. حافظه هاي RDRAM در حال حاضر با دو سرعت متفاوت ارائه مي گردند : PC800 و PC1066• در صورت انتخاب پردازنده اي از نوع P4 كه بر روي BUS با سرعت 533 مگاهرتز اجراء مي گردد، سرعت بيشتر پردازنده معيار اصلي انتخاب قرار گيرد. در زمان انتخاب حافظه ، مي بايست تعداد سوكت هاي DIMM و RIMM موجود بر روي مادربرد بهمراه حداكثر حافظه قابل نصب بر روي آن دقيقا> بررسي گردد.
    صدا و گرافيك: اكثر مادربردهاي موجود داراي كارت صدا بوده و بندرت مي توان مادربردي را يافت كه فاقد اين قابليت باشد. آخرين مدل مادر بردها داراي چيپ ست ديجيتالي صداي 6 كاناله بوده كه براي بازي ها و فايل هاي MP3 مناسب تر مي باشد. در صورتيكه قصد نصب يك كارت صدا بر روي مادر برد بمنظور افزايش كيفيت صدا وجود داشته باشد ، مي توان با استفاده از Jumper و يا BIOS سيستم ، كارت صداي موجود بر روي مادربرد (OnBoard) را غير فعال و از كارت صداي مورد نظر خود استفاده نمود. در صورتيكه بخواهيم از بازي هاي كامپيوتري استفاده نمائيم كه داراي گرافيك سه بعدي مي باشند ، مي بايست كارت گرافيك موجود بر روي مادربرد را غيرفعال و يك كارت گرافيك متناسب با نوع نياز را بر روي مادر برد نصب نمود. در اين رابطه لازم است به اين نكته دقت شود كه مادربرد انتخابي داراي اسلات AGP باشد. امروزه اكثر كارت هاي گرافيكي موجود از اسلات AGP بمنظور ارتباط با كامپيوتر استفاده مي نمايند.
    نحوه ارتباط با دستگاههاي ذخيره سازي: اكثر مادربردها، با استفاده از يك كنترلر IDE از درايوهاي ATA/100 يا ATA/133 پشتيباني مي نمايند. بر اساس مطالعات انجام شده، تفاوت بين دو استاندارد فوق، بسيار ناچيز بوده و اين امر نمي تواند تاثير چنداني در رابطه با انتخاب يك مادربرد را داشته باشد.

    کارت گرافیک

    نحوه انتخاب یک کارت گرافیک: کارت گرافیک یکی ازعناصر مهم در کامپیوتر است که با توجه به نوع استفاده و نياز کاربران، دارای مدل های متفاوت با پتانسيل های مختلف می باشد. کاربران با توجه به امکانات کارت گرافيک قادر به استفاده از بازی های کامپیوتری پيشرفته ، مشاهده فیلم و انجام عملیات حرفه ای نظير ضبط و ويرايش فیلم ، می باشند. در زمان استفاده از تصاوير گرافيکی حجيم و يا برخی بازی های کامپيوتری، ممکن است تصاوير بصورت منقطع نمايش داده شوند، در چنين مواردی استفاده از يک کارت گرافيک مطلوب و با سرعت مناسب ، علاوه بر افزايش کارآئی سيستم ، امکان پردازش تصاوير دو بعدی و يا تصاوير سه بعدی استفاده شده در بازی های کامپيوتری را با سرعت بيشتر فراهم می نمايد .برخی از کارت های گرافيک دارای امکانات متنوعی نظير پورت های ورودی و خروجی برای اتصال به دوربين های ديجيتال و تلويزيون بوده و در برخی از مدل های ديگر امکان اتصال بيش از يک نمايشگر به کامپيوتر ، وجود دارد. کارت های گرافیک در مقایسه با گذشته دارای امکانات بيشتر، کيفيت بهتر و توانائی مطلوب بمنظور بازخوانی تصاوير می باشند.

    جایگاه کارت گرافیک توليد کنندگان کارت ها و تراشه های ( Chip set ) گرافيک ، سخت افزار خود را هر شش ماه تغيير و بهنگام می نمايند . طراحان و پياده کنندگان محصولات نرم افزاری با اتکاء به پتانسيل های ارائه شده توسط کارت های گرافيک ، قادر به توليد محصولات متنوعی نظير بازی های کامپيوتری پيچيده و با گرافيک بالا می باشند .بازی های کامپيوتری تنها دليل ارائه کارت های گرافيک جديد نبوده و در اين راستا دلايل ديگری همچون استفاده از امکانات جانبی ارائه شده توسط آنان نيز موردنظر می باشد.امکان دسترسی به دو و یا سه تصویر بطور همزمان ، استفاده از پورت DVI ( اينترفيس ديجيتالی ويدئو) ، اینترفیس های S-Video و پورت های( Firewire (IEEE 1394 ، نمونه هائی از امکانات ارائه شده در کارت های گرافیک جدید می باشند .

    ویژگی ها ی مهم

    از مهمترین ویژگی های مرتبط با کارت گرافيک ، می توان به موارد زیر اشاره نمود :

    پردازنده : امروزه به برکت وجود پردازنده های استفاده شده در کارت های گرافيک ، امکان مشاهده تصاوير سه بعدی متحرک بطور کامل فراهم شده است . کارت های گرافیک قادر به پشتیبانی از تصاویر ویدئوئی سه بعدی و بازی های کامپیوتری بنحو مطلوب و با بهترین وضعیت نمایش می باشند . زمانيکه بازی های کامپيوتری با سرعت شصت فريم در ثانيه و يا بيشتر نمايش داده شوند ، وضعيت مطلوبی فراهم و تصاوير فاقد هر گونه لرزشی خواهند بود(چشم انسان در این سرعت قادر به تشخیص لرزش تصاویر نمی باشد). کارت های گرافیک ارزان قیمت بخوبی جوابگوی بازیهای قدیمی می باشند . کارت هائی که قادر به توليد فريم ها با سرعت بيشتری باشند ، امکان مشاهده تصاوير و بازی های کامپيوتری در Resolution بالاتررا بخوبی فراهم می نمايند. بمنظور اجرای بازی های کامپيوتری که از تکنولوژی DirectX 9 استفاده می نمايند ، می بایست از کارت هائی که تکنولوژی فوق را حمايت می نمايند ، استفاده گردد.
    حافظه : در موارديکه از کامپيوتر بمنظور انجام عمليات حجيم گرافيکی نظير بازی های کامپيوتری و يا ويرايش تصاوير ويدئوئی استفاده می گردد ، اطلاعات مورد نياز بمنظور نمايش تصاوير در حافظه RAM کارت گرافيک ذخيره می گردد . کارت های گرافيک بمنظور انجام مطلوب و سريع اينگونه فعاليت ها به حجم بالائی از حافظه نياز خواهند داشت . بموازات افزايش پيجيدگی بازی های کامپيوتری يا حجم عمليات گرافيکی به حافظه بيشتری نياز خواهد بود. استفاده مناسب و بهينه از حافظه کارت گرافيک می تواند تضمين لازم در خصوص نمايش بدون نقص تصاوير را ارائه نمايد.اكثر كارت های گرافیكی دارای 32Mb تا 64Mb حافظه از نوع DDR SDRAM می باشند. مدل های پيشرفته تر و در عين حال گرانتر، دارای حافظه ای بین 64MB تا 128MB می باشند.برای بازی های قدیمی ، حافظه ای به ميزان 32MB كافی بوده ولی كیفیت و سرعت انتقال تصاویر در آنان نسبت به كارت های جدید خصوصا" در Resolution 1600 * 1200 ، مطلوب نخواهد بود. بمنظور استفاده از بازی های گرافيکی پيشرفته و Resolution بالاتر ، پیشنهاد می گردد از كارت های گرافیكی که دارای حداقل 128Mb حافظه می باشند ، استفاده گردد .اكثر بازی های جدید به حافظه ای بیش از 128MB نياز نخواهند داشت . در صورت تمايل و ضرورت می توان از كارت ها ئی که دارای حافظه بیشتری هستند، استفاده نمود( عدم ضرورت ارتقاء کارت گرافيک در موارديکه يک بازی کامپيوتری با حجم بالای گرافيک عرضه می شود ) . تراشه های گرافیكی كه بر روی مادر برد كامپیوتر قرار دارند ( OnBorad) از حافظه اصلی سیستم استفاده می نمایند( با توجه به اشغال بخشی از حافظه توسط کارت گرافيک موجود بر روی مادربرد ، فضای کمتری در حافظه اصلی برای ساير عمليات باقی خواهد ماند ) . در اغلب كامپیوترهای ارزان قيمت که از پردازنده هائی با توان عملياتی کمتر استفاده می شود ( نظير پردازنده های Celeron محصول شركت Intel و یا Duron محصول شركت AMD ) ، كارت گرافیكی بر روی مادربرد تعبیه شده است. كامپیوترها ی فوق ، دارای توانایی قابل قبولی بوده و برای كاربران معمولی كه از كامپیوتر به عنوان یك ابزار كار معمولی استفاده می نمایند، بسیار كارآمد بوده ولی در صورتيکه کاربرانی نيازمند انجام عمليات گرافیك سنگین بوده و يا قصد استفاده از بازی هائی را داشته باشند که دارای گرافيک بالا می باشد ، سيستم های فوق کارآئی مناسبی نخواهند داشت . امکانات جانبی: برخی از كارت های گرافيک دارای امكانات جانبی اضافه ای بوده که امکان استفاده از آنان توسط سخت افزار و يا نرم افزارهای مربوطه در اختيار کاربران قرار می گيرد. در ادامه به برخی از اين امکانات ، اشاره می گردد :

    - خروجی DVI: از كارت های گرافیك كه دارای اينترفيس ويژوال دیجیتال می باشند ، بمنظور اتصال به مانیتورهای دیجیتال استفاده می گردد. با استفاده از اينترفيس DVI و پورت خروجی DVI، امکان اتصال کارت های گرافيک به انواع مانیتورهای دیجیتال و آنالوگ ، فراهم می گردد .

    - ورودی / خروجی S-Video: پورت خروجی S-Video ، امکان ارسال سیگنالهای ویدئویی را به تلویزیون، VCR و سایر دستگاههای مشابه فراهم می نمايد. با استفاده از پورت ورودی S-Video ، می توان تصاوير ویدئویی را از وسایلی نظیر VCR، دوربین های فیلمبرداری به كامپیوترتان تغذيه نمود.

    - ورودی/ خروجی مركب: پورت های مرکب دارای عملکردی مشابه پورت های S-Video بوده با اين تفاوت که امکان اتصال به تجهیزات قدیمی كه دارای پتانسيل لازم بمنظور ارتباط و استفاده از پورت S-Video نمی باشند را فراهم می نمايد .اكثر كارت های گرافیك كه دارای پورت های S-Video می باشند ، دارای يک کابل لازم بمنظور تبديل پورت فوق به پورت های مرکب می باشند .

    - نمایش دو تصویر: بمنظور اتصال کامپيوتر به يک مانيتور ديگر و يا تلويزيون ( مشاهده دو و یا حتی سه تصویر جداگانه ) ، می بايست از يک کارت گرافيک که دارای پورت های اضافه و RAMDAC (تراشه هائی که تصاویر دیجیتال را به سیگنالهای آنالوگ تبدیل می كنند) اضافی ، استفاده گردد

    - Overclocking: اجرای پردازنده موجود بر روی يک کارت گرافيک سريعتر از سرعت مشخص شده توسط توليد کننده ، به امری متداول توسط برخی بازی های کامپيوتری تبديل شده است . وضعيت فوق ، باعث فشار بيش از حد مجاز به کارت گرافيکی در ارتباط با توليد خروجی شده و در نهايت می تواند سوختن كارت گرافیكی را بدنبال داشته باشد .برخی از تولید كنندگان نظير Gainward ، كارت هایی را ارائه نموده اند كه دارای ويژگی Overclocking می باشند . برخی ديگر از توليد کنندگان نرم افزارهای Overlocking را بهمراه کارت گرافيکی خود عرضه نموده و تعدادی ديگر از توليد کنندگان نظير ATI از ويژگی فوق حمايت نمی نمايند . قبل از فعال نمودن ويژگی Overlocking می بايست دستورالعمل های ارائه شده توسط توليدکنندگان مربوطه به دقت مطالعه گردد .

    -Anti-aliasing ، در گرافیك كامپیوتری به هموار نمودن ( صاف و يکدست ) ظاهر ناهموار و پلکانی اشكالی چون خطوط مورب،*منحنی ها و دوایر اطلاق می گردد . استفاده از ويژگی فوق در موارديکه دارای يک Resolution پائين می باشيم ، مفيد خواهد بود. علت بروز اين ناصافی ها ، به دلیل پایین بودن كیفیت تفكیك پذیری بوده و می توان بمنظور برخورد با مشکل فوق ، از امکانات سخت افزاری و يا نرم افزاری خاصی استفاده نمود . برخی از کارت های گرافيک جديد از ويژگی فوق حمايت می نمايند.در صورت فعال نمودن ويژگی فوق ، سرعت نمایش فريم ها در يک ثانيه كاهش خواهد يافت .بنابراین استفاده کنندگان بازی های کامپيوتری ، می بايست بین نمایش سریعتر و استفاده از تصاویر هموار، یكی را انتخاب نمايند . تشریح مشخصات در زمان تهيه يک کارت گرافيک می بايست موارد متعددی همچون میزان حافظه ، نوع اينترفيس ها ، تعداد پورت های ورودی و خروجی به دقت بررسی و مشخص گردد . قيمت يک کارت گرافيک با ميزان کارآئی آن ارتباط مستقيم دارد . کارت های گرافيک موجود که از تراشه های ATI و NVida استفاده می نمايند ، دارای کارآئی مناسب در ارتباط با نمايش تصاوير سه بعدی می باشند . استفاده از کارت های گرافيک قدرتمند ، صرفا" مختص کاربرانی است که نوع فعاليت آنان بگونه ای است که به پتانيسل های بالای اين نوع از کارت ها نياز دارند. جايگاه و نقش حافطه در کارت های گرافيک ، بسيار حائز اهميت بوده و اولويت آن نسبت به ساير پارامترهای موجود بمنظور گزينش يک کارت گرافيک، بيشتر است ( بازی های گرافيکی پيچيده و با گرافيک بالا ، نيازمند استفاده از حافظه بالائی می باشند ) . در صورتيکه قصد اتصال کامپيوتر به يک نمايشگر ، تلويزيون و يا دوربين فيلمبرداری وجود داشته باشد ، می بايست کارت گرافيکی انتخابی دارای پورت های مورد نظر باشد .

    پارامترهای زير را می توان در زمان انتخاب يک کارت گرافيک در نظر گرفت :

    حافظه حداقل : 128MB پیشنهادی : 256MB حداکثر : 512MB و یا بیشتر ميزان حافظه موجود بر روی کارت گرافيک ارتباط مستقيم با کيفيت و سرعت نمايش اطلاعات داشته و حجم بيشتری از اطلاعات در حافظه ذخيره خواهد شد. سرعت تفسير و نمایش تصاویر خصوصا" تصاویر سه بعدی با افزایش ميزان حافظه، بهبود و افزایش خواهد يافت . اكثر کارت های گرافيکی موجود از حافظه های2 DDR استفاده می نمایند.

    سرعت Clock پردازنده گرافیک : حداقل : 300 مگاهرتز پیشنهادی : 300 تا 400 مگاهرتز حداکثر : 400 تا 1200 مگاهرتز سرعت Clock پردازنده کارت گرافیك ، يکی از مهترين عوامل افزايش کارآئی يک کارت گرافيک بوده که بيشترين تاثير را در رابطه با انجام عمليات مرتبط با تصاویر سه بعدی ،بدنبال خواهد داشت .

    نوع اینترفیس : حداقل : PCI يا AGP پیشنهادی : AGP حداکثر : AGP تقريبا" تمامی سيستم های جديد دارای يک اسلات AGP بمنظور اتصال كارت گرافیكی می باشند . سیستم هایی كه طول عمر آنان بیش از چهار سال بوده و يا سيستم هائی که دارای کارت های گرافيکی Onboard می باشند ، ممکن است صرفا" دارای اسلات های PCI بوده که سرعت آنان بمراتب کمتر از اسلات ها ی AGP است .کارت های گرافيکی که از اسلات های AGP استفاده می نمايند ، قادر به حمايت از سرعتی بالغ بر 4X می باشند. در کارت های گرافيک جديد، سرعت فوق به مرز 8X رسيده است. در صورتيکه سیستمی دارای اسلات PCI با سرعت 2X یا 1X باشد ، امکان استفاده از كارت های گرافیكی با سرعت 4X یا 8X وجود نخواهد داشت (متفاوت بودن ولتاژ آنان ) .

    کانکتورهای نمایشگر : حداقل : یك کانکتور VGA برای نمایشگر CRT پیشنهادی : یك یا دو کانکتور VGA برای نمایشگرهای CRT حداکثر : یك یا دو کانکتور ,DVI,VGA یا یك خروجی دیجیتال اضافه برای نمایشگرهای تخت بمنظور استفاده از کارت گرافيکی ، می بايست کارت گرافيکی دارای کانکتورهای لازم بمنظور ارتباط با مانيتور باشد . كارت های گرافیك ، حداقل دارای یك پورت VGA بمنظور اتصال مانیتورآنالوگ به كامپیوتر می باشند (مانیتورهای فوق در زمره مانیتورهای CRT یا LCD آنالوگ تخت محسوب می گردند ) . كارت هایی كه دارای يک کانکتور می باشند ، امکان استفاده از چندين تصوير و بالطبع چندين عمليات را فراهم می نمايند مثلا" می توان بر روی یك صفحه برنامه حسابداری را فعال و بر روی صفحه دیگر برنامه Word را فعال نمود.

    پورت های ورودی و خروجی . حداقل : موجود نیست پیشنهادی : S-Video یا مركب حداکثر : تنوع اينترفيس ها در صورتيکه قصد ويرايش تصاویر ویدئویی وجود داشته باشد و يا بخواهيم از کامپيوتر بمنظور ذخيره تصاوير ویدئويی استفاده نمائيم و يا تمايل به استفاده از تلویزیون برای انجام بازی های كامپیوتری وجود را داشته باشيم ، می توان از يک کارت گرافيک پيشرفته که دارای مجموعه ای از پورت های ورودی ، خروجی و يا يک TV Tuner است ، استفاده نمود.

    نکاتی دررابطه با تهیه کارت گرافیک

    پارامترهای زیر را می توان در زمان انتخاب یک کارت گرافیک در نظر گرفت :

    انتخاب کارت های گرافيک با توان بالا .استفاده از يک کارت گرافيک پيشرفته صرفا" در موارد خاصی نظير بازی های کامپيوتری پيچيده و يا کاربردهای خاص تجاری، توصيه می گردد. در ساير موارد ، می توان با مشخص نمودن دقيق خواسته خود نسبت به تهيه يک کارت گرافيک با توان مناسب (الزاما" جديدترين نوع نخواهد بود ) ، اقدام نمود افراديكه به بازی های كامپیوتری علاقمندند نیازمند كارت های قويتری می باشند .يکی از مهمترين دلايلی که اغلب کاربران اقدام به تعویض كارت های گرافیكی می نمایند،استفاده از امكانات DirectX 9 OR 10 مایكروسافت می باشد. تکنولوژی فوق پس از گذشت مدت زمانی اندک به يک تکنولوژی فراگير در اکثر بازی های کامپيوتری جديد تبديل شده است . هم اينک ،كارت ها ئی ارائه شده است که DirectX 9 را نیز پشتیبانی می نمایند. در صورتيکه تصميم به استفاده از جديدترين بازی های كامپیوتری وجود داشته باشد ، می بايست يک کارت گرافيک قويتر انتخاب گردد که قادر به حمايت از DirectX 9 API بوده و دارای حداقل 128MB حافظه از نوع DDR باشد . اطمينان از وجود حافظه DDR در کارت گرافيک اكثر كارت های گرافیك پيشرفته دارای حافظه ای از نوع DDR می باشند .( تعداد اندکی از کارت های گرافيک از حافظه فوق ، استفاده نمی نمايند).حافظه ها ی فوق ، سرعت كارت گرافیكی را افزايش خواهد داد.بررسی کارت های گرافيک متفاوت. بهترین روش برای انتخاب یك كارت گرافیكی، تست و بررسی مدل های متفاوتی از آنان و در نهايت انتخاب بهترين نمونه موجود است . در اين راستا می توان از سايت های متعددی بر روی اينترنت که بصورت مستمر کارت های گرافيک را بررسی ونتايج را منتشر می نمايند ، استفاده گردد .بررسی نحوه ارتباط كارت گرافیكی با كامپیوتر. اكثر كامپیوترهایی كه در طی ساليان اخير ارائه شده اند ، دارای يک اسلات AGP می باشند. برخی از مادربردها دارای اسلات AGP نمی باشند ( خصوصا" در مادربردهای ارزان قيمت که كارت گرافیكی بصورت OnBoard می باشد ، اسلات AGP وجود ندارد ) .قبل از تهیه هر نوع كارت گرافيک لازم است از وجود اسلات AGP بر روی مادربرد اطمينان حاصل نمود .تهيه کارت گرافيک متناسب و منطبق بر خواست ها . هرگز پول خود را برای ويژگی ها و پتانسيل هائی که به وجود آنان نياز نداريم ، نبايد هزينه نمود . در صورت عدم ضرورت ذخیره سازی و ويرايش تصاویر دیجیتال ، می توان کارت های گرافيکی را انتخاب نمود که صرفا" دارای پورت های اساسی و اوليه می باشند . قطعا" قيمت اين نوع از کارت ها بمراتب کمتر از کارت هائی است که دارای پورت های متنوع ورودی و يا خروجی بمنظور انجام عمليات حرفه ای می باشند . بنابراين می توان در مقابل پرداخت هزينه بيشتر برای امکاناتی اضافه که ممکن است هرگز از آنان استفاده نگردد ، كارتی با میزان حافظه بیشتر را انتخاب تا سرعت و كیفیت تصاویر بر روی سیستم وضعيت مطلوبتری پيدا نمايد .
    Case

    آشنائی با Case کيس ، يک جعبه فلزی و پلاستيکی است که قطعات اصلی يک کامپيوتر را در خود جای می دهد . با اين که کيس دارای نقشی حياتی در يک کامپيوتر نظير پردازنده و يا مادربرد نمی باشد، ولی نمی توان به آن صرفا" به عنوان يک جعبه نگاه کرد . کيس دارای نقشی اساسی در رابطه با نحوه عملکرد مناسب و شکل ظاهری يک کامپيوتر است :ساختار : مادر برد در کيس و در محل مورد نظر بسته می شود. ساير قطعات داخلی به مادربرد متصل شده و يا مستقيما" به کيس بسته خواهند شد .کيس می بايست دارای يک ساختار قابل قبول برای نصب قطعات باشد تا اين اطمينان حاصل گردد که هر چيز به درستی در محل خود قرار گرفته و همه چيز به درستی کار می کند .
    حفاظت : کيس ، حفاظت لازم از عناصر نصب شده درون سيستم با دنيای خارج و بالعکس را انجام می دهد . يک کيس مناسب ، درون کامپيوتر را در مقابل صدمات فيزيکی ، اشياء خارجی و نوسانات جريان برق محافظت نموده و ساير تجيهزات الکترونيکی موجود در خارج از کيس نيز در مقابل نويز توليد شده توسط عناصر درون کيس ، حفاظت می شوند . منبع تغذيه نصب شده بر روی کيس ، با توجه به نحوه انجام وظايف مربوطه ، امواج راديوئی محدودی را توليد می نمايد که می تواند بر روی ساير دستگاه های الکترونيکی در مجاورت کيس ، تاثير داشته باشد .
    سيستم خنک کننده : حرارت در هر سيستم با کارائی بالا می تواند مسائل خاص خود را بدنبال داشته باشد . پردازنده های با سرعت بالا ، برق بيشتری را مصرف می نمايند و طبيعی است که حرارت بيشتری را نيز توليد نمايند . در صورتی که عناصر حياتی درون کيس به درستی خنک نگردند و حرارت آنان افزايش پيدا نمايد ، می بايست در انتظار طيف وسيعی از مشکلات و مسائل کاملا" تصادفی در سيستم بود . مسائلی که عملا" امکان رديابی و تشخيص آنان ممکن است مدت ها بطول انجامد . متاسفانه مشکلاتی که بدليل افزايش حرارت در سيستم ايجاد می شود ، بگونه ای نمی باشند که يک پيام خاص بر روی نمايشگر نمايش داده شود و اعلام گردد که "سيستم به دليل بالا رفتن حرارت قادر به کارکردن نمی باشد" . يک کيس مناسب دارای امکانات لازم به منظور خنک نمودن عناصر حياتی سيستم است. در کيس های کوچک بدليل اين که عناصر در فاصله کمتری نسبت به يکديگر نصب می گردند ، جريان هوای درون کيس کاهش پيدا نموده ( توسط برخی عناصر بلاک می گردد ) و دستگاه توليد کننده حرارت دارای فضای کمتری به منظور دور کردن حرارت می باشد .
    قابليت توسعه : کيس، ظرفيت فيزيکی ارتقاء کامپيوتر در آينده را نيز مشخص خواهد کرد . مثلا" در صورتی که قصد اضافه نمودن تجهيزاتی نظير هارد ديسک ، درايوهای CD ، درايو Tape و ساير دستگاه های داخلی را داشته باشيم ، تمامی عناصر فوق می بايست در مکان هائی که در کيس تعبيه می گردد ، نصب شوند. در صورت کوچک بودن کيس و يا عدم طراحی مناسب آن ، در زمان ارتقاء سيستم با محدوديت های ناخواسته ای مواجه خواهيم شد .
    زيبائی : کيس ، اولين نمای ظاهری از يک کامپيوتر است که توجه افراد را به سوی خود جلب می نمايد . برای برخی از مردم شکل ظاهری کيس دارای نقشی اساسی نمی باشد و برای تعدادی ديگر اين موضوع حائز اهميت است .
    نمايش وضعيت عمليات درون کيس : کيس دارای چندين LED است که اطلاعات لازم در رابطه با عملياتی که درون کيس در شرف انجام است را اعلام می نمايد ( برخی از عمليات نشان داده خواهند شد ).اجزای يک کيس به همراه کيس عناصر ديگری نيز عرضه می گردد. عناصر فوق با توجه به نوع و طراحی يک کيس متفاوت می باشند . در زمان تهيه يک کيس می بايست از وجود عناصر ارائه شده همراه کيس اطمينان حاصل نمود تا در زمان نصب تجهيزات سخت افزاری درون آن با مشکل خاصی مواجه نشويم . در صورت تهيه يک سيستم آماده ( اسمبل شده ) ، از تعداد زيادی از عناصر فوق استفاده شده است . فريم و روکش فريم فيزيکی کيس و روکش آن معمولا" از جنس ورق فلزی می باشد. روکش کيس با استفاده از پيچ به بدنه کيس بسته می شود ( تمامی کيس ها از پيچ به منظور بستن روکش به بدنه استفاده نمی نمايند و در طرح های جديد از پانل های متحرک استفاده می گردد ) . نوع و کيفيت روکش و فريم کيس يکی از عوامل تاثير گذار در نگهداری ، طول عمر مفيد و زيبائی يک کيس می باشد .
    غير قابل انعطاف : تعداد زيادی از عناصر درون کامپيوتر دارای تحمل مناسب به منظور بستن بر روی کيس می باشند ( مثلا" مادربرد ) . يک کيس با کيفيت بالا از ورق های فلزی ( 16 تا 18 ) استفاده می نمايد. تمامی کيس های فلزی دارای استحکام لازم بوده و سيستم را در مقابل خم شدن و لرزش حفاظت می نمايند .
    تناسب لازم : کيس های با کيفيت دارای يک تناسب بين عناصر خود هستند . روکش به درستی به صورت کشوئی در فريم قرار می گيرد و هر پانل پلاستيکی بدون تلق و تلق و يا وجود فاصله و فضای خالی بدرستی در محل مربوطه قرار می گيرد . بستن مناسب روکش به فريم ، کاهش تشعشعات راديوئی از کامپيوتر را بدنبال خواهد داشت .
    برش مناسب : کيس های مناسب به خوبی برش داده می شوند . در برخی از کيس ها نوع برش بگونه ای است که لبه ها و گوشه های تيزی ايجاد می گردد که می تواند برای هر فردی که از کيس استفاده می نمايد ، خطرناک باشد . منبع تغذيه منبع تغذيه معمولا" به همراه کيس ارائه می گردد ولی از لحاظ فنی جزئی از يک کيس نمی باشد . منبع تغذيه به همراه يک فن تعبيه شده ارائه می شود که در قسمت پشت کيس نصب می گردد . بر روی منبع تغذيه از يک سوئيچ برای تغيير ولتاژ ورودی استفاده می شود که در اکثر سيستم های جديد پشت يک دکمه پلاستيکی قرار می گيرد که از طريق بخش بيرونی منبع تغذيه در دسترس قرار خواهد گرفت . به همراه اکثر کيس ها يک کابل برق استاندارد ( معمولا" مشکی ) ارائه می شود که منبع تغذيه از طريق آن به برق متصل می گردد .
    کابل های اتصال Speaker و LEDs اکثر کيس ها حداقل دارای دو LED می باشند که روشن و يا خاموش بودن سيستم و فعاليت هارد ديسک را نشان می دهند . برخی کيس ها دارای LED بيشتری می باشند . يک Speaker استاندارد در کامپيوترهای شخصی معمولا" در محلی درون کيس بسته می شود. به همراه کيس، کابل های خاصی برای LED و Speaker ارائه می شود که به مادربرد و يا درايوها متصل می گردند .
    هواگير خنک کننده و فن های کمکی هواگيرهای خنک کننده معمولا" در جلوی کيس قرار می گيرند تا امکان چرخش هوا درون کيس فراهم گردد . برخی از کيس ها دارای امکانات لازم به منظور اضافه نمودن فن های بيشتری می باشند . امکانات لازم به منظور بستن عناصر درون کيس در صورت تهيه يک کيس جديد ، امکانات سخت افزاری خاصی به منظور بستن مادربرد بر روی کيس نيز ارائه می گردد . امکانات فوق با توجه به نوع طراحی کيس و سياست های توليد کننده متفاوت می باشد. پايه های پلاستيکی که از آنان به منظوربستن مادربرد برروی کيس استفاده می گردد و واشر هائی از جنس پلاستيک و يا کاغذ که در زير پيچ ها قرار خواهند گرفت ، از جمله امکانات ارائه شده به همراه کيس می باشد .
    انواع کيس : اندازه و Style کيس ها در مدل های متفاوتی عرضه می گردند. کيس های Desktop و Tower ( صرفنظر از اندازه آن ) دو نمونه متداول در اين زمينه می باشند . کيس های Desktop به شکل مستطيل و کيس های Tower به شکل برج می باشند. برای اندازه و شکل يک کيس تاکنون استاندارد خاصی تدوين نشده است . مثلا" يک کيس Full tower توليد شده توسط يک توليد کننده می تواند با نمونه مشابه توليد شده توسط يک شرکت ديگر متفاوت باشد . برخی از توليدکنندگان ، امکاناتی را به کيس اضافه می نمايند که قابليت های آن را افزايش می دهد . مثلا" کيس های Mini tower يک توليد کننده ممکن است دارای فضاء و امکانات بيشتری به منظور نصب تجهيزات سخت افزاری در مقايسه با يک کيس Mid Tower باشند .
    محل استقرار کيس اولين موضوع در زمان انتخاب يک کيس، تعيين مکان استقرار کيس است. در اين رابطه از دو گزينه متفاوت ميزکار و يا کف زمين می توان استفاده نمود. قرار دادن کيس بر روی زمين، بخشی از فضای ميز شما را آزاد می نمايد ولی دکمه های Power ، Reset ، LED و درايوهای موجود براحتی در دسترس شما قرار نخواهند گرفت( خصوصا" اگر محل نصب کيس با ميز کار فاصله داشته باشد) . در چنين مواردی ممکن است به دليل فاصله زياد بين کيس و ميزکار ، به امکانات خاصی به منظور افزايش طول کابل صفحه کليد، موس و يا مانيتـور نياز باشد . کيس های Desktop معمولا" بر روی ميز و کيس های Tower بر روی زمين قرار گرفته و در اندازه های متفاوتی عرضه می شوند : Full Tower : اين نوع کيس ها بزرگ و سنگين بوده و معمولا" دارای ارتفاعی بين دو تا سه فوت می باشند . کيس های فوق دارای امکانات و انعطاف لازم در زمان توسعه سيستم می باشند . ( استفاده از چندين Drive Bay برای نصب درايو درون کيس ) . کيس های Full tower معمولا" از منابع تغذيه با توان بالا استفاده می نمايند .
    Mid Tower : کيس های فوق مشابه Full tower بوده با اين تفاوت که اندازه آنان کوچکتر است .
    Mini Tower : در حال حاضر يکی از متداولترين کيس های استفاده شده برای کامپيوترهای شخصی است . سيستم خنک کننده اين نوع کيس ها بهتر از کيس های Desktop می باشد. اندازه اين کيس ها بگونه ای است که بسياری از کاربران ترجيح می دهند آنان را بر روی ميز کار خود قرار دهند.
    Desktop : استفاده از کيس های فوق در ماشين های IBM مدل های AT و XT متداول و بنوعی استاندارد گرديد. کيس
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  11. #26
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض صدا در اینترنت

    [SIZE=3:420d52c28a] صدا در اینترنت[/SIZE]
    صدا بر روي پروتكل اينترنت

    صداي انسان هنوز مؤثرترين شكل ارتباطات است. بنابراين، تعجب برانگيز نيست كه پيشرفتهاي اخير در فناوري وسايل صوتي و نياز هميشگي رو به رشد در دنياي بازرگاني رقابتي باقي بماند و كيفيت صدا را بر روي تلفن اينترنتي به عنوان يك اتصال قابل اعتماد شبكه هاي قابل استفاده از تلفن بهبود ببخشد.بسياري از شركتها، از شركتهاي بزرگ تا شركتهاي كوچك كه تازه كار خود را شروع كرده اند، اميدوارند اين فناوري نوظهور بالاخره و درنهايت ما را به كارايي بيشتر، بهره وري و صرفه جويي در هزينه سوق خواهد داد.نه تنها تلفن اينترنتي هزينه هاي زائد شبكه را كاهش مي دهد، بلكه اطلاعات را به آساني از رايانه به رايانه، از رايانه به تلفن، تلفن به رايانه و نمابر به رايانه منتقل مي كند. در حالي كه مزاياي تركيب شبكه هاي داده و صدا فراوانند، تغييرات ساختاري لازم شبكه اغلب به درستي درك نمي شوند. اين واقعيت به خصوص زماني مطرح مي شود كه نقش انتقال داده ها در مديريت عرض باند مطرح مي شود.
    VOIP چيست؟
    VOIP نوعي همگرايي شبكه است و به طور اخص، يكپارچگي صدا و داده بر روي زيربناي يك شبكه واحد است. انديشه ماوراي VOIP، تبديل موفق ارتباطات عددي و رقمي (مانند تماسهاي تلفني و نمابرها) به بسته هايي به منظور ارسال از طريق يك شبكه به جاي شبكه جداي تلفن است. علائم صدا به علائم عددي تبديل مي شوند و سپس به صورت بسته هاي اطلاعات شكسته مي شوند و از طريق يك شبكه اطلاعاتي ارسال مي شوند.
    مزاياي تركيب شبكه هاي داده و صدا
    تلفن اينترنتي هزينه هاي زائد شبكه ها و منابع شبكه را مي كاهد، مديريت شبكه را آسان مي كند و ارتباطات را تسهيل مي كند. درنتيجه مزاياي عمده تلفن اينترنتي عبارتند از صرفه جويي در هزينه و بهره وري بيشتر.
    تبديل صدا به داده
    به منظور اينكه شبكه TCP/IP موجود بتواند با موفقيت انتقال داده ها را به انجام برساند، تغييرات جزئي لازم است تا بتواند مانند يك شبكه با مدار انتقالي عمل كند. شبكه هاي صوتي سنتي داراي مدار انتقالي هستند. آنها براي هر تماس از يك مسير اختصاصي با سرعت انتقال داده برابر با ۶۴ كيلوبايت بر هر ثانيه استفاده مي كنند. با اين وجود، سكوت به طور متوسط بيش از نيمي از يك تماس تلفني را به خود اختصاص مي دهد و اگر هيچ تماسي برقرار نشود، عرض باند براي انتقال ديگر داده ها بلااستفاده مي ماند.
    با وجود اين عدم كارايي هنوز هم شبكه هاي تلفني قابل اطمينان هستند چون در مقايسه با سيستم تلفن، يك شبكه داده با مشكلات متعددي مانند از كارافتادن سرور يا تأخيرهاي مشابه ديگر روبرو خواهد بود. برطبق نظريه تكنولوژي لوسنت، مشكلات ارتباط تلفني نادر هستند زيرا هشتاد درصد مشكلات شبكه بدون دخالت انسان قابل حل هستند. بخشي از اين واقعيت ناشي از طراحي مدار انتقالي شبكه و عرض باند تخصيص داده شده به هر خط است. از آنجايي كه مقدار ثابتي از عرض باند در طي يك تماس با مدار انتقالي مورد استفاده قرار مي گيرد، داده هاي صوتي هيچكدام در پايان ارتباط خارج از ترتيب دريافت نخواهد شد. وقتي داده ها در شبكه منتقل مي شوند به بسته هاي كوچك اطلاعات تقسيم شده و به صورت بسته هاي كوچك اطلاعاتي منتقل مي شوند. اگر اين بسته هاي اطلاعاتي در مسير گم شوند، مي توانند با تأخير انتقال را به پايان برسانند، زيرا مسير متفاوتي پيدا مي كنند.امروزه، يكي از مهمترين ملاحظات طراحي در كاربرد صوت كم كردن تأخير يك طرفه يا دوطرفه است. انتقال مجدد به عنوان يك گزينه در ارسال صدا با تصوير مطرح نيست. در اين انتقال داده ها جريان همزمان مورد نياز است.اگر تأخيري بسيار طولاني در تحويل بسته اطلاعاتي اتفاق بيفتد، داده تشخيص ناپذير يا ناشناخته خواهد شد. ترتيب و انتقال همزمان، مديريت عرض باند را حياتي مي كند. با تلفن اينترنتي، اين نياز احساس مي شود كه بايد زيربناي شبكه داده قادر باشد دائماً نسبت به گذشته نقل و انتقال بيشتري را انجام بدهد.
    فشرده سازي
    ميزان نقل و انتقال داده ها در يك تماس تلفني بدون فشرده سازي ۶۴ كيلوبايت در ثانيه است. اين درجه از عرض باند بيشتر از آن چيزي است كه به نظر مي رسد و به طور معمول براي تحويل بر روي يك شبكه داده نمونه، كاهش يافته است. لگوريتمهاي كدگذاري و فشرده سازي متعددي وجود دارند كه عرض باند مصرف شده توسط يك تماس تلفني را كاهش دهند. اين ساز و كارهاي فشرده سازي به طور معمول در دروازه هاي VOIP ديده مي شود نه در روترها و سوئيچ هاي شبكه.
    كيفيت خدمات شبكه
    يك شبكه TCP/IP بايد ساز و كارهايي داشته باشد تا انتقال داده ها ي تلفن اينترنتي را در ارجحيت بالاتري نسبت به داده هاي روي شبكه قرار دهد (به استثناي انتقال داده هاي نرم افزاري همزمان مانند ويدئو).يك پروتكل به نام پروتكل نگهداري منابع طراحي شده است تا منابع را در يك شبكه براي انتقال داده هاي همزمان كنار بگذارد. همچنين ساز و كار كيفيت خدمات TCP/
    IP اخيراً توسط تعدادي از فروشندگان روترهاي TCP/IP و سوئيچها به كار گرفته شده است.
    تعدادي از شبكه ها تا حدي توانسته اند كاركرد كيفيت خدمات را در داخل خود پياده كنند.
    ارجحيت بسته پروتكل اينترنت
    در شبكه بيتهاي IP بايد بيشترين ارجحيت ممكن را براي تبادل اطلاعات مرتبط با تلفن اينترنتي را داشته باشند. شبكه هاي داده اي كه با پروتكلهايي به غير از پروتكل TCP/IP اداره مي شوند براي انتقال داده هاي تلفن اينترنتي مناسب نيستند زيرا زماني كه يك بسته TCP/IP نيست تشخيص و تخصيص تقدم آن بسيار مشكل است.
    صف بندي بزرگ موزون
    صف بندي بزرگ موزون يك مكانيزم جداكننده است كه بسته هاي TCP/IP را تفكيك مي كند و آنها را برمبناي خصوصيات متفاوتي طبقه بندي مي كند و سپس بسته ها را براساس ارجحيت پروتكل اينترنت با جريان انتقال، مجدداً دسته بندي مي كند.
    طبقه بنديها براساس آدرس مبدأ و مقصد، پروتكل و شاخص فعاليت انجام مي گيرد.
    پردازش داده هاي صوتي
    به خاطر پايگاههاي صدا در تلفن اينترنتي، شناسايي صدا بر روي سرور شبكه انجام مي شود، نه روي خود تلفن. اين واقعيت به سيستم اجازه مي دهد كه از ميليونها تماس پشتيباني كند و راههاي مختلفي را كه تماس گيرندگان اطلاعات را ارائه مي دهند يا درخواست اطلاعات مي كنند، بشناسد. تلفن اينترنتي به وسيله يك درگاه صوتي كه مستقيماً با تجهيزات جانبي ويژه اي براي اتصال به تلفن بين المللي نيازمند است. درگاه صوتي بين شبكه تلفن منتقل عمومي و شبكه پروتكل اينترنت شده قرار داده شده است. درگاه در ارسال علائم بين شبكه هاي تلفن، دريافت شماره هاي تلفن، تبديل بين شماره هاي تلفن و نشاني هاي پروتكل اينترنت در شبكه و در تبديل صدا به بسته ها كمك مي كند.
    زيرساختهاي شبكه كاراو قابل اطمينان
    در حال حاضر بيشتر از پنجاه درصد مشكلات شبكه داده ها به خاطر مشكلات زيربنايي ايجاد شده اند. با تلفن اينترنتي زيربناي شبكه داده ها مستلزم است تا حمل ونقل داده هاي بيشتري را به طور قطع نسبت به گذشته به انجام، برساند. براي كاربرد موفقيت آميز نرم افزارهاي VOIP، يك زيربناي شبكه داده هاي كارا و قابل اطمينان لازم است. يك راه حل براي كمك به مديريت بهتر انتقال داده ها سيم كشي كارا و قابل اطمينان است. ابزار سنجش عملكرد شبكه از خروجي كاراي شبكه است. خروجي بر ميزان داده كه از سرور به استفاده كننده منتقل مي شود اشاره داد. اگر از شبكه انتظار مي رود كه داده ها را با سرعت يك صد مگابايت در ثانيه منتقل كند، ولي شبكه داده هاي كمتري را منتقل مي كند و درنتيجه به كارايي شبكه لطمه وارد مي شود. اين تأخيرها در انتقال داده ها به طور معمول نتيجه زيربناي ساختار شبكه است كه با ارسال علائم به نقطه اي كه براي دريافت كننده قابل فهم نيست آنها را بي ارزش مي كند. اين باعث ارسال مجدد داده ها و تأخيرها و عملكرد ناكاراي شبكه مي شود.
    انتقال مجدد داده ها به عنوان يك راه حل ممكن در جريان نقل و انتقال داده هاي صوتي و تصويري روش درستي نمي تواند باشد. لذا اين نياز وجود دارد كه بسته هاي اطلاعات همزمان جريان پيدا كنند، درواقع، تأخيري بيش از ۲۰۰ ميليونيم ثانيه غيرقابل قبول تلقي مي شود. در حالي كه نرم افزارهاي اولويت بندي بسته ها و نرم افزارهاي رهيابي كمك خواهند كرد، برنامه هاي فشرده سازي اغلب علائم داده ها را براي فروداشت بيشتر مستعد مي كند. اين جنبه كار با نقل و انتقال افزايش يافته داده ها و بايستگي هايي كه تلفن اينترنتي با خود به همراه دارد بهتر خواهد شد.
    براي انتخاب راه حل مناسب جهت سيم كشي براي انتقال داده ها نه تنها درك درستي از ضرورت كارايي خروجي لازم است بلكه قابليت اطمينان فاصله ايمني ضروري است. زماني كه ميزان نقل و انتقال داده هاي مورد انتظار تخمين زده شد، بايد سطح قابليت اطمينان فاصله ايمن تعيين شود. اين دو عامل تعيين مي كنند چه راه حلي براي سيم كشي مناسب است. متأسفانه، هيچ استاندارد سيم كشي داده ها به حد كافي، ضروريات عملكرد تلفن اينترنتي را نشان نمي دهد. با اين وجود منابع ديگر اطلاعات مانند Anixter Levels Program وجود دارند كه مي توانند رهنمودهاي لازم را تهيه كنند. Anixter Levels Lab، زيرساختهاي شبكه را به وسيله اجراي نرم افزارهاي واقعي در محيط هاي واقعي شبكه، به منظور تعيين اينكه كدام راه حل، خروجي كافي داده ها و فاصله ايمني را تأمين مي كند، آزمايش مي كند.
    نتيجه
    بسياري از شركتها اميدوارند بالاخره استفاده از تلفن اينترنتي آنها را به سوي كارايي بيشتر، بهره وري بيشتر و صرفه جويي در هزينه رهنمون خواهد شد. تلفن اينترنتي شبكه هاي اضافي و منابع اضافي شبكه را حذف مي كند. مديريت شبكه را تسهيل مي كند و ارتباطات را آسان مي كند.
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  12. #27
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض آشنایی با برنامه های IM

    آشنایی با برنامه های IM
    آشنایی با برنامه های IM

    منبع : از گروه computer4all اينترنت نحوه ارتباط افراد را دستخوش تحولات گسترده نموده است . پست الکترونيکی يکی از امکانات موجود بر روی اينترنت برای برقراری ارتباط می باشد. امکان فوق بسرعت گسترش و جايگزين نامه نگاری سنتی و حتی مکالمات تلفنی شده است . روزانه ميلياردها نامه الکترونيکی ارسال می گردد. پست الکترونيکی يکی از سريعترين روش های ارتباطی موجود بوده و توانسته است بسرعت متداول گردد. در زمان ارسال يک نامه الکترونيکی ، گيرنده نامه ممکن است online ( وصل به شبکه ) نباشد . در چنين مواردی زمانی که گيرنده نامه به شبکه متصل می گردد و پس از بررسی صندوق پستی خود از ارسال نامه توسط دوستان خود آگاه می گردد. در روش فوق يک تاخير ناخواتسه وجود دارد. در اين روش هيچگونه امکانی جهت آگاهی از Online بودن گيرنده نامه الکترونيکی وجود ندارد. در صورتيکه گيرنده پيام Online باشد ، می بايست با دنبال نمودن مراحلی اقدام به باز نمودن ، مطالعه و پاسخ به نامه دريافتی نمايد. برنامه های IM)Instant Messaging) باهدف تامين خواسته های مورد نظر( پاسخگوئی به خلاء های موجود ) مطرح گرديده اند. با استفاده از IM ، می توان ليستی از افراديکه تمايل به ارتباط با آنان وجود دارد را ايجاد کرد. در ادامه می توان برای هر يک از افراد موجود در ليست کهonline می باشند ، پيام مورد نظر خود را ارسال کرد. به ليست فوق ، " ليست تماس " و يا Buddy list نيز می گويند. برای ارسال پيام يک پنجره کوچک توسط فرستنده و گيرنده پيام ، فعال و هر يک از آنها می توانند پيام مورد نظر خود را تايپ و سپس ارسال نمايند. اکثر برنامه های IM ، خدمات متنوع ديگری را نيز ارائه می دهند: ارسال پيام برای افراديکه بصورت online می باشند. گپ (Chat) . يک اتاق اختصاصی شامل دوستان و همکاران می توان ايجاد کرد. لينک ها ی وب . امکان اشتراک وب سايت های مورد علاقه فراهم می گردد. تصاوير. امکان مشاهده تصاوير ذخيره شده بر روی کامپيوتر دوستان مربوطه فراهم می گردد. صدا . پخش موزيک برای دوستان مربوطه فايل ها . امکان اشتراک فايل ها از طريق ارسال آنها برای دوستان مربوطه فراهم می گردد. گفتگو. امکان مکالمه صوتی با دوستان مربوطه از طريق اينترنت فراهم می گردد. امکان مشاهده آخرين اخبار بصورت پخش زنده فراهم می گردد. روند شکل گيری برنامه های IM قبل از عموميت يافتن اينترنت ، تعدادی از افراد از طريق سيستم های BBS )Bulletin Boards system) قادر به استفاده از سرويس های online بودند. سيستم BBS مشابه يک وب سايت ايزوله شده است که کاربران با استفاده از مودم و يک نرم افزار ارتباطی خاص، قادر به استفاده از منابع موجود می باشند. پس از برقراری ارتباط با BBS ، کاربران با استفاده از مجموعه ای از منوهای ساده قادر به حرکت در سيستم و استفاده از امکانات مربوطه خواهند بود. برای دستيابی و استفاده از سيستم BBS ديگر، می بايست ارتباط موجود با BBS را قطع و مجددا" با BBS ديگر ارتباط برقرار کرد. سرويس های online اصلی نظير AOL(American online) ، Prodigy و Compuserve متداولترين روش های ارتباط Online بود. سرويس های online برخلاف سيستم های BBS که صرفا" از يک نرم افزار ساده ارتباطی بمنظور ارتباط کاربران با سيستم استفاده می کردند ، از مجموعه ای از نرم افزار ها در اين زمينه استفاده می کردند. در ادامه AOL امکان "کميته های online " را ارائه کرد. بدين ترتيب کاربران قادر به گفتگو و ارتباط با يکديگر ( مشروط بر online بودن ) از طريق اتاق های گپ و يا IM بودند. يک اتاق گپ ، نرم افزاری است که امکان تايپ اطلاعات و پيام های دلخواه را در اختيار کاربران قرار داده و پس از درج پيام ، ساير کاربران قادر به مشاهده پيام تايپ شده خواهند بود . برنامه های IM يک اتاق گفتگوی اختصاصی را برای کاربران مربوطه ايجاد می نمايد . استفاده از برنامه های IM از سال 1996 در اينترنت متداول گرديد. در ادامه نرم افزار ( سرويس ) ICQ که دارای قابليت های فراوانی است ارائه گرديد. معرفی ICQ استفاده از برنامه فوق مستلزم نصب يک برنامه بعنوان سرويس گيرنده بر روی کامپيوتر کاربر و اتصال به سايت ICQ بمنظور برقراری ارتباط با سرويس دهنده ICQ است . برنامه سرويس گيرنده نصب شده بر روی کامپيوتر کاربر با سرويس دهنده ICQ ارتباط برقرار خواهد کرد . اجرای برنامه سرويس گيرنده بر روی کامپيوتر کاربر و اتصال به اينترنت از پيش شرط های اوليه جهت استفاده از سرويس فوق است . مراحل زير نحوه استفاده از سرويس فوق را نشان می دهد : ● در ابتدا می بايست با اتصال به سايت ICQ ، نرم افزار لازم برای نصب بر روی سرويس گيرنده را دريافت کرد. ● برنامه دريافت شده را می بايست نصب و در ادامه اجراء کرد. ● برنامه نصب شده سعی در برقراری ارتباط با سرويس دهنده ICQ خواهد کرد. در اين راستا از پروتکل خاص با نام ICQ v5 برای ارتباطات استفاده می شود. ● پس از برقراری ارتباط بين سرويس گيرنده و سرويس دهنده ، می توان نام و رمز عبور خود را جهت ورود به سايت وارد کرد.در صورتيکه برای اولين مرتبه است که به سايت وارد می شويد ، می توان درخواست يک Account جديد نمود. پس از بررسی نام و رمز عبور داده شده و در صورت صحت آنان ، امکان ورود به سايت فراهم می گردد. ● برنامه سرويس گيرنده ، اطلاعات مورد نياز را ( نظير آدرس IP و شماره پورت ) برای سرويس دهنده ICQ ارسال می نمائيد. ● سرويس دهنده ، يک فايل موقت شامل اطلاعات مربوط به ارتباط و افراد موجود در ليست تماس ايجاد می گردد. در ادامه بررسی خواهد شد که آيا افراد موجود در ليست تماس شما به شبکه وارد شده اند ؟ ● در صورتيکه هر يک از افراد موجود در ليست تماس شما به شبکه وارد شده باشند ، سرويس دهنده پيامی را برای سرويس گيرنده ICQ ارسال و اطلاعات مربوط به کاربران online ( موجود در ليست تماس ) را ارسال خواهد کرد. سرويس دهنده ICQ اطلاعات شما را نيز برای ساير کاربرانی که online بوده و نام شما در ليست تماس آنها می باشد ، نيز ارسال خواهد کرد . ● زمانيکه سرويس گيرنده ICQ اطلاعات مربوط به افراد موجود در ليست تماس را دريافت می دارد ، وضعيت کاربر مورد نظر به Online تغيير می يابد. ● بر روی نام کاربر موجود در ليست تماس که online شده است ، کليک و پس از فعال شدن پنجره مربوطه می توان متن مورد نظر خود را تايپ و برای کاربر مربوطه ارسال کرد. ● پيام ارسالی شما مستقيما" برای برنامه سرويس گيرنده ICQ مربوط به کاربر مورد نظر ، ارسال خواهد شد. ( برنامه سرويس گيرنده ICQ از آدرس IP و شماره پورت مربوط به کامپيوتر کاربر مورد نظر آگاهی دارد ) . در فرآيند فوق سرويس دهنده ICQ دخالت نکرده و مبادله اطلاعات مستقيما" توسط برنامه های سرويس گيرنده انجام خواهد شد. ● کاربر مورد نظر پس از دريافت پيام ، می تواند پاسخ لازم را برای قرستنده ارسال نمايد. ● پس از اتمام مبادله اطلاعاتی ، می توان پنجره مربوط به ارسال پيام را غيرفعال و در صورت ضرورت برنامه سرويس گيرنده ICQ را نيز غيرفعال نمود. در چنين حالتی برنامه سرويس گيرنده پيامی را برای سرويس گيرنده ICQ ارسال و او از از غيرفعال شدن خود ،آگاه می سازد. در ادامه سرويس دهنده ICQ پيامی را برای ساير سرويس گيرندگان ICQ ( موجود در ليست تماس شما ) ارسال و آنها را از اين واقعه آگاه می نمايد. در نهايت سرويس دهنده ICQ فايل موقت ايجاد شده که شامل اطلاعات مربوط به سرويس گيرنده ICQ است ، را حذف خواهد کرد. در سال 1998 ، ICQ توسط AOL خريداری و سرويس فوق در اختيار عموم کاربران AOL نيز قرارگرفت . اکثر برنامه های IM دارای عملکردی مشابه با ICQ می باشند. در ادامه به دو نمونه متداول در اين زمينه اشاره خواهد شد. MSN Messenger شرکت مايکروسافت با ارائه برنامه MSN Messenger که يک نوع برنامه IM می باشد ، امکان برقراری ارتباط کاربران MSN را بايکديگر فراهم نموده است .با استفاده از برنامه فوق ، کاربران قادر به ارتباط از طريق متن ( ارسال پيام ) ، صوت ( مکالمه صوتی ) و ... می باشند. برنامه فوق مجموعه ای گسترده از ساير خدمات را نيز در اختيار کاربران قرار می دهد Yahoo messenger Yahoo messenger ، يکی ديگر از نمونه برنامه های IM است . ويژگی مهم برنامه فوق ، ارتباط و پيوستگی آن با ساير خدمات ارائه شده توسط Yahoo است. آينده برنامه های IM بسيار روشن است . IETF)Intenet Engineering Task Force) در تلاش برای پياده سازی يک پروتکل استاندارد برای برنامه های IM است . با استفاده از برنامه های IM امکان برگزاری کنفرانس های مجازی و همکاری در زمينه انجام يک پروژه بزرگ ، بسادگی محقق می گردد.برنامه های IM رويکردی جديد به دنيای ارتباطات مبتنی بر اينترنت می باشند .
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  13. #28
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض آشنایی با سرویس دهنده وب

    آشنایی با سرویس دهنده وب
    آشنايي با سرويس دهنده وب

    منبع : از گروه computer4all وب يکی از سرويس های ارائه شده بر روی اينترنت است . با استفاده از سرويس فوق امکان ارائه و توزيع اطلاعات با محتويات دلخواه و به اشکال متفاوت فراهم می گردد. اطلاعات در حريم های خاصی با نام " صفحات وب " سازماندهی می گردند. روزانه ميليون ها صفحه وب در اينترنت جهت استفاده ، درخواست و مورد مطالعه قرار می گيرد. کاربران( سرويس گيرندگان ) اينترنت با استفاده از نرم افزارهای مربوطه ( معمولا" مرورگرهای وب ) صفحات مورد نظر خود را از سرويس دهندگان اينترنت درخواست می نمايند. سرويس دهندگان ، بمنظور ارائه خدمات مبتنی بر وب از سرويس دهنده وب کمک می گيرند. سرويس دهنده وب درخواست کاربر اينترنت را اخذ و پس از يافتن اطلاعات درخواست شده ، آنها را برای متقاضی ارسال خواهد کرد. متقاضيان وب و سرويس دهندگان وب ، بمنظور مبادله اطلاعاتی از پروتکل Http استفاده می نمايند. در ادامه فرآيند فوق بطور مبسوط بررسی خواهد شد. فرآيند درخواست و پاسخ در زمان درخواست يک صفحه وب توسط سرويس گيرنده ، عمليات زير بمنظور تامين خواسته وی انجام خواهد شد: مرورگر وب ( ابزار کاربران ) ، آدرس تايپ شده توسط کاربر (URL) را به سه بخش تقسيم می نمايد پروتکل (http) ، نام سرويس دهنده و نام فايل درخواست شده، بخش های سه گانه مورد نظر خواهند بود. مرورگر با يک سرويس دهنده DNS مرتبط تا نام سرويس دهنده داده شده را به معادل IP آن تبديل نمايد. پس از مشخص شدن آدرس IP ، مرورگر با سرويس دهنده ارتباط برقرار می نمايد. با استفاده از پروتکل HTTP ، مرورگر يک درخواست GET را بمنظور دريافت فايل درخواتسی ، ارسال می دارد. سرويس دهنده ، محتويات صفحه وب درخواست شده را برای مرورگر وب ارسال می نمايد. مرورگر اطلاعات ارسال شده ( شامل تگ های HTML) را تفسير و اطلاعات مورد نظر را نمايش خواهد داد. در فرآيند فوق از اصطلاحاتی استفاده شده که در ادامه به برخی از آنها اشاره می گردد. اينترنت اينترنت ، شبکه ای مشتمل بر ميليون ها کامپيوتر بوده که با توجه به بستر موجود، قادر به ارتباط با يکديگر می باشند. مثلا" می توان با استفاده از تلفن ( منزل ) به يک مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت (ISP) متصل و از اينترنت استفاده نمود. در چنين حالتی کامپيوتر مورد نظر بعنوان بخشی از شبکه بزرگ اينترنت محسوب خواهد شد. .برخی از کاربران در ادارات خود و با استفاده از بستر ايجاد شده ، به اينترنت متصل می گردند. در چنين حالتی کاربران از شبکه محلی نصب شده در سازمان استفاده می نمايند. شبکه فوق با استفاده از خطوط مخابراتی خاص و يا ساير امکانات مربوطه به يک مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت متصل شده است . مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت نيز ممکن است به يک شبکه بزرگتر متصل شده باشد. اينترنت شبکه ای مشتمل بر شبکه های بيشماری است ( شبکه ای از ساير شبکه ها ) سرويس گيرندگان و سرويس دهندگان تمام ماشين های موجود در اينترنت سرويس دهنده و يا سرويس گيرنده می باشند. ماشين هائی که برای ساير ماشين ها ، خدماتی را ارائه می نمايند ، سرويس دهنده ناميده می شوند. ماشين هائی که از خدمات فوق استفاده می نمايند ، سرويس گيرنده می باشند. اينترنت شامل سرويس دهندگان متعددی نظير سرويس دهنده وب ، سرويس دهنده پست الکترونيکی و ... بمنظور پاسخگوئی به نيازهای متعدد کاربران اينترنت می باشد. يک سرويس دهنده ، ممکن است يک و يا بيش از يک سرويس را بر روی اينترنت ارائه دهد. مثلا" ممکن است يک سرويس دهنده دارای نرم افزارهای لازم برای ارائه سرويس های وب و سرويس پست الکترونيکی و يا سرويس FTP باشد. سرويس گيرندگان در زمان ارتباط با سرويس دهنده ، درخواست خود را برای يکی از سرويس های نصب شده بر روی سرويس دهنده ارسال خواهند داشت . مثلا" يک مرورگر وب درخواست خود را برای سرويس دهنده وب، يک برنامه ارسال کننده پيام الکترونيکی درخواست خود را برای يک سرويس دهنده پست الکترونيکی و .. . ارسال می نمانيد. آدرس های IP هر ماشين بر روی اينترنت دارای يک آدرس منحصر بفرد IP است. سرويس دهندگان اينترنت دارای آدرس های IP ثابت ( ايستا) بوده که تغيير نخواهد کرد. کامپيوتری که با استفاده از آن به اينترنت متصل می گرديد ، دارای يک IP متغير بوده که توسط ISP مربوطه به شما اختصاص داده می شود. آدرس IP تخصيص يافته در طول مدت اتصال به اينترنت ( يک جلسه کاری ) ثابت بوده و تغيير نخواهد کرد. آدرس IP نسبت داده به شما در آينده و تماس مجدد با ISP ممکن است تغيير نمايد. مراکز ISP برای هر يک از پورت های خود يک IP ايستا را نسبت می دهند. بديهی است در آينده با توجه به پورت مورد نظر که در اختيار شما قرار داده می شود، ممکن است آدرس IP نسبت به قبل متفاوت باشد. سرويس دهندگان نام استفاده از آدرس IP برای دستيابی به سرويس دهندگان در اينترنت ، برای اکثر کاربران ( سرويس گيرندگان ) مشکل است . تمام سرويس دهندگان موجود بر روی اينترنت از اسامی خاص خود که برای کاربران قابل فهم تر است ، استفاده می نمايند. اسامی فوق "اسامی حوزه " ناميده می شود. مثلا" http://www.oursite.com يک نام دائمی و خوانا برای سرويس گيرندگان اينترنت است . در زمان استفاده از يک "نام حوزه " ، می بايست از سرويس دهندگان DNS بمنظور ترجمه نام به آدرس استفاده شود. سرويس دهندگان DNS درخواست هائی را از برنامه ها و يا ساير سرويس دهندگان DNS بمنظور تبديل نام به آدرس دريافت می نمايند. سرويس دهنده DNS در زمان دريافت يک درخواست ، بر اساس يکی از روش های زير با آن برخورد خواهد کرد : قادر به پاسخ دادن به درخواست است. IP مورد نظر برای نام درخواست شده را می داند . قادر به ارتباط با يک سرويس دهنده DNS ديگر بمنظور يافتن آدرس IP نام درخواست شده است.( عمليات فوق ممکن است تکرارگردد) اعلام " عدم آگاهی از آدرس IP درخواست شده " و مشخص کردن آدرس IP يک سرويس دهنده DNS ديگر که آگاهی بيشتری دارد. ارائه يک پيام خطاء در رابطه با عدم يافتن آدرس برای نام درخواست شده فرض نمائيد ، آدرس http://www.oursite.com در برنامه مرورگر ( IE) تايپ شده باشد. مرورگر با يک سرويس دهنده DNS بمنظور دريافت آدرس IP ارتباط برقرار می نمايد. سرويس دهنده DNS عمليات جستجو برای يافتن آدرس IP را از يکی از سرويس دهندگان DNS سطح ريشه ، آغاز می نمايد. سرويس دهندگان ريشه، از آدرس های IP تمام سرويس دهندگان DNS که شامل بالاترين سطح نامگذاری حوزه ها می باشند ، ( COM ، NET ،ORG و ...) آگاهی دارند. سرويس دهنده DNS ، درخواست آدرس http://www.oursite.com را می نمايد. سرويس دهنده ريشه ، اعلام می نمايد که " من آدرس فوق را نمی دانم ولی آدرس IP مربوط به سرويس دهنده COM اين است " در ادامه سرويس دهنده DNS شما با سرويس دهنده DNS مربوط به حوزه COM ارتباط و درخواست آدرس IP سايت مورد نظر را می نمايد .سرويس دهنده فوق آدرس های IP مربوط به سرويس دهنده ای که قادر به در اختيار گذاشتن آدرس IP سايت مورد نظر است را در اختيار سرويس دهنده DNS شما قرار خواهد داد. در ادامه سرويس دهنده DNS با سرويس دهنده DNS مربوطه تماس و درخواست آدرس IP سايت مورد نطر را می نمايد ، سرويس دهنده DNS آدرس IP سايت درخواست شده را در اختيار سرويس دهنده DNS شما قرار خواهد داد. با مشخص شده آدرس IP سايت مورد نظر ، امکان اتصال به سايت فراهم خواهد شد. پورت ها هر يک از سرويس دهندگان ، سرويس های خود را از طريق پورت های مشخصی انجام می دهند. مثلا" در صورتيکه بر روی يک ماشين ، سرويس دهندگان وب و FTP مستقر شده باشند ، سرويس دهنده وب معمولا" از پورت 80 و سرويس دهنده FTP از پورت 21 استفاده می نمايند. در چنين حالتی سرويس گيرندگان از خدمات يک سرويس خاص که دارای يک آدرس IP و يک شماره پورت منخصر بفرد است ، استفاده می نمايند. زمانيکه سرويس گيرنده از طريق يک پورت خاص به يک سرويس متصل می گردد ، بمنظور ارتباط با سرويس مورد نظر از يک پروتکل خاص استفاده خواهد شد. پروتکل ها اغلب بصورت متنی بوده و نحوه مکالمه بين سرويس گيرنده و سرويس دهنده را را تبين می نمايند. سرويس گيرنده وب و سرويس دهنده وب از پروتکل HTTP)Hypertext Transfer Protocol) برای برقراری مبادله اطلاعاتی بين خود استفاده می نمايند.
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  14. #29
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض آشنایی با زیر ساخت اینترنت

    آشنایی با زیر ساخت اینترنت
    آشنايي با زير ساخت اينترنت

    منبع : از گروه computer4all اينترنت از مجموعه ای شبکه کامپيوتری ( بزرگ ، کوچک ) تشکيل شده است . شبکه های فوق با روش های متفاوتی بيکديگر متصل و موجوديت واحدی با نام "اينترنت " را بوجود آورده اند. نام در نظر گرفته شده برای شبکه فوق از ترکيب واژه های " Interconnected" و " Network" انتخاب شده است . ( شبکه های بهم مرتبط ) اينترنت فعاليت اوليه خود را از سال 1969 و با چهار دستگاه کامپيوتر ميزبان (host) آغاز و پس از رشد باورنکردنی خود ، تعداد کامپيوترهای ميزبان در شبکه به بيش از ده ها ميليون دستگاه رسيده است . اينترنت به هيچ سازمان و يا موسسه خاصی در جهان تعلق ندارد. عدم تعلق اينترنت به يک سازمان ويا موسسه بمنزله عدم وجود سازمانها و انجمن های مربوطه برای استانداردسازی نيست .يکی از اين نوع انجمن ها، "انجمن اينترنت " است که در سال 1992 با هدف تبين سياست ها و پروتکل های مورد نظر جهت اتصال به شبکه تاسيس شده است. سلسله مراتب شبکه های کامپيوتری هر کامپيوتری که به شبکه اينترنت متصل می گردد ، بخشی از شبکه تلقی می گردد. مثلا" می توان با استفاده از تلفن ( منزل ) به يک مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت (ISP) متصل و از اينترنت استفاده کرد. در چنين حالتی کامپيوتر مورد نظر بعنوان بخشی از شبکه بزرگ اينترنت محسوب خواهد شد. .برخی از کاربران در ادارات خود و با استفاده از بستر ايجاد شده ، به اينترنت متصل می گردند. در مدل فوق ، کاربران در ابتدا از شبکه محلی نصب شده در سازمان استفاده می نمايند. شبکه فوق با استفاده از خطوط مخابراتی خاص و يا ساير امکانات مربوطه به يک مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت متصل شده است . مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت نيز ممکن است به يک شبکه بزرگتر متصل شده باشد. اينترنت ، شبکه ای است که از شبکه های بيشماری تشکيل شده است ( شبکه ای از ساير شبکه ها ) کثر شرکت های مخابراتی بزرگ دارای ستون فقرات اختصاصی برای ارتباط ناحيه های متفاوت می باشند. در هر ناحيه ، شرکت مخابراتی دارای يک " نقطه حضور " (POP : Point of Presence) است . POP ، مکانی است که کاربران محلی با استفاده از آن به شبکه شرکت مخابراتی متصل می گردند. ( بمنظور ارتباط با شبکه از خطوط تلفن معمولی و يا خطوط اختصاصی استفاده می گردد).در مدل فوق ، چندين شبکه سطح بالا وجود داشته که توسط " نقاط دستيابی شبکه " (NAP :Network Access Points) به يکديگر مرتبط می گردند. فرض کنيد ، شرکت A يک مرکزارائه دهنده خدمات اينترنت بزرگ باشد . در هر شهرستان اصلی ، شرکت A دارای يک POP است . هر يک از POP ها دارای امکانات گسترده ای بمنظور تماس کاربران محلی می باشند .شرکت A بمنظور اتصال POP ها بيکديگر و شرکت، از خطوط اختصاصی فيبر نوری استفاده می نمايد. .فرض کنيد شرکت B ، يک مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت همکار باشد.شرکت B ، ساختمانهای بزرگی را در شهرهای اصلی ايجاد و ماشين های سرويس دهنده اينترنت را در آنها مستقر نموده است . شرکت B از خطوط اختصاصی فيبر نوری برای ارتباط ساختمانهای استفاده می نمايد. در مدل فوق ، تمام مشترکين شرکت A قادر به برقراری ارتباط با يکديگر خواهند بود. وضعيت مشترکين شرکت B نيز مشابه مشترکين شرکت A است . آنها نيز قادر به برقراری ارتباط با يکديگر خواهند بود. در چنين حالتی امکان برقراری ارتباط بين مشترکين شرکت A و مشترکين شرکت B وجود ندارد. بدين منظور شرکت های A و B تصميم می گيرند از طريق NAP در شهرهای متفاوت بيکديگر متصل گردند. ترافيک موجود بين دو شرکت از طريق شبکه های داخلی و NAP انجام خواهد شد. در اينترنت ، هزاران مرکز ارائه دهنده سرويس اينترنت بزرگ از طريق NAP در شهرهای متفاوت بيکديگر متصل می گردند. در نقاط فوق (NAP) روزانه ميلياردها بايت اطلاعات جابجا می گردد. اينترنت ، مجموعه ای از شبکه های بسيار بزرگ بوده که تمام آنها از طريق NAP بيکديگر مرتبط می گردند. در چنين حالتی هر کامپيوتر موجود در اينترنت قادر به ارتباط با ساير کامپيوترهای موجود در شبکه خواهد بود. تمام شبکه های کامپيوتری از طريق NAP ، ستون فقرات ايجاد شده و روتر قادر به ارتباط بايکديگر خواهند بود. پيام ارسالی توسط يک کاربر اينترنت از چندين شبکه متفاوت عبور تا به کامپيوتر مورد نظر برسد. فرآيند فوق در کمتر از يک ثانيه انجام خواهد شد. روتر، مسيريک بسته اطلاعاتی ارسالی توسط يک کامپيوتر برای کامپيوتر ديگر را تعيين می کند. روترها کامپيوترهای خاصی می باشند که پيام های ارسال شده توسط کاربران اينترنت با وجود هزاران مسير موجود را مسيريابی و در اختيار دريافت کنندگان مربوطه قرار خواهد داد. روتر دو کار اساسی را در شبکه انجام می دهد : ايجاد اطمينان در رابطه با عدم ارسال اطلاعات به مکانهائی که به آنها نياز نمی باشد. اطمينان از ارسال صجيح اطلاعات به مقصد مورد نظر روترها بمنظور انجام عمليات فوق ، می بايست دو شبکه مجزا را بيکديگر متصل نمايند. روتر باعث ارسال اطلاعات يک شبکه به شبکه ديگر ، حفاظت شبکه ها از يکديگر و پيشگيری از ترافيک می گردد. با توجه به اينکه اينترنت از هزاران شبکه کوچکتر تشکيل شده است ، استفاده از روتر يک ضرورت است . در سال 1987 موسسه NSF ، اولين شبکه با ستون فقرات پر سرعت را ايجاد کرد. شبکه فوق NSFNET ناميده شد. در اين شبکه از يک خط اختصاصی T1 استفاده و 170 شبکه کوچکتر بيکديگر متصل می گرديدند. سرعت شبکه فوق 1.544 مگابيت در ثانيه بود. در ادامه شرکت های IBM ، MCI و Merit ، شبکه فوق را توسعه و ستون فقرات آن را به T3 تبديل کردند( 45 مگابيت در ثانيه ) . برای ستون فقرات شبکه از خطوط فيبرنوری (fiber optic trunk) استفاده گرديد.هر trunk از چندين کابل فيبرر نوری تشکيل می گردد( بمنظور افزايش ظرفيت) . پروتکل اينترنت هر ماشين موجود در اينترنت دارای يک شماره شناسائی منحصر بفرد است. اين شماره شناسائی ، آدرس IP)Internet Protocol) ناميده می گردد. پروتکل فوق مشابه يک زبان ارتباطی مشترک برای گفتگوی کامپيوترهای موجود در اينترنت است . پروتکل ، به مجموعه قوانينی اطلاق می گردد که با استناد به آن گفتگو و تبادل اطلاعاتی بين دو کامپيوتر ميسر خواهد شد. IP دارای فرمتی بصورت :211.27.65.138 است . بخاطر سپردن آدرس های IP بمنظور دستيابی به کامپيوتر مورد نطر، مشکل است . بدين منظور هر کامپيوتر دارای نام انحصاری خود شده و از طريق سيستمی ديگر ، آدرس IP به نام درنظر گرفته شده برای کامپيوتر ، نسبت داده می شود. در آغاز شکل گيری اينترنت ، تعداد کامپيوترهای موجود در شبکه بسيار کم بود و هر کاربر که قصد استفاده از شبکه را داشت ، پس از اتصال به شبکه از آدرس IP کامپيوتر مورد نظر برای برقراری ارتباط استفاده می کرد. روش فوق ماداميکه تعداد کامپيوترهای ميزبان کم بودند، مفيد واقع گرديد ولی همزمان با افزايش تعداد کامپيوترهای ميزبان در شبکه اينترنت ، کارآئی روش فوق بشدت افت و غيرقابل استفاده گرديد. بمنظور حل مشکل فوق از يک فايل ساده متنی که توسط " مرکز اطلاعات شبکه " (NIC) پشتيبانی می گرديد ، استفاده گرديد.بموازات رشد اينترنت و ورود کامپيوترهای ميزبان بيشتر در شبکه ، حجم فايل فوق افزايش و بدليل ساير مسائل جانبی ، عملا" استفاده از روش فوق برای برطرف مشکل " تبديل نام به آدرس " فاقد کارآئی لازم بود. درسال 1983 ، سيستم DNS(Domain Name System) ارائه گرديد. سيستم فوق مسئول تطبيق نام به آدرس، بصورت اتوماتيک است . بدين ترتيب کاربران اينترنت بمنظور اتصال به يک کامپيوتر ميزبان ، صرفا" می تواتند نام آن را مشخص کرده و با استفاده از DNS ، آدرس IP مربوطه آن مشخص تا زمينه برقراری ارتباط فراهم گردد. منظور از " نام" چيست ؟ در زمان استفاده از وب و يا ارسال يک E-Mail از يک "نام حوزه" استفاده می گردد. مثلا" URL)Uniform Resource Locator) مربوط به http://www.oursite.com شامل " نام حوزه " oursite.com است . در زمان استفاده از "نام حوزه " ، می بايست از سرويس دهندگان DNS بمنظور ترجمه نام به آدرس استفاده شود. سرويس دهندگان DNS درخواست هائی را از برنامه ها و يا ساير سرويس دهندگان DNS بمنظور تبديل نام به آدرس دريافت می نمايند. سرويس دهنده DNS در زمان دريافت يک درخواست ، بر اساس يکی از روش های زير با آن برخورد خواهد کرد : قادر به پاسخ دادن به درخواست است. IP مورد نظر برای نام درخواست شده را می داند . قادر به ارتباط با يک سرويس دهنده DNS ديگر بمنظور يافتن آدرس IP نام درخواست شده است.( عمليات فوق ممکن است تکرارگردد) اعلام " عدم آگاهی از آدرس IP درخواست شده " و مشخص کردن آدرس IP يک سرويس دهنده DNS ديگر که آگاهی بيشتری دارد. ارائه يک پيام خطاء در رابطه با عدم يافتن آدرس برای نام درخواست شده فرض نمائيد ، آدرس http://www.oursite.com در برنامه مرورگر ( IE) تايپ شده باشد. مرورگر با يک سرويس دهنده DNS بمنظور دريافت آدرس IP ارتباط برقرار می نمايد. سرويس دهنده DNS عمليات جستجو برای يافتن آدرس IP را از يکی از سرويس دهندگان DNS سطح ريشه ، آغاز می نمايد. سرويس دهندگان ريشه، از آدرس های IP تمام سرويس دهندگان DNS که شامل بالاترين سطح نامگذاری حوزه ها ( COM ، NET ،ORG و ...) آگاهی دارند. سرويس دهنده DNS ، درخواست آدرس http://www.oursite.com را نموده و سرويس دهنده ريشه اعلام می نمايد که " من آدرس فوق را نمی دانم ولی آدرس IP مربوط به سرويس دهنده COM اين است ". در ادامه سرويس دهنده DNS شما با سرويس دهنده DNS مربوط به حوزه COM ارتباط و درخواست آدرس IP سايت مورد نظر را می نمايد .سرويس دهنده فوق آدرس های IP مربوط به سرويس دهنده ای که قادر به در اختيار گذاشتن آدرس IP سايت مورد نظر است را در اختيار سرويس دهنده DNS شما قرار خواهد داد. در ادامه سرويس دهنده DNS با سرويس دهنده DNS مربوطه تماس و درخواست آدرس IP سايت مورد نطر را می نمايد ، سرويس دهنده DNS آدرس IP سايت درخواست شده را در اختيار سرويس دهنده DNS شما قرار خواهد داد. با مشخص شده آدرس IP سايت مورد نظر ، امکان اتصال به سايت فراهم خواهد شد. از نکات قابل توجه سيستم فوق ، وجود چندين سرويس دهنده هم سطح DNS است .بنابراين در صورتيکه يکی از آنها با اشکال مواجه گردد ، از ساير سرويس دهندگان بمنظور ترجمه نام به آدرس استفاده می گردد. يکی ديگر از ويژگی های سيستم فوق ، امکان Cacheing است. زمانيکه يک سرويس دهنده DNS به يک درخواست پاسخ لازم را داد ، آدرس IP مربوطه ای را Cache خواهد کرد. در ادامه زمانيکه درخواستی برای يکی از حوزه های COM واصل گردد ، سرويس دهنده DNS از آدرس Cache شده استفاده خواهد کرد. سرويس دهندگان DNS روزانه به ميلياردها درخواست پاسخ می دهند. سيستم فوق از يک بانک اطلاعاتی توزيع شده بمنظور ارائه خدمات به متقاضيان استفاده می نمايد. سرويس دهندگان وب امکانات و سرويس های موجود بر روی اينترنت از طريق سرويس دهندگان اينترنت انجام می گيرد. تمام ماشين های موجود در اينترنت سرويس دهنده و يا سرويس گيرنده می باشند. ماشين هائی که برای ساير ماشين ها ، خدماتی را ارائه می نمايند ، سرويس دهنده ناميده می شوند. ماشين هائی که از خدمات فوق استفاده می نمايند ، سرويس گيرنده می باشند. اينترنت شامل سرويس دهندگان متعددی نظير سرويس دهنده وب ، سرويس دهنده پست الکترونيکی و ... بمنظور پاسخگوئی به نيازهای متعدد کاربران اينترنت می باشد. زمانيکه به يک وب سايت متصل و درخواست يک صفحه اطلاعات می شود ، کامپيوتر درخواست کننده بمنزله يک سرويس گيرنده تلقی می گردد. در اين حالت درخواست شما ( بعنوان سرويس گيرنده ) در اختيار سرويس دهنده وب گذاشته می شود. سرويس دهنده صفحه درخواستی را پيدا و آن را برای متقاضی ارسال خواهد داشت . در مدل فوق کاربران و سرويس گيرندگان از يک مرورگر وب برای اعلام درخواست خود استفاده و سرويس دهندگان وب مسئول دريافت درخواست و ارسال اطلاعات مورد نظر برای سرويس گيرندگان می باشند. يک سرويس دهنده دارای يک آدرس IP ايستا ( ثابت ) بوده که تغيير نخواهد کرد. کامپيوتری که با استفاده از آن به اينترنت متصل می گرديد ، دارای يک IP متغير بوده که توسط ISP مربوطه به شما اختصاص داده می شود. آدرسIP تخصيص يافته در طول مدت اتصال به اينترنت ( يک جلسه کاری ) ثابت بوده و تغيير نخواهد کرد. آدرس IP نسبت داده به شما در آينده و تماس مجدد با ISP ممکن است تغيير نمايد. مراکز ISP برای هر يک از پورت های خود يک IP ايستا را نسبت می دهند. بديهی است در آينده با توجه به پورت مورد نظر که در اختيار شما قرار داده می شود، ممکن است آدرس IP نسبت به قبل متفاوت باشد. هر يک از سرويس دهندگان ، سرويس های خود را از طريق پورت های مشخصی انجام می دهند. مثلا" در صورتيکه بر روی يک ماشين ، سرويس دهندگان وب و FTP مستقر شده باشند ، سرويس دهنده وب معمولا" از پورت 80 و سرويس دهنده FTP از پورت 21 استفاده می نمايند. در چنين حالتی سرويس گيرندگان از خدمات يک سرويس خاص که دارای يک آدرس IP و يک شماره پورت منخصر بفرد است ، استفاده می نمايند. زمانيکه سرويس گيرنده ، از طريق يک پورت خاص به يک سرويس متصل می گردد ، بمنظور استفاده از سرويس مورد نظر، از يک پروتکل خاص استفاده خواهد شد.. پروتکل ها اغلب بصورت متنی بوده و نحوه مکالمه بين سرويس گيرنده و سرويس دهنده را تبين می نمايند. سرويس گيرنده وب و سرويس دهنده وب از پروتکل HTTP)Hypertext Transfer Protocol) برای برقراری مکالمه اطلاعاتی بين خود، استفاده می نمايند. شبکه ها ، روترها ، NAPs ، ISPs ، سرويس دهندگان DNS و سرويس دهندگان قدرتمند، همگی سهمی در شکل گيری و سرويس دهی بزرگترين شبکه موجود در سطح جهان ( اينترنت ) را برعهده دارند. عناصر فوق در زندگی مدرن امروزی جايگاهی ويژه دارند. بدون وجود آنها ، اينترنتی وجود نخواهد داشت و بدون وجود اينترنت ، زندگی امروز بشريت را تعريفی ديگر لازم است
    ! http://iritn.com/index.php?action=sh...e=news&id=5780
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  15. #30
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض کاربرد پورت شبکه

    [SIZE=3:e5d8326763]کاربرد پورت شبکه[/SIZE]
    کاربرد پورت هاي شبكه

    منبع : http://www.hamniaz.com پورت 13: نام ديگر اون daytime است و کارش هم اينه که زمان و تاريخ رو در اون کامپيوتر به ما می*ده. اين پورت اصولا خيلی سر راسته. فقط کافيه که بهش وصل شيم تا اطلاعاتشون بيرون بريزه. البته اين پورت رو خيلی از کامپيوترها بسته است. (يادتون باشه که وقتی می*توان با يه پورت کار کرد که باز باشد). حالا می*خوايم با پورت ۱۳ از ip شماره 194.225.184.13 صحبت کنم. يکی از اين دو دستور را می*نويسم: telnet 194.225.184.13 13 البته در آن دستورات به جای عدد ۱۳ می*توان معادلش را نوشت که daytime است. و جواب می*شنوم: 11:35:33 AM 10/5/2002 بله، با اين پورت ارتباط برقرار کرديم و اطلاعاتش رو دريافت کرديم. اين اطلاعات معمولا به درد اين می*خورد که مکان جغرافيايی اون کامپيوتر را حدس بزنيم (البته اگر زمان اون کامپيوتر صحيح باشد). به عنوان مثال اين کامپيوتر خاص در ايران است چون ساعتش همزمان با ايران است. پورت 25: براي ارسال E-mail به*کار مي*رود. اين پورت از پروتکل SMTP برای اين کار استفاده مي*کند. نکته مهم آن است که اين پروتکل توانايي خواندن E-mail را ندارد و فقط مي*تواند E-mail بفرستد. حالا سوالي که پيش مي*آيد که چه برنامه*هايي روی سرور پورت ۲۵ را باز مي*کند؟ همان*طور که گفتم، SMTP فقط يک پروتکل است (نه يک برنامه) و از نظر لغوی مخفف عبارت Simple Mail Transfer Protocol است. برنامه*ای که پورت ۲۵ را باز مي*کند تا بتوان از طريق آن E-mail ارسال کنيم، SMTP Server مي*گويند. SMTP Server يک عبارت کلي است، برای اين نوع برنامه*ها. حالا خود SMTP Server انواع مختلف دارد که مشهورترين*هايشان، SMail، SendMail، ESMTP MAIL Service و ... هستند. نکته مهم اين است که تفاوت زيادی نيست که سرور مورد نظر ما از کداميک از اين نرم*افزارها استفاده مي*کند، زيرا اصول کار با آنها يکي است. برای صحبت کردن با پورت ۲۵ اول بايد يک Server پيدا کنيم که پورت ۲۵ در آن باز باشد (اگرچه در اکثر سرورها پورت ۲۵ باز است). بعد بايد طبق معمول از telnet يا nc براي ارتباط استفاده کنيم 21:این پورت برای فایل های به اشتراک گذاشته شدست شما توسط این پورت میتونید به فایل های به اشتراک گذاشته شده به صورت زیر دسترسی پیدا کنید ftp://xxx.xxx.xxx.xxx شما باید به جای x ای پی را وارد کنید البطه اگه ویندوز زیر 2000 باشه کامپیوتر دیگه تو دست شماست البطه شما سعی کنید هیچ وقت فایلی رو در ویندوز زیرxp به اشتراک نزارید(share) پورت 80 پورت ۸۰ يکی از مهم*ترين پورت*هاست. دنيای وب (صفحات اينترنتی) بر اساس همين پورت کار می*کنه. توضيح اينکه وقتی به يه سايت وصل می*شيم و صفحه وب را درخواست می*کنيم، در واقع مرورگر اينترنتی به پورت ۸۰ اون کامپيوتر وصل می*شه و اطلاعات رو می*گيره (البته بعد از گرفتن اطلاعات اون رو تفسير می*کنه و به صورت يه صفحه نشون می*ده - دقت کنيد که اطلاعات در واقع به صورت يک سری تگ HTML است ). حالا ما می*خواهيم با پورت ۸۰ يک کامپيوتر صحبت کنيم ولی به کمک telnet و nc. اول بايد يه connection (اتصال) با پورت ۸۰ برقرار کنيم (مثلا برای سايت hotmail.com بايد بنويسم): telnet http://www.hotmail.com 80 nc -v http://www.hotmail.com 80 پس اول بايد يکی از دستورات بالا را استفاده کنيم. من هميشه توصيه*ام استفاده از nc بوده و خواهد بود. حالا بايد شروع به صحبت با پورت ۸۰ کنيم. من فعلا دو تا جمله براتون می*گم و بقيه*اش بمونه واسه بعد. دقت کنيد که موقع کار با پورت ۸۰ با تلنت (نه nc) دستوراتی که ما می*نويسيم، نمايش داده نمی*شود ولی کار می*کنه. ۱- اولين جمله اينه: GET / HTTP/1.0 و بعدش دوتا Enter به فاصله*ها دقت کنيد. دو طرف / ی که بعد از GET است، فاصله وجود دارد. اين جمله به پورت ۸۰ می*گه که هرچی در header داره، نشون بده. و جواب می*شنوم: HTTP/1.0 302 Moved Temporarily Server: Microsoft-IIS/5.0 Date: Thu, 05 Dec 2002 12:02:51 GMT Location: http://lc2.law5.hotmail.passport.com/cgi-bin/login X-Cache: MISS from cache5.neda.net.ir Connection: close ۲- دومين جمله اينه: GET / what/ever و بعدش دوتا Enter به فاصله*ها دقت کنيد. اين دستور باعث ميشه که هر چی داره، رو کنه. البته توجه کنيد که ما مسير را مشخص نکرديم. بعدها در مورد اين مسير مشخص کردن صحبت خواهم کرد. اين حالت که بدون مسير است خيلی وقت*ها کار نمی*کنه (مثل همين مثال !!) گاهی پيش می*آد که يک سری دستورات خاص را هميشه بايد پشت* سرهم به يه پورت خاص بفرستيم و بخواهيم در وقت صرفه*جويی کنيم. مثلا همين جمله GET / HTTP/1.0 و دو Enter پشت سرهم که هميشه استفاده می*کنيم. در اين موارد می*توان اين دستورات را در يک فايل تايپ کرد (همراه با Enter ها که بايد موقع نوشتن حتما بزنيد) و بعد مثلا با نام yahoo.txt ذخيره کنيد و بعد يکی از دستورات زير را بنويسيم: yahoo.txt>nc-v http://www.yahoo.com 80 http://iritn.com/index.php?action=sh...e=news&id=4823
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
صفحه 2 از 14 نخست 123456712 ... آخرین
نمایش نتایج: از 16 به 30 از 204

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •