ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی “ ورود به حساب” کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمیشود، اینجا را کلیک کنید.





صفحه 3 از 14 نخست 1234567813 ... آخرین
نمایش نتایج: از 31 به 45 از 204
  1. #31
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض آشنایی با TElNET

    [SIZE=3:40a7b146b7] آشنایی با تل نت[/SIZE]
    آشنايي با TelNet

    Telnet در اصل پروتکلي است که براي login و استفاده از يک کامپيوتر ديگر به کار مي رود. روش اجراي Telnet در لينوکس يا انواع ديگر Unix و نيز ويندوز 2000 تا حد خيلي زيادي شبيه چيزي است که ما گفتيم. براي آشنايي بيشتر با telnet و گرفتن جواب دقيقتر سوالات بالا روي مـــن کليک کنيد که به يک ميزبان واقعي Telnet شما را متصل مي کند که مي توانيد به رايگان عضو شويد و از خدمات آن استفاده کنيد. خواهيد ديد که لينک فوق در حقيقت Hyper Terminal را باز مي کند. در حقيقت هم اگر به درون Hyper Terminal برويد مي توانيد در قسمت برقراري تماس با انتخاب TCP/IP مستقيما از آن به عنوان Telnet استفاده کنيد. اما اينکه Telnet در هک چه نقشي داره و چه فايده اي داره کلاً رو از زبان "کارولين مينل" برايتان مي نويسم: "فقط با يک سرويسگير Telnet [مثل همين Telnet خودمون در ويندوز] شما مي توانيد: · ايميل بفرستيد. · سورس (متن برنامه) سايتها را بخوانيد. · به ميزبانهاي وب وروديهاي غير منتظره بفرستيد که مي تواند سبب دريافت پاسخهاي شگفت انگيز و گاهي غير قانوني شود. · به بسياري از ديگر سرويسهاي کامپيوترهاي ميزبان وب ورودي دلخواه خود را بدهيد. · در سرويسهايي که ميزبانها، روترها و حتي کامپيوترهاي شخصي مردم در منزلشان در اختيار شما مي گذارند کاوش و جستجو کنيد." تلنت کردن معمولا اولين کاري است که يک هکر براي هک کردن يک سايت انجام ميدهد، زيرا بعضي از پورتها در صورت بسته نبودن روي آن سرور، معمولا حاوي اطلاعات بسيار مهمي هستند.(به همين دليل ما بايد اول پورتها رو چک کنيم بعد telnet چون اگر پورتي که ما بهش telnet ميکنيم close باشه دستور اجرا نميشه) موضوع مهمي كه يك نفوذ گر واقعي به آن توجه مي كند در سه اصل خلاصه شده است : ۱- او هيچگاه سعي در استفاده از برنامه هايي كه ديگران نوشته اند نمي كند ... »البته ممكن است تعدادي از هكر ها باشند كه با استفاده از تروجان ها يا Back doors ها به اين كار بيپردازند و فقط خود را با اين مباحث ساده درگير کنند. 2- معمولا از به كارگيري برنامه هاي گرافيكي كه حتي خود طراحي كرده اند نفرت دارند و فقط در دنياي سياه و سفيد msdos-prompt براي خود حكومت تشكيل ميدهند.(در اصل از استفاده نرم افزار براي هک نفرت دارند) 3- موضوع سوم و اساسي اين است كه فقط يك چيز را در دنيا ميشناسند و آن هم تايپ كردن است.تايپ در صفحه سياه و سفيد command prompt . در ويندوز XP، يکي از بهترين ابزارهايي که در دست شماست، همان صفحه مشکي Command prompt است. در ويندوز XP دو نوع DOS وجود دارد. يکي cmd.exe و ديگري command.com که cmd.exe براي کارهاي ما مناسبتر است و کليک روي دگمه Start و انتخاب All programs و انتخاب Accessories و سپس کليک روي Command prompt نيز همين را باز خواهد کرد. (راه مناسبتر: دگمه ويندوز کيبورد را به همراه حرف R فشار دهيد، تايپ کنيد cmd و Enter کيبورد را فشار دهيد). تايپ کردن Help و فشردن Enter ليستي از دستورات را براي شما به نمايش در مي آورد که متاسفانه دستورهاي مناسب براي هک را از قلم انداخته است. (ناگفته نماند که Help ويندوزXP اگر بدانيد که در کجاي آن به دنبال چه بگرديد نسبتاً کامل است). از جمله مهمترين اين دستورها مي توان به دستورات زير اشاره کرد: TCP/IP command: telnet, netstat, nslookup, tracert, ping, ftp NetBIOS commands: nbtstat, net use, net view, net localgroup (و چند دستور ديگر) در اين شماره، براي اينکه هم کمي با telnet (که به عنوان يکي از مهمترين ابزارهاي هک مطرح بوده و هست) آشنا شويد هم از موضوعي شروع کرده باشيم که ملموس و جذاب باشد، فرستادن ايميل از طرف هرکسي به هرکسي با telnet را آموزش مي دهيم (من هم مي دونم که راههاي آسونتري براي اين کار هست و راحتترين راهش استفاده از Outlook مايکروسافت است، اما مطمئنم از ديدن پشت صحنه نمايش فرستادن ايميل لذت خواهيد برد). قبل از هر چيز بگم که telnet کردن به خودي خود جرم نيست و استفاده از telnet براي فرستادن يا گرفتن ايميل نه ضرري براي شما دارد و نه ميزبان. اما شما اين حق را نداريد که از طرف کسي به کس ديگر ايميل بزنيد مگر با اجازه آنها.اول وارد صفحه سياه خط فرمان شويد (مراحل نوشته شده در بالا)، حالا مي خواهيم از دستور telnet استفاده کنيم: telnet target port به جاي target آدرس سايت يا کامپيوتر و به جاي port بايد آدرس پورت را وارد کنيد. در مثال اين شماره با فرستادن ايميل (smtp) سروکار داريم که پورت آن 25 است و آدرس نيز آدرس يک سرور ايميل بايد باشد. به عنوان مثال telnet mail.hamsafar.com 25 را خواهيم داشت. همسفر، وب سايت من که عضويت در آن را به شما توصيه مي کنم، فقط يک مثال است و شما مي توانيد از هر آدرس مشابهي استفاده کنيد. جوابي دريافت خواهيد کرد که معمولا شامل نام ميزبان ايميل است. حالا وقت سلام کردن با دستور helo است (دستور ehlo هم داريم که مي توانيد امتحانش کنيد). بهتر است جلوي helo آدرس ايميل فرستنده را درج نماييد. با گرفتن جواب سلام، براي فرستادن ايميل از دستور mail استفاده مي کنيم:mail from leyli@masalan-ye-sity.com بعد از گرفتن OK حالا گيرنده را معرفي مي کنيم: rcpt to: majnoon@hamsafar.com اين بار بعد از گرفتن OK دستور data را تايپ و Enter کنيد. توجه کنيد که ميزبان به شما مي گويد وقتي کارتان تمام شد . بزنيد که اين يعني زدن يک Enter، تايپ کردن يک نقطه و دوباره زدن Enter. حالا وقت وارد کردن Subject، to و from و سپس زدن دو Enter و وارد کردن متن ايميل و سپس زدن Enter، تايپ کردن نقطه و زدن Enter دوم است. در عکس بالا فقط Subject وارد شده است. نمونه کاملتري که شامل To و From مي باشد به صورت زير است: data 354 ok, send it; end with . From: Leyli@masalan-ye-sity.com To: Majnoon@hamsafar.com Subject: Salam! In email faghat be ghasde azmayesh ferestade shode ast. Rooze khooby dashte bashid . 250 Message queued به تفاوت اين دو مورد در عکس زير توجه کنيد: توجه کنيد که همسفر فقط به شما اجازه خواهد داد به آدرسهايي که به hamsafar.com ختم مي شوند ايميل بزنيد. اگر تمايل به خريد ايميل روي همسفر (webmail & pop3) را داريد، با ما به آدرس sales@hamsafar.com مکاتبه کنيد. اما دستوراتي که گفته شد روي هر ميزباني کار خواهد کرد. به احتمال زياد جايي که از آن اينترنت گرفته ايد اگر درخواست ايميل POP3 از آنها بکنيد به رايگان به شما خواهند داد و شما آدرسي که به عنوان SMTP يا Outgoing server از آنها دريافت مي کنيد را به جاي mail.hamsafar.com خواهيد نوشت. در هر صورت شما اين اجازه را داريد که با روش فوق با من به آدرس ehssanr@hamsafar.com مکاتبه کنيد و به اين شکل روش را آزمايش کنيد. به ياري خدا در شماره آينده با آموزش نحوه نصب و استفاده از ميزبان SMTP خود ويندوز XP، خواهيد آموخت که چگونه بي نياز از هر SMTP ايميل بفرستيد. حالا که به اينجا رسيديم اميدوارم اين سه سوال براي شما پيش آمده باشد که اگر جوابشان را هم مي دانستيد که هيچ وگرنه ما به آنها جواب مختصر و مفيد خواهيم داد. اگر هم هيچ سوالي برايتان پيش نيامده اين قسمت را باز هم به دقت بخوانيد چرا که مهمترين مفاهيم را به سادگي توضيح داده ايم. باز هم تاکيد مي کنم که اين سه سوال و پاسخ آنها را با دقت بخوانيد و بفهميد. چند نکته مهم : سوال : اسم Target که در قالب Telnet target port مطرح کرديم چيست و چرا برخي به جاي آن 4 تا عدد مي زنند؟ پاسخ: هر کامپيوتر روي اينترنت با 4 عدد بين 0 تا 255 که با نقطه از هم جدا مي شوند مشخص مي شود. در XP براي فهميدن IP خود کافي است که روي مانيتورهاي نشاندهنده اتصال شما به اينترنت دابل کليک کنيد و از بالاي پنجره ظاهر شده با انتخاب قسمت جزئيات (Details) آدرس IP خود را خواهيد ديد.(براي کساني که ويندوز قديمي دارند معمولا يک راه مناسب تايپ کردن winipcfg در پنجره Run و فشردن Enter است). حال وقتي که کسي يک Domain ثبت مي کند، در واقع روي اين عددها يک اسم مي گذارد. اين کار دو فايده اساسي دارد. يکي اينکه اگر عدد فرد به هر دليل عوض شود لازم نيست دوباره به همه خبر دهد و دليل ديگر آن اين است که اسم ساده تر به خاطر سپرده مي شود و احتمال اشتباه در آن کمتر است. همانطور که مي بينيد تشبيه IP به شماره تلفن تا حدي به فهم آن کمک خواهد کرد. در اينجا قصد نداريم وارد بحث دقيق IP بشويم اما دو عدد اول IP حتما به اينکه از کجا اينترنت داريد مربوط است و به طور تئوري با داشتن IP شما مي توان مکان شما را به صورت فيزيکي هم در روي کره زمين مشخص کرد. براي دانستن IP يک سايت کافي است که از داخل Command Prompt، دستور Ping را اجرا کنيد. به سادگي تايپ کنيد Ping yahoo.com يا Ping hamsafar.com تا IP را ببينيد. پس حالا ديديد که در واقع منظور از Target شماره آن کامپيوتري است که قصد داريد به آن متصل شويد. (مفهوم Port و کمي از پروتکل Telnet:) سوال : اصطلاح port که در قالب Telnet target port مطرح کرديم چيست و چرا ما آنرا برابر 25 گرفتيم؟ اگر جاي آن را خالي بگذاريم چه مي شود؟ ترجمه کلمه port به فارسي "بندر" مي شود. کامپيوتر مقصد را به صورت جزيره اي تصور کنيد که چندين بندر دارد و هرکدام تخصص خاص خود را دارند. يکي براي نفتکشهاست يکي براي صادرات سنگ معدن و... . Port روي کامپيوتر هم در حقيقت همچين مفهومي داره. Port کامپيوتر جايي است که اطلاعات مي توانند از آن خارج يا به آن وارد شوند. کيبورد، پرينتر، نمايشگر و مودم از پورتهايي هستند که به راحتي از آنها درک فيزيکي داريد اما پورتهاي مجازي توسط نرم افزار ايجاد مي شوند. وقتي پورت مودم شما به اينترنت متصل مي شود، کامپيوتر شما مي تواند هر کدام از پورتها را که تعدادشان بيش از 65000 عدد است ببندد يا باز بگذارد و نيز مي تواند به هر کدام از اين پورتهاي يک کامپيوتر ديگر متصل شود (البته در صورتي که آن کامپيوتر بر روي اين پورت چيزي در حال اجرا داشته باشد و نيز ديوارآتش (firewall) آن را نبسته باشد. (در ويندوز XP هنگامي که اينترنت خود را تنظيم مي کنيد اين امکان را به شما مي دهد که با استفاده از ديوار آتش جلوي نفوذ ديگران به شما را بگيرد که به طور پيش فرض خودش آنرا فعال مي کند). پورتهاي خاص کاربردهاي خاص دارند. پورت 25 معمولا براي SMTP (مخفف Simple mail transfer protocol ) است و ما براي ارسال ايميل از آن استفاده کرديم. اگر قصد دريافت ايميلهايمان را داشتيم به چورت 110 سر مي زديم، براي مشاهده صفحات وب به سراغ پورت 80 مي رويم و... (درست حدس زديد! Outlook هم به طور پيش فرض براي ارسال ايميل از پورت 25 و براي دريافت آن از پورت 110 استفاده مي کند و اينترنت اکسپلورر هم به پورت 80 شماره IP آدرس سايتي که مي نويسيد سر مي زند.) و در پايان اگر پورت را ننويسيد، پورت برابر 23 فرض مي شود که پورت Telnet است. به پاسخ سوال اول دوباره سر بزنيد. وقتي روي لينکي که داده ام کليک مي کنيد در حقيقت به پورت 23 آن ميزبان متصل مي شويد. امروزه بسياري از سايتها بخصوص سايتهايي که از ميزباني ويندوزي استفاده مي کنند سرويس Telnet ندارند و امکان اتصال به پورت 23 وجود ندارد اما من باز هم توصيه مي کنم که براي تجربه Shell Account هم که شده Telnet واقعي را تجربه کنيد. اين Telnet در حقيقت معمولا يک BBS هم هست اما امکانات بسيار زيادي هم براي يک هکر دارد. براي آشنايي اوليه صرف اينکه کمي انگليسي بفهميد و هرموقع گير کرديد تايپ کنيد Help و Enter کنيد بايد کافي باشد. سوال :آدرس مورد استفاده در Telnet براي سايتهاي مختلف را چگونه پيدا کنيم؟ پاسخ:اگرچه بسياري از سايتها از همان mail.domain-name.com استفاده مي کنند، اين امر همه گير نيست. در ويندوز و با استفاده از cmd.exe خودمان به راحتي مي توانيم اين آدرس را براي 99% دومينها تعيين کنيم. پس از اجراي cmd، دستور nslookup را با تايپ کردن اين کلمه و فشردن Enter اجرا کنيد. از آنجايي که ما قصد گرفتن اطلاعات در مورد سامانه دريافت ايميل آن سايت را داريم، از کد mx که مخفف mail exchanger است استفاده مي کنيم. به طور کلي اطلاعات يک domain شامل چند قسمت است که براي مورد ما فقط اين اطلاعات مورد نياز است. پس تايپ کنيد set q=mx و Enter را فشار دهيد. حال کافي است نام domain را تايپ و Enter کنيد. در برخي موارد مانند مثال زير فقط يک جواب مي گيريد: > irib.com Server: UnKnown Address: 213.165.123.1 irib.com MX preference = 60, mail exchanger = mail.irib.com mail.irib.com internet address = 62.220.119.60 و يا مثال زير: irna.com MX preference = 10, mail exchanger = irna.com irna.com nameserver = ns1.gpg.com irna.com nameserver = ns1.irna.net irna.com nameserver = ns1.simorgh.com irna.com nameserver = ns2.irna.net irna.com internet address = 209.1.163.101 ns1.irna.net internet address = 217.25.48.18 ns1.irna.net internet address = 194.126.61.8 ns2.irna.net internet address = 194.126.61.7 ns2.irna.net internet address = 217.25.48.17 که نشان مي دهد براي آدرس irib.com بايد از mail.irdir.com استفاده کرد و براي آدرس irna.com بايد از irna.com استفاده کرد. به قسمت قرمز رنگ دقت کنيد. هميشه پاسخ مورد نظر ما بعد از عبارت mail exchanger قرار مي گيرد. گاهي تعداد جوابها بيشتر است: hamsafar.com MX preference = 10, mail exchanger = mail.hamsafar.com hamsafar.com MX preference = 15, mail exchanger = hamsafar.com mail.hamsafar.com internet address = 38.118.143.98 hamsafar.com internet address = 38.118.143.98 و يا مثال زير: hotmail.com MX preference = 5, mail exchanger = mx4.hotmail.com hotmail.com MX preference = 5, mail exchanger = mx1.hotmail.com hotmail.com MX preference = 5, mail exchanger = mx2.hotmail.com hotmail.com MX preference = 5, mail exchanger = mx3.hotmail.com hotmail.com nameserver = ns1.hotmail.com hotmail.com nameserver = ns2.hotmail.com hotmail.com nameserver = ns3.hotmail.com hotmail.com nameserver = ns4.hotmail.com mx4.hotmail.com internet address = 65.54.254.151 mx4.hotmail.com internet address = 65.54.253.230 mx1.hotmail.com internet address = 65.54.254.129 mx1.hotmail.com internet address = 65.54.252.99 mx1.hotmail.com internet address = 65.54.166.99 mx2.hotmail.com internet address = 65.54.254.145 mx2.hotmail.com internet address = 65.54.252.230 mx2.hotmail.com internet address = 65.54.166.230 mx3.hotmail.com internet address = 65.54.254.140 mx3.hotmail.com internet address = 65.54.253.99 ns1.hotmail.com internet address = 216.200.206.140 ns2.hotmail.com internet address = 216.200.206.139 ns3.hotmail.com internet address = 209.185.130.68 ns4.hotmail.com internet address = 64.4.29.24 و يا مثال زير: cnn.com MX preference = 10, mail exchanger = atlmail4.turner.com cnn.com MX preference = 20, mail exchanger = atlmail2.turner.com cnn.com MX preference = 30, mail exchanger = nymail1.turner.com cnn.com MX preference = 10, mail exchanger = atlmail1.turner.com cnn.com nameserver = twdns-04.ns.aol.com cnn.com nameserver = twdns-01.ns.aol.com cnn.com nameserver = twdns-02.ns.aol.com cnn.com nameserver = twdns-03.ns.aol.com atlmail1.turner.com internet address = 64.236.240.146 atlmail4.turner.com internet address = 64.236.221.5 atlmail2.turner.com internet address = 64.236.240.147 nymail1.turner.com internet address = 64.236.180.95 اگر کمي دقت کنيد، قسمت MX preference همواره داراي يک عدد است. اگر جوابهاي متفاوتي پيدا شد، جوابي که عدد MX preference آن کمتر باشد به طور معمول انتخاب مناسبتري است و بايد اولين جوابي باشد که امتحان مي کنيد. با اين روش شما مي توانيد بدون استفاده از SMTP خاصي ايميلهاي خود را ارسال کنيد يا برنامه اي بنويسيد که ايميل ارسال کند. سوالي که در اينجا پيش مي آيد اين است که چه کارهايي در اين زمينه مجاز و چه کارهايي غيرقانوني است. فرستادن ايميل به هزاران نفر طوري که به هر کدام فقط يک ايميل برسد و آنها راهي براي خروج از ليست شما داشته باشند غيرقانوني نيست اما ممکن است ISP يا Host شما را عصباني کند، بنابراين بهتر است از آنها سوال کنيد يا حداقل مطمئن باشيد که در قراردادي که با آنها امضا کرده ايد ممنوعيت اين مورد ذکر نشده باشد. البته اگر اين ايميل طوري فرستاده شود که فرستنده آن صحيح نباشد و به نظر برسد که از طرف کس ديگري آمده است قابل پيگرد قانوني است و افراد زيادي در دنيا به اين دليل محاکمه شده اند. فرستادن چندين ايميل به يک فرد طوري که سبب مزاحمت وي يا از دست رفتن برخي از اطلاعات وي شود جرو است و از طريق مراجع ذيصلاح قابل پيگرد قانوني مي باشد. فرستادن ايميل طوري که به نظر برسد از آدرسي ديگر آمده است، اگر آن آدرس ديگر متعلق به شما نباشد علاوه بر غير اخلاقي بودن عمل، انشاءالله قابل پيگيري قانوني مي باشد. از توضيح نصب و کار با SMTP روي ويندوز شخصي منصرف شديم، اما همين قدر بدانيد که از control panel-> add/remove programs بايأ به قسمت add/remove windows components برويد و از آنجا IIS و Message queuing را نصب کنيد و سپس در صورت نياز آنها را تنظيم کنيد. به اين شکل شما قادر به فرستادن ايميل با telnet کردن به آدرس localhost يا آدرس IP 127.0.0.1 به هر آدرسي خواهيد بود. اميدوارم بعد از خواندن اين صفحات به اين نتيجه رسيده باشيد که هرکسي به راحتي مي تواند هر ايميلي را از طرف کس ديگري براي شما ارسال کند و در مورد ايميلهاي مشکوک بايد احتياط کنيد. البته مشکلات ايميل به اينجا ختم نمي شود... ايميل را به طور معمول به کارت پستال بدون پاکت تشبيه مي کنند به اين مفهوم که در مسير رايانه شما به رايانه گيرنده نامه در تمام مسيرهاي مياني و توسط پستچيها قابل خواندن است! اگرچه متاسفانه در ايران به دليل اهميت ندادن به امنيت اطلاعات، تمامي مکالمات تلفني (بخصوص تلفن همراه)، فکس و مانند آنها هم همين حکم را دارند و در مقايسه وضع ايميل کمي بهتر است (بعد بگيد چرا تجارت الکترونيکي نداريم... يا بگيد چرا بانکها خودشون برا خودشون شبکه راه مي اندازند يا...)! سوال :جگونه مي شود به يک پورت باز telnet کرد؟ پاسخ:براي اينکه عملکرد يک پورت براي شما روشن شود، بايد به آن پورت Telnet کنيد.البته معمولا تعدادي از پورتهايي را که ممکن است اطلاعاتي مهم را در اختيار هکرها قرار دهند مثل پورت ۷۹ يا ۸۰ معمولا بسته است و ارتباط با آنها شايد برقرار نشود. براي telnet کردن در command prompt دستور زير را تايپ کنيد: telnet hostname portnum در اين دستور بهجاي hostname شماره ip و يا نام سايت را وارد ميکنيد و بهجاي portnum شماره پورت توجه کنيد که فقط در صورتي ميتوانيد با يک پورت تلنت کنيد که ان پورت open باشد . مثلا براي تلنت کردن به پورت ۱۳ که ساعت و تاريخ را بهدست ميدهد در کامپيوتري با IP : ۱۹۲.۱۶۸.۱۰۰.۳۵ مينويسيد: telnet 192.168.100.35 13 يا اگر ip سايت مورد نظر رو بلد نبوديد (بعد روش بدست اوردن ip رو هم ميگم) ميتوانيد از اين راه استفاده کنيد:
    telnet yahoo.com 13 http://iritn.com/index.php?action=sh...e=news&id=4458
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  2. #32
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض آشنایی با Ethernet

    [SIZE=3:de2c4c26a5]آشنایی با ٍاترنت[/SIZE]
    شبکه اترنت (Ethernet) چيست؟

    دستيابی به اطلاعات با روش های مطمئن و با سرعت بالا يکی از رموز موفقيت هر سازمان و موسسه است . طی ساليان اخير هزاران پرونده و کاغذ که حاوی اطلاعات با ارزش برای يک سازمان بوده ، در کامپيوتر ذخيره شده اند. با تغذيه دريائی از اطلاعات به کامپيوتر ، امکان مديريت الکترونيکی اطلاعات فراهم شده است . کاربران متفاوت در اقصی نقاط جهان قادر به اشتراک اطلاعات بوده و تصويری زيبا از همياری و همکاری اطلاعاتی را به نمايش می گذارند. شبکه های کامپيوتری در اين راستا و جهت نيل به اهداف فوق نقش بسيار مهمی را ايفاء می نمايند.اينترنت که عالی ترين تبلور يک شبکه کامپيوتری در سطح جهان است، امروزه در مقياس بسيار گسترده ای استفاده شده و ارائه دهندگان اطلاعات ، اطلاعات و يا فرآورده های اطلاعاتی خود را در قالب محصولات توليدی و يا خدمات در اختيار استفاده کنندگان قرار می دهند. وب که عالی ترين سرويس خدماتی اينترنت می باشد کاربران را قادر می سازد که در اقصی نقاط دنيا اقدام به خريد، آموزش ، مطالعه و ... نمايند. با استفاده از شبکه، يک کامپيوتر قادر به ارسال و دريافت اطلاعات از کامپيوتر ديگر است . اينترنت نمونه ای عينی از يک شبکه کامپيوتری است . در اين شبکه ميليون ها کامپيوتر در اقصی نقاط جهان به يکديگر متصل شده اند.اينترنت شبکه ای است مشتمل بر زنجيره ای از شبکه های کوچکتراست . نقش شبکه های کوچک برای ايجاد تصويری با نام اينترنت بسيار حائز اهميت است . تصويری که هر کاربر با نگاه کردن به آن گمشده خود را در آن پيدا خواهد کرد. در اين بخش به بررسی شبکه های کامپيوتری و جايگاه مهم آنان در زمينه تکنولوژی اطلاعات و مديريت الکترونيکی اطلاعات خواهيم داشت . شبکه های محلی و شبکه های گسترده تاکنون شبکه های کامپيوتری بر اساس مولفه های متفاوتی تقسيم بندی شده اند. يکی از اين مولفه ها " حوزه جغرافيائی " يک شبکه است . بر همين اساس شبکه ها به دو گروه عمده LAN)Local area network) و WAN)Wide area network) تقسيم می گردند. در شبکه های LAN مجموعه ای از دستگاه های موجود در يک حوزه جغرافيائی محدود، نظير يک ساختمان به يکديگر متصل می گردند . در شبکه های WAN تعدادی دستگاه که از يکديگر کيلومترها فاصله دارند به يکديگر متصل خواهند شد. مثلا" اگر دو کتابخانه که هر يک در يک ناحيه از شهر بزرگی مستقر می باشند، قصد اشتراک اطلاعات را داشته باشند، می بايست شبکه ای WAN ايجاد و کتابخانه ها را به يکديگر متصل نمود. برای اتصال دو کتابخانه فوق می توان از امکانات مخابراتی متفاوتی نظير خطوط اختصاصی (Leased) استفاده نمود. شبکه های LAN نسبت به شبکه های WAN دارای سرعت بيشتری می باشند. با رشد و توسعه دستگاههای متفاوت مخابراتی ميزان سرعت شبکه های WAN ، تغيير و بهبود پيدا کرده است . امروزه با بکارگيری و استفاده از فيبر نوری در شبکه های LAN امکان ارتباط دستگاههای متعدد که در مسافت های طولانی نسبت بيکديگر قرار دارند، فراهم شده است . اترنت در سال 1973 پژوهشگری با نام " Metcalfe" در مرکز تحقيقات شرکت زيراکس، اولين شبکه اترنت را بوجود آورد. هدف وی ارتباط کامپيوتر به يک چاپگر بود. وی روشی فيزيکی بمنظور کابل کشی بين دستگاههای متصل بهم در اترنت ارائه نمود. اترنت در مدت زمان کوتاهی بعنوان يکی از تکنولوژی های رايج برای برپاسازی شبکه در سطح دنيا مطرح گرديد. همزمان با پيشرفت های مهم در زمينه شبکه های کامپيوتری ، تجهيزات و دستگاه های مربوطه، شبکه های اترنت نيز همگام با تحولات فوق شده و قابليت های متفاوتی را در بطن خود ايجاد نمود. با توجه به تغييرات و اصلاحات انجام شده در شبکه های اترنت ،عملکرد و نحوه کار آنان نسبت به شبکه های اوليه تفاوت چندانی نکرده است . در اترنت اوليه، ارتباط تمام دستگاه های موجود در شبکه از طريق يک کابل انجام می گرفت که توسط تمام دستگاهها به اشتراک گذاشته می گرديد. پس از اتصال يک دستگاه به کابل مشترک ، می بايست پتانسيل های لازم بمنظور ايجاد ارتباط با ساير دستگاههای مربوطه نيز در بطن دستگاه وجود داشته باشد (کارت شبکه ) . بدين ترتيب امکان گسترش شبکه بمنظور استفاده از دستگاههای چديد براحتی انجام و نيازی به اعمال تغييرات بر روی دستگاههای موجود در شبکه نخواهد بود. اترنت يک تکنولوژی محلی (LAN) است. اکثر شبکه های اوليه در حد و اندازه يک ساختمان بوده و دستگاهها نزديک به هم بودند. دستگاههای موجود بر روی يک شبکه اترنت صرفا" قادر به استفاده از چند صد متر کابل بيشترنبودند.اخيرا" با توجه به توسعه امکانات مخابراتی و محيط انتقال، زمينه استقرار دستگاههای موجود در يک شبکه اترنت با مسافت های چند کيلومترنيز فراهم شده است . پروتکل پروتکل در شبکه های کامپيوتری به مجموعه قوانينی اطلاق می گردد که نحوه ارتباطات را قانونمند می نمايد. نقش پروتکل در کامپيوتر نظير نقش زبان برای انسان است . برای مطالعه يک کتاب نوشته شده به فارسی می بايست خواننده شناخت مناسبی از زبان فارسی را داشته باشد. بمنظور ارتباط موفقيت آميز دو دستگاه در شبکه می بايست هر دو دستگاه از يک پروتکل مشابه استفاده نمايند. اصطلاحات اترنت شبکه های اترنت از مجموعه قوانين محدودی بمنظور قانونمند کردن عمليات اساسی خود استفاده می نمايند. بمنظور شناخت مناسب قوانين موجود لازم است که با برخی از اصطلاحات مربوطه در اين زمينه بيشتر آشنا شويم : Medium (محيط انتقال ) . دستگاههای اترنت از طريق يک محيط انتقال به يکديگر متصل می گردند. Segment (سگمنت ) . به يک محيط انتقال به اشتراک گذاشته شده منفرد، " سگمنت " می گويند. Node ( گره ) . دستگاههای متصل شده به يک Segment را گره و يا " ايستگاه " می گويند. Frame (فريم) . به يک بلاک اطلاعات که گره ها از طريق ارسال آنها با يکديگر مرتبط می گردند، اطلاق می گردد فريم ها مشابه جملات در زبانهای طبيعی ( فارسی، انگليسی ... ) می باشند. در هر زبان طبيعی برای ايجاد جملات، مجموعه قوانينی وجود دارد مثلا" يک جمله می بايست دارای موضوع و مفهوم باشد. پروتکل های اترنت مجموعه قوانين لازم برای ايجاد فريم ها را مشخص خواهند کرد .اندازه يک فريم محدود بوده ( دارای يک حداقل و يک حداکثر ) و مجموعه ای از اطلاعات ضروری و مورد نيار می بايست در فريم وجود داشته باشد. مثلا" يک فريم می بايست دارای آدرس های مبداء و مقصد باشد. آدرس های فوق هويت فرستنده و دريافت کننده پيام را مشخص خواهد کرد. آدرس بصورت کاملا" اختصاصی يک گره را مشخص می نمايد.( نظير نام يک شخص که بيانگر يک شخص خاص است ) . دو دستگاه متفاوت اترنت نمی توانند دارای آدرس های يکسانی باشند. يک سيگنال اترنت بر روی محيط انتقال به هر يک از گره های متصل شده در محيط انتقال خواهد رسيد. بنابراين مشخص شدن آدرس مقصد، بمنظوردريافت پيام نقشی حياتی دارد. مثلا" در صورتيکه کامپيوتر B ( شکل بالا) اطلاعاتی را برای چاپگر C ارسال می دارد کامپيوترهای A و D نيز فريم را دريافت و آن را بررسی خواهند کرد. هر ايستگاه زمانيکه فريم را دريافت می دارد، آدرس آن را بررسی تا مطمئن گردد که پيام برای وی ارسال شده است يا خير؟ در صورتيکه پيام برای ايستگاه مورد نظر ارسال نشده باشد، ايستگاه فريم را بدون بررسی محتويات آن کنار خواهد گذاشت ( عدم استفاده ). يکی از نکات قابل توجه در رابطه با آدرس دهی اترنت، پياده سازی يک آدرس Broadcast است . زمانيکه آدرس مقصد يک فريم از نوع Broadcast باشد، تمام گره های موجود در شبکه آن را دريافت و پردازش خواهند کرد. CSMA/CD تکنولوژی CSMA/CD )carrier-sense multiple access with collision detection ) مسئوليت تشريح و تنظيم نحوه ارتباط گره ها با يکديگررا برعهده دارد. با اينکه واژه فوق پيچيده بنظر می آيد ولی با تقسيم نمودن واژه فوق به بخش های کوچکتر، می توان با نقش هر يک از آنها سريعتر آشنا گرديد.بمنظور شناخت تکنولوژی فوق مثال زير را در نظر بگيريد : فرض کنيد سگمنت اترنت، مشابه يک ميز ناهارخوری باشد. چندين نفر ( نظير گره ) دور تا دور ميز نشسته و به گفتگو مشغول می باشند. واژه multiple access ( دستيابی چندگانه) بدين مفهوم است که : زمانيکه يک ايستگاه اترنت اطلاعاتی را ارسال می دارد تمام ايستگاههای ديگر موجود ( متصل ) در محيط انتقال ، نيز از انتقال اطلاعات آگاه خواهند شد.(.نظير صحبت کردن يک نفر در ميز ناهار خوری و گوش دادن سايرين ). فرض کنيد که شما نيز بر روی يکی از صندلی های ميز ناهار خوری نشسته و قصد حرف زدن را داشته باشيد، در همان زمان فرد ديگری در حال سخن گفتن است در اين حالت می بايست شما در انتظار اتمام سخنان گوينده باشيد. در پروتکل اترنت وضعيت فوق carrier sense ناميده می شود.قبل از اينکه ايستگاهی قادر به ارسال اطلاعات باشد می بايست گوش خود را بر روی محيط انتقال گذاشته و بررسی نمايد که آيا محيط انتقال آزاد است ؟ در صورتيکه صدائی از محيط انتقال به گوش ايستگاه متقاضی ارسال اطلاعات نرسد، ايستگاه مورد نظر قادر به استفاده از محيط انتقال و ارسال اطلاعات خواهد بود. Carrier-sense multiple access شروع يک گفتگو را قانونمند و تنظيم می نمايد ولی در اين رابطه يک نکته ديگر وجود دارد که می بايست برای آن نيز راهکاری اتخاذ شود.فرض کنيد در مثال ميز ناهار خوری در يک لحظه سکوتی حاکم شود و دو نفر نيز قصد حرف زدن را داشته باشند.در چنين حالتی در يک لحظه سکوت موجود توسط دو نفر تشخيص و بلافاصله هر دو تقريبا" در يک زمان يکسان شروع به حرف زدن می نمايند.چه اتفاقی خواهد افتاد ؟ در اترنت پديده فوق را تصادم (Collision) می گويند و زمانی اتفاق خواهد افتاد که دو ايستگاه قصد استفاده از محيط انتقال و ارسال اطلاعات را بصورت همزمان داشته باشند. در گفتگوی انسان ها ، مشکل فوق را می توان بصورت کاملا" دوستانه حل نمود. ما سکوت خواهيم کرد تا اين شانس به سايرين برای حرف زدن داده شود.همانگونه که در زمان حرف زدن من، ديگران اين فرصت را برای من ايجاد کرده بودند! ايستگاههای اترنت زمانيکه قصد ارسال اطلاعات را داشته باشند، به محيط انتقال گوش فرا داده تا به اين اطمينان برسند که تنها ايستگاه موجود برای ارسال اطلاعات می باشند. در صورتيکه ايستگاههای ارسال کننده اطلاعات متوجه نقص در ارسال اطلاعات خود گردند ،از بروز يک تصادم در محيط انتقال آگاه خواهند گرديد. در زمان بروز تصادم ، هر يک از ايستگاههای مربوطه به مدت زمانی کاملا" تصادفی در حالت انتظار قرار گرفته و پس از اتمام زمان انتظار می بايست برای ارسال اطلاعات شرط آزاد بودن محيط انتقال را بررسی نمايند! توقف تصادفی و تلاش مجدد يکی از مهمترين بخش های پروتکل است . محدوديت های اترنت يک شبکه اترنت دارای محدوديت های متفاوت از ابعاد گوناگون (بکارگيری تجهيزات ) است .طول کابلی که تمام ايستگاهها بصورت اشتراکی از آن بعنوان محيط انتقال استفاده می نمايند يکی از شاخص ترين موارد در اين زمنيه است . سيگنال های الکتريکی در طول کابل بسرعت منتشر می گردند. همزمان با طی مسافتی، سيگنال ها ضعيف می گردند. وچود ميدان های الکتريکی که توسط دستگاههای مجاور کابل نظيرلامپ های فلورسنت ايجاد می گردد ، باعث تلف شدن سيگنال می گردد. طول کابل شبکه می بايست کوتاه بوده تا امکان دريافت سيگنال توسط دستگاه های موجود در دو نقطه ابتدائی و انتهائی کابل بصورت شفاف و با حداقل تاخير زمانی فراهم گردد. همين امر باعث بروز محدوديت در طول کابل استفاده شده، می گردد پروتکل CSMA/CD امکان ارسال اطلاعات برای صرفا" يک دستگاه را در هر لحظه فراهم می نمايد، بنابراين محدوديت هائی از لحاظ تعداد دستگاههائی که می توانند بر روی يک شبکه مجزا وجود داشته باشند، نيز بوجود خواهد آمد. با اتصال دستگاه های متعدد (فراوان ) بر روی يک سگمنت مشترک، شانس استفاده از محيط انتقال برای هر يک از دستگاه های موجود بر روی سگمنت کاهش پيدا خواهد کرد. در اين حالت هر دستگاه بمنظور ارسال اطلاعات می بايست مدت زمان زيادی را در انتظار سپری نمايد . توليد کنندگان تجهيزات شبکه دستگاه های متفاوتی را بمنظور غلبه بر مشکلات و محدوديت گفته شده ، طراحی و عرضه نموده اند. اغلب دستگاههای فوق مختص شبکه های اترنت نبوده ولی در ساير تکنولوژی های مرتبط با شبکه نقش مهمی را ايفاء می نمايند. تکرارکننده (Repeater) اولين محيط انتقال استفاده شده در شبکه های اترنت کابل های مسی کواکسيال بود که Thicknet ( ضخيم) ناميده می شوند. حداکثر طول يک کابل ضخيم 500 متر است . در يک ساختمان بزرگ ، کابل 500 متری جوابگوی تمامی دستگاه های شبکه نخواهد بود. تکرار کننده ها با هدف حل مشکل فوق، ارائه شده اند. . تکرارکننده ها ، سگمنت های متفاوت يک شبکه اترنت را به يکديگر متصل می کنند. در اين حالت تکرارکننده سيگنال ورودی خود را از يک سگمنت اخذ و با تقويت سيگنال آن را برای سگمنت بعدی ارسال خواهد کرد. بدين تزتيب با استفاده از چندين تکرار کننده و اتصال کابل های مربوطه توسط آنان ، می توان قطر يک شبکه را افزايش داد. ( قطر شبکه به حداکثر مسافت موجود بين دو دستگاه متمايز در شبکه اطلاق می گردد ) Bridges و سگمنت شبکه های اترنت همزمان با رشد (بزرگ شدن) دچار مشکل تراکم می گردند. در صورتيکه تعداد زيادی ايستگاه به يک سگمنت متصل گردند، هر يک دارای ترافيک خاص خود خواهند بود . در شرايط فوق ، ايستگاههای متعددی قصد ارسال اطلا عات را دارند ولی با توجه به ماهيت اين نوع از شبکه ها در هر لحظه يک ايستگاه شانس و فرصت استفاده از محيط انتقال را پيدا خواهد کرد. در چنين وضعيتی تعداد تصادم در شبکه افزايش يافته و عملا" کارآئی شبکه افت خواهد کرد. يکی از راه حل های موجود بمنظور برطرف نمودن مشکل تراکم در شبکه تقسيم يک سگمنت به چندين سگمنت است . با اين کار برای تصادم هائی که در شبکه بروز خواهد کرد، دامنه وسيعتری ايجاد می گردد.راه حل فوق باعث بروز يک مشکل ديگر می گردد: سگمنت ها قادر به اشتراک اطلاعات با يکديگر نخواهند بود. بمنظور حل مشکل فوق، Bridges در شبکه اترنت پياده سازی شده است . Bridge دو و يا چندين سگمنت را به يکديگر متصل خواهد کرد. بدين ترتيب دستگاه فوق باعث افزايش قطر شبکه خواهد شد. عملکرد Bridge از بعد افزايش قطر شبکه نظير تکرارکننده است ، با اين نفاوت که Bridge قادر به ايجاد نظم در ترافيک شبکه نيز خواهد بود . Bridge نظير ساير دستگاههای موجود در شبکه قادر به ارسال و دريافت اطلاعات بوده ولی عملکرد آنها دقيقا" مشابه يک ايستگاه نمی باشد. Bridge قادر به ايجاد ترافيکی که خود سرچشمه آن خواهد بود، نيست ( نظير تکرارکننده ) .Bridge صرفا" چيزی را که از ساير ايستگاهها می شنود ، منعکس می نمايد. ( Bridge قادر به ايجا د يک نوع فريم خاص اترنت بمنظور ايجاد ارنباط با ساير Bridge ها می باشند ) همانگونه که قبلا" اشاره گرديد هر ايستگاه موجود در شبکه تمام فريم های ارسال شده بر روی محيط انتقال را دريافت می نمايد.(صرفنظر ازاينکه مقصد فريم همان ايستگاه باشد و يا نباشد.) Bridge با تاکيد بر ويژگی فوق سعی بر تنظيم ترافيک بين سگمنت ها دارد. همانگونه که در شکل فوق مشاهده می گردد Bridge دو سگمنت را به يکديگر متصل نموده است . در صورتيکه ايستگاه A و يا B قصد ارسال اطلاعات را داشته باشند Bridge نيز فريم های اطلاعاتی را دريافت خواهد کرد. نحوه برخورد Bridge با فريم های اطلاعاتی دريافت شده به چه صورت است؟ آيا قادر به ارسال اتوماتيک فريم ها برای سگمنت دوم می باشد؟ يکی ازاهداف استفاده از Bridge کاهش ترافيک های غيرضروری در هر سگمنت است . در اين راستا، آدرس مقصد فريم ، قبل از هر گونه عمليات بر روی آن، بررسی خواهد شد. در صورتيکه آدرس مقصد، ايستگاههای A و يا B باشد نيازی به ارسال فريم برای سگمنت شماره دو وجود نخواهد داشت . در اين حالت Bridge عمليات خاصی را انجام نخواهد داد. نحوه برخورد Bridge با فريم فوق مشابه فيلتر نمودن است . درصورتيکه آدرس مقصد فريم يکی از ايستگاههای C و يا D باشد و يا فريم مورد نظر دارای يک آدرس از نوع Broadcast باشد ، Bridge فريم فوق را برای سگمنت شماره دو ارسال خواهد کرد. با ارسال و هدايت فريم اطلاعاتی توسط Bridge امکان ارتباط چهار دستگاه موجود در شبکه فراهم می گردد. با توجه به مکانيزم فيلتر نمودن فريم ها توسط Bridge ، اين امکان بوجود خواهد آمد که ايستگاه A اطلاعاتی را برای ايستگاه B ارسال و در همان لحظه نيز ايستگاه C اطلاعاتی را برای ايستگاه D ارسال نمايد.بدين ترتيب امکان برقراری دو ارتباط بصورت همزمان بوجود آمده است . روترها : سگمنت های منطقی با استفاده از Bridge امکان ارتباط همزمان بين ايستگاههای موجود در چندين سگمنت فراهم می گردد. Bridge در رابطه با ترافيک موجود در يک سگمنت عمليات خاصی را انجام نمی دهد. يکی از ويژگی های مهم Bridge ارسالی فريم های اطلاعاتی از نوع Broadcast برای تمام سگمنت های متصل شده به يکديگر است. همزمان با رشد شبکه و گسترش سگمنت ها، ويژگی فوق می تواند سبب بروز مسائلی در شبکه گردد. زمانيکه تعداد زيادی از ايستگاه های موجود در شبکه های مبتنی بر Bridge ، فريم های Broadcast را ارسال می نمايند، تراکم اطلاعاتی بوجود آمده بمراتب بيشتر از زمانی خواهد بود که تمامی دستگاهها در يک سگمنت قرار گرفته باشند. روتر يکی از دستگاههای پيشرفته در شبکه بوده که قادر به تقسيم يک شبکه به چندين شبکه منطقی مجزا است . روتر ها يک محدوده منطقی برای هر شبکه ايجاد می نمايند. روترها بر اساس پروتکل هائی که مستقل از تکنولوژی خاص در يک شبکه است، فعاليت می نمايند. ويژگی فوق اين امکان را برای روتر فراهم خواهد کرد که چندين شبکه با تکنولوژی های متفاوت را به يکديگر مرتبط نمايد. استفاده از روتر در شبکه های محلی و گسترده امکان پذيراست . وضعيت فعلی اترنت از زمان مطرح شدن شبکه های اترنت تاکنون تغييرات فراوانی از بعد تنوع دستگاه های مربوطه ايجاد شده است . در ابتدا از کابل کواکسيال در اين نوع شبکه ها استفاده می گرديد.امروزه شبکه های مدرن اترنت از کابل های بهم تابيده و يا فيبر نوری برای اتصال ايستگاه ها به يکديگر استفاده می نمايند. در شبکه های اوليه اترنت سرعت انتقال اطلاعات ده مگابيت در ثانيه بود ولی امروزه اين سرعت به مرز 100و حتی 1000 مگابيت در ثانيه رسيده است . مهمترين تحول ايجاد شده در شبکه های اترنت امکان استفاده از سوئيچ های اترنت است .سگمنت ها توسط سوئيچ به يکديگر متصل می گردند. ( نظير Bridge با اين تفاوت عمده که امکان اتصال چندين سگمنت توسط سوئيچ فراهم می گردد) برخی از سوئيچ ها امکان اتصال صدها سگمنت به يکديگر را فراهم می نمايند. تمام دستگاههای موجود در شبکه، سوئيچ و يا ايستگاه می باشند . قبل از ارسال فريم های اطلاعاتی برا ی هر ايستگاه ، سوئيچ فريم مورد نظر را دريافت و پس از بررسی، آن را برای ايستگاه مقصد مورد نظر ارسال خواهد کرد . عمليات فوق مشابه Bridge است ، ولی در مدل فوق هر سگمنت دارای صرفا" يک ايستگاه است و فريم صرفا" به دريافت کننده واقعی ارسال خواهد شد. بدين ترتيب امکان برقراری ارتباط همزمان بين تعداد زيادی ايستگاه در شبکه های مبتنی بر سوئيچ فراهم خواهد شد. همزمان با مطرح شدن سوئيچ های اترنت مسئله Full-duplex نيز مطرح گرديد. Full-dulex يک اصطلاح ارتباطی است که نشاندهنده قابليت ارسال و دريافت اطلاعات بصورت همزمان است . در شبکه های اترنت اوليه وضعيت ارسال و دريافت اطلاعات بصورت يکطرفه (half-duplex) بود.در شبکه های مبتنی بر سوئيچ، ايستگاهها صرفا" با سوئيچ ارتباط برقرار کرده و قادر به ارتباط مستقيم با يکديگر نمی باشند. در اين نوع شبکه ها از کابل های بهم تابيده و فيبر نوری استفاده و سوئيچ مربوطه دارای کانکنورهای لازم در اين خصوص می باشند.. شبکه های مبتنی بر سوئيچ عاری از تصادم بوده و همزمان با ارسال اطلاعات توسط يک ايستگاه به سوئيچ ، امکان ارسال اطلاعات توسط سوئيچ برای ايستگاه ديگر نيز فراهم خواهد شد. اترنت و استاندارد 802.3 شايد تاکنون اصطلاح 802.3 را در ارتباط با شبکه های اترنت شنيده باشيد . اترنت بعنوان يک استاندارد شبکه توسط شرکت های : ديجيتال، اينتل و زيراکس (DIX) مطرح گرديد. در سال 1980 موسسه IEEE کميته ای را مسئول استاندار سازی تکنولوژی های مرتبط با شبکه کرد. موسسه IEEE نام گروه فوق را 802 قرار داد. ( عدد 802 نشاندهنده سال و ماه تشکيل کميته استاندارسازی است ) کميته فوق از چندين کميته جانبی ديگر تشکيل شده بود . هر يک از کميته های فرعی نيز مسئول بررسی جنبه های خاصی از شبکه گرديدند. موسسه IEEE برای تمايز هر يک از کميته های جانبی از روش نامگذاری : x802.x استفاده کرد. X يک عدد منصر بفرد بوده که برای هر يک از کميته ها در نظر گرفته شده بود . گروه 802.3 مسئوليت استاندارد سازی عمليات در شبکه های CSMA/CD را برعهده داشتند. ( شبکه فوق در ابتدا DIX Ethernet ناميده می شد ) اترنت و 802.3 از نظر فرمت داده ها در فريم های اطلاعاتی با يکديگر متفاوت می باشند. تکنولوژی های متفاوت شبکه متداولترين مدل موجود در شبکه های کامپيوتری( رويکرد ديگری از اترنت ) توسط شرکت IBM و با نام Token ring عرضه گرديد. در شبکه های اترنت بمنظور دستيابی از محيط انتقال از فواصل خالی (Gap) تصادفی در زمان انتقال فريم ها استفاده می گردد. شبکه های Token ring از يک روش پيوسته در اين راستا استفاده می نمايند. در شبکه های فوق ، ايستگاه ها از طريق يک حلقه منطقی به يکديگر متصل می گردند. فريم ها صرفا" در يک جهت حرکت و پس از طی طول حلقه ، فريم کنار گذاشته خواهد شد. روش دستيابی به محيط انتقال برای ارسال اطلاعات تابع CSMA/CD نخواهد بود و از روش Token passing استفاده می گردد. در روش فوق در ابتدا يک Token ( نوع خاصی از يک فريم اطلاعاتی ) ايجاد می گردد . Token فوق در طول حلقه می چرخد . زمانيکه يک ايستگاه قصد ارسال اطلاعات را داشته باشد، می بايست Token را در اختيار گرفته و فريم اطلاعاتی خود را بر روی محيط انتقال ارسال دارد. زمانيکه فريم ارسال شده مجددا" به ايستگاه ارسال کننده برگشت داده شد ( طی نمودن مسير حلقه )، ايستگاه فريم خود را حذف و يک Token جديد را ايجاد وآن را بر روی حلقه قرار خواهد داد. در اختيار گرفتن Token شرط لازم برا ی ارسال اطلاعات است . سرعت ارسال اطلاعات در اين نوع شبکه ها چهار تا شانزده مگابيت در ثانيه است . اترنت با يک روند ثابت همچنان به رشد خود ادامه می دهد. پس از گذشت حدود سی سال ازعمر شبکه های فوق استانداردهای مربوطه ايجاد و برای عموم متخصصين شناخته شده هستند و همين امر نگهداری و پشتيبانی شبکه های اترنت را آسان نموده است . اترنت با صلابت بسمت افزايش سرعت و بهبود کارآئی و عملکرد گام بر می دارد.
    http://iritn.com/index.php?action=sh...e=news&id=5053
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  3. #33
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض آشنایی با سوئیچ شبکه

    [SIZE=3:112affa8b9]آشنايي با سوئيچ شبكه[/SIZE]

    منبع : http://www.srco.ir سوئيچ شبکه از مجموعه ای کامپيوتر ( گره ) که توسط يک محيط انتقال ( کابلی بدون کابل ) بيکديگر متصل می گردند ، تشکيل شده است. در شبکه از تجهيزات خاصی نظير هاب و روتر نيز استفاده می گردد. سوئيچ يکی از عناصر اصلی و مهم در شبکه های کامپيوتری است . با استفاده از سوئيچ ، چندين کاربرقادربه ارسال اطلاعات از طريق شبکه در يک لحظه خواهند بود. سرعت ارسال اطلاعات هر يک از کاربران بر سرعت دستيابی ساير کاربران شبکه تاثير نخواهد گذاشت . سوئيچ همانند روتر که امکان ارتباط بين چندين شبکه را فراهم می نمايد ، امکان ارتباط گره های متفاوت ( معمولا" کامپيوتر ) يک شبکه را مستقيما" با يکديگر فراهم می نمايد. شبکه ها و سوئيچ ها دارای انواع متفاوتی می باشند.. سوئيچ هائی که برای هر يک از اتصالات موجود در يک شبکه داخلی استفاده می گردند ، سوئيچ های LAN ناميده می شوند. اين نوع سوئيچ ها مجموعه ای از ارتباطات شبکه را بين صرفا" دو دستگاه که قصد ارتباط با يکديگر را دارند ، در زمان مورد نظر ايجاد می نمايد. مبانی شبکه عناصر اصلی در يک شبکه کامپيوتری بشرح زير می باشند: شبکه . شبکه شامل مجموعه ای از کامپيوترهای متصل شده (با يک روش خاص )، بمنظور تبادل اطلاعات است . گره . گره ، شامل هر چيزی که به شبکه متصل می گردد ، خواهد بود.( کامپيوتر ، چاپگر و ... ) سگمنت. سگمنت يک بخش خاص از شبکه بوده که توسط يک سوئيچ ، روتر و يا Bridge از ساير بخش ها جدا شده است . ستون فقرات . کابل اصلی که تمام سگمنت ها به آن متصل می گردند. معمولا" ستون فقرات يک شبکه دارای سرعت بمراتب بيشتری نسبت به هر يک از سگمنت های شبکه است . مثلا" ممکن است نرخ انتقال اطلاعات ستون فقرات شبکه 100 مگابيت در ثانيه بوده در صورتيکه نرخ انتقال اطلاعات هر سگمنت 10 مگابيت در ثانيه باشد. توپولوژی . روشی که هر يک از گره ها به يکديگر متصل می گردند را گويند. کارت شبکه . هر کامپيوتر از طريق يک کارت شبکه به شبکه متصل می گردد.در اکثر کامپيوترهای شخصی ، کارت فوق از نوع اترنت بوده ( دارای سرعت 10 و يا 100 مگابيت در ثانيه ) و در يکی از اسلات های موجود روی برد اصلی سيستم ، نصب خواهد شد. آدرس MAC . آدرس فيزيکی هر دستگاه ( کارت شبکه ) در شبکه است. آدرس فوق يک عدد شش بايتی بوده که سه بايت اول آن مشخص کننده سازنده کارت شبکه و سه بايت دوم ، شماره سريال کارت شبکه است . Unicast . ارسال اطلاعات توسط يک گره با آدرس خاص و دريافت اطلاعات توسط گره ديگر است . Multicast . يک گره ، اطلاعاتی را برای يک گروه خاص ( با آدرس مشخص ) ارسال می دارد.دستگاههای موجود در گروه ، اطلاعات ارسالی را دريافت خواهند کرد. Broadcast . يک گره اطلاعاتی را برای تمام گره های موجود در شبکه ارسال می نمايد. استفاده از سوئيچ در اکثر شبکه های متداول ، بمنظور اتصال گره ها از هاب استفاده می شود. همزمان با رشد شبکه ( تعداد کاربران ، تنوع نيازها ، کاربردهای جديد شبکه و ...) مشکلاتی در شبکه های فوق بوجود می آيد : - Scalability . در يک شبکه مبتنی بر هاب ، پهنای باند بصورت مشترک توسط کاربران استفاده می گردد. با توجه به محدود بودن پهنای باند ، همزمان با توسعه، کارآئی شبکه بشدت تحت تاثير قرار خواهد گرفت . برنامه های کامپيوتر که امروزه بمنظور اجراء بر روی محيط شبکه ، طراحی می گردنند به پهنای باند مناسبی نياز خواهند داشت . عدم تامين پهنای باند مورد نيازبرنامه ها ، تاثير منفی در عملکرد آنها را بدنبال خواهد داشت . -Latency . به مدت زمانی که طول خواهد کشيد تا بسته اطلاعاتی به مقصد مورد نظر خود برسد ، اطلاق می گردد. با توجه به اينکه هر گره در شبکه های مبتنی بر هاب می بايست مدت زمانی را در انتظار سپری کرده ( ممانعت از تصادم اطلاعات ) ، بموازات افزايش تعداد گره ها در شبکه ، مدت زمان فوق افزايش خواهد يافت . در اين نوع شبکه ها در صورتيکه يکی از کاربران فايل با ظرفيت بالائی را برای کاربر ديگر ارسال نمايد ، تمام کاربران ديگر می بايست در انتظاز آزاد شدن محيط انتقال بمنظور ارسال اطلاعات باشند. بهرحال افزايش مدت زمانی که يک بسته اطلاعاتی به مقصد خود برسد ، هرگز مورد نظر کاربران يک شبکه نخواهد بود. - Network Failure . در شبکه های مبتنی بر هاب ، يکی از دستگاههای متصل شده به هاب قادر به ايجاد مسائل و مشکلاتی برای ساير دستگاههای موجود در شبکه خواهد بود. عامل بروز اشکال می تواند عدم تنظيم مناسب سرعت ( مثلا" تنظيم سرعت يک هاب با قابليت 10 مگابيت در ثانيه به 100 مگابيت در ثانيه ) و يا ارسال بيش از حد بسته های اطلاعاتی از نوع Broadcast ، باشد. - Collisions . در شبکه های مبتنی بر تکنولوژی اترنت از فرآينده خاصی با نام CSMA/CD بمنظور ارتباط در شبکه استفاده می گردد. فرآيند فوق نحوه استفاده از محيط انتقال بمنظور ارسال اطلاعات را قانونمند می نمايد. در چنين شبکه هائی تا زمانيکه بر روی محيط انتقال ترافيک اطلاعاتی باشد ، گره ای ديگر قادر به ارسال اطلاعات نخواهد بود. در صورتيکه دو گره در يک لحظه اقدام به ارسال اطلاعات نمايند ، يک تصادم اطلاعاتی ايجاد و عملا" بسته های اطلاعاتی ارسالی توسط هر يک از گره ها نيز از بين خواهند رفت . هر يک از گره های مربوطه ( تصادم کننده ) می بايست بمدت زمان کاملا" تصادفی در انتظار باقی مانده و پس از فراهم شدن شرايط ارسال ، اقدام به ارسال اطلاعات مورد نظر خود نمايند. هاب مسير ارسال اطلاعات از يک گره به گره ديگر را به حداقل مقدار خود می رساند ولی عملا" شبکه را به سگمنت های گسسته تقسيم نمی نمايد. سوئيچ بمنظور تحقق خواسته فوق عرضه شده است . يکی از مهمترين تفاوت های موجود بين هاب و سوئيچ ، تفسير هر يک از پهنای باند است . تمام دستگاههای متصل شده به هاب ، پهنای باند موجود را بين خود به اشتراک می گذارند.در صورتيکه يک دستگاه متصل شده به سوئيچ ، دارای تمام پهنای باند مختص خود است. مثلا" در صورتيکه ده گره به هاب متصل شده باشند ، ( در يک شبکه ده مگابيت درثانيه) هر گره موجود در شبکه بخشی از تمام پهنای باند موجود ( ده مگابيت در ثانيه ) را اشغال خواهد کرد. ( در صورتيکه ساير گره ها نيز قصد ارتباط را داشته باشند) . در سوئيچ ، هر يک از گره ها قادر به برقراری ارتباط با ساير گره ها با سرعت ده مگابيت در ثانيه خواهد بود. در يک شبکه مبتنی بر سوئيچ ، برای هر گره يک سگمنت اختصاصی ايجاد خواهد شد. سگمنت های فوق به يک سوئيچ متصل خواهند شد. در حقيقت سوئيچ امکان حمايت از چندين ( در برخی حالات صدها ) سگمنت اختصاصی را دارا است . با توجه به اينکه تنها دستگاه های موجود در هر سگمنت سوئيچ و گره می باشند ، سوئيچ قادر به انتخاب اطلاعات ، قبل از رسيدن به ساير گره ها خواهد بود. در ادامه سوئيچ، فريم های اطلاعاتی را به سگمنت مورد نظر هدايت خواهد کرد. با توجه به اينکه هر سگمنت دارای صرفا" يک گره می باشد ، اطلاعات مورد نظر به مقصد مورد نظر ارسال خواهند شد. بدين ترتيب در شبکه های مبتنی بر سوئيچ امکان چندين مبادله اطلاعاتی بصورت همزمان وجود خواهد داشت . با استفاده از سوئيچ ، شبکه های اترنت بصورت full-duplex خواهند بود. قبل از مطرح شدن سوئيچ ، اترنت بصورت half-duplex بود. در چنين حالتی داده ها در هر لحظه امکان ارسال در يک جهت را دارا می باشند . در يک شبکه مبتنی بر سوئيچ ، هر گره صرفا" با سوئيچ ارتباط برقرار می نمايد ( گره ها مستقيما" با يکديگر ارتباط برقرار نمی نمايند) . در چنين حالتی اطلاعات از گره به سوئيچ و از سوئيچ به گره مقصد بصورت همزمان منتقل می گردند. در شبکه های مبتنی بر سوئيچ امکان استفاده از کابل های بهم تابيده و يا فيبر نوری وجود خواهد داشت . هر يک از کابل های فوق دارای کانکتورهای مربوط به خود برای ارسال و دريافت اطلاعات می باشند. با استفاده از سوئيچ ، شبکه ای عاری از تصادم اطلاعاتی بوجود خواهد آمد. انتقال دو سويه اطلاعات در شبکه های مبتنی بر سوئيچ ، سرعت ارسال و دريافت اطلاعات افزايش می يابد. اکثر شبکه های مبتنی بر سوئيچ بدليل قيمت بالای سوئيچ ، صرفا" از سوئيچ به تنهائی استفاده نمی نمايند. در اين نوع شبکه ها از ترکيب هاب و سوئيچ استفاده می گردد. مثلا" يک سازمان می تواند از چندين هاب بمنظور اتصال کامپيوترهای موجود در هر يک از دپارتمانهای خود استفاده و در ادامه با استفاده از يک سوئيچ تمام هاب ها(مربوط به هر يک از دپارتمانها) بيکديگر متصل می گردد. تکنولوژی سوئيچ ها سوئيچ ها دارای پتانسيل های لازم بمنظور تغيير روش ارتباط هر يک از گره ها با يکديگر می باشند. تفاوت سوئيچ با روتر چيست ؟ سوئيچ ها معمولا" در لايه دوم (Data layer) مدل OSI فعاليت می نمايند.در لايه فوق امکان استفاده از آدرس های MAC ( آدرس ها ی فيزيکی ) وجود دارد. روتر در لايه سوم (Network) مدل OSI فعاليت می نمايند. در لايه فوق از آدرس های IP ر IPX و يا Appeltalk استفاده می شود. ( آدرس ها ی منطقی ) . الگوريتم استفاده شده توسط سوئيچ بمنظور اتخاذ تصميم در رابطه با مقصد يک بسته اطلاعاتی با الگوريتم استفاده شده توسط روتر ، متفاوت است . يکی از موارد اختلاف الگوريتم های سوئيچ و هاب ، نحوه برخورد آنان با Broadcast است . مفهوم بسته های اطلاعاتی از نوع Broadcast در تمام شبکه ها مشابه می باشد. در چنين مواردی ، دستگاهی نياز به ارسال اطلاعات داشته ولی نمی داند که اطلاعات را برای چه کسی می بايست ارسال نمايد. بدليل عدم آگاهی و دانش نسبت به هويت دريافت کننده اطلاعات ، دستگاه مورد نظر اقدام به ارسال اطلاعات بصورت broadcast می نمايد. مثلا" هر زمان که کامپيوتر جديد ويا يکدستگاه به شبکه وارد می شود ، يک بسته اطلاعاتی از نوع Broadcast برای معرفی و حضور خود در شبکه ارسال می دارد. ساير گره ها قادر به افزودن کامپيوتر مورد نظر در ليست خود و برقراری ارتباط با آن خواهند بود. بنابراين بسته های اطلاعاتی از نوع Broadcast در موارديکه يک دستگاه نياز به معرفی خود به ساير بخش های شبکه را داشته و يا نسبت به هويت دريافت کننده اطلاعات شناخت لازم وجود نداشته باشند ، استفاده می گردند. هاب و يا سوئيچ ها قادر به ارسال بسته ای اطلاعاتی از نوع Broadcast برای ساير سگمنت های موجود در حوزه Broadcast می باشند. روتر عمليات فوق را انجام نمی دهد. در صورتيکه آدرس يکدستگاه مشخص نگردد ، روتر قادر به مسيريابی بسته اطلاعاتی مورد نظر نخواهد بود. ويژگی فوق در موارديکه قصد جداسازی شبکه ها از يکديگر مد نظر باشد ، بسيار ايده آل خواهد بود. ولی زمانيکه هدف مبادله اطلاعاتی بين بخش های متفاوت يک شبکه باشد ، مطلوب بنظر نمی آيد. سوئيچ ها با هدف برخورد با مشکل فوق عرضه شده اند. سوئيچ های LAN بر اساس تکنولوژی packet-switching فعاليت می نمايند. سوئيچ يک ارتباط بين دو سگمنت ايجاد می نمايد. بسته های اطلاعاتی اوليه در يک محل موقت ( بافر) ذخيره می گردند ، آدرس فيزيکی (MAC) موجود در هدر خوانده شده و در ادامه با ليستی از آدرس های موجود در جدول Lookup ( جستجو) مقايسه می گردد. در شبکه های LAN مبتنی بر اترنت ، هر فريم اترنت شامل يک بسته اطلاعاتی خاص است . بسته اطلاعاتی فوق شامل يک عنوان (هدر) خاص و شامل اطلاعات مربوط به آدرس فرستنده و گيرنده بسته اطلاعاتی است . سوئيچ های مبتنی بر بسته های اطلاعاتی بمنظور مسيريابی ترافيک موجود در شبکه از سه روش زير استفاده می نمايند. Cut-Through Store-and-forward Fragment-free سوئيچ های Cut-through ، بلافاصله پس از تشخيص بسته اطلاعاتی توسط سوئيچ ، آدرس MAC خوانده می شود. پس از ذخيره سازی شش بايت اطلاعات که شامل آدرس می باشند ، بلافاصله عمليات ارسال بسته های اطلاعاتی به گره مقصد آغاز می گردد. ( همزمان با دريافت ساير بسته های اطلاعاتی توسط سوئيچ ) . با توجه به عدم وجود کنترل های لازم در صورت بروز خطاء در روش فوق ، سوئيچ های زيادی از روش فوق استفاده نمی نمايند. سوئيچ های store-and-forward ، تمام بسته اطلاعاتی را در بافر مربوطه ذخيره و عمليات مربوط به بررسی خطاء ( CRC) و ساير مسائل مربوطه را قبل از ارسال اطلاعات انجام خواهند داد. در صورتيکه بسته اطلاعاتی دارای خطاء باشد ، بسته اطلاعاتی دور انداخته خواهد شد. .در غيراينصورت ، سوئيچ با استفاده از آدرس MAC ، بسته اطلاعاتی را برای گره مقصد ارسال می نمايد. اغلب سوئيچ ها از ترکيب دو روش گفته شده استفاده می نمايند. در اين نوع سوئيچ ها از روش cut-through استفاده شده و بمحض بروز خطاء از روش store-and-forward استفاده می نمايند. يکی ديگر از روش های مسيريابی ترافيک در سوئيچ ها که کمتر استفاده می گردد ، fragment-free است . روش فوق مشابه cut-through بوده با اين تفاوت که قبل از ارسال بسته اطلاعاتی 64 بايت آن ذخيره می گردد. سوئيچ های LAN دارای مدل های متفاوت از نقطه نظر طراحی فيزيکی می باشند. سه مدل رايج در حال حاضر بشرح زير می باشند: - Shared memory . اين نوع از سوئيچ ها تمام بسته های اطلاعاتی اوليه در بافر مربوط به خود را ذخيره می نمايند. بافر فوق بصورت مشترک توسط تمام پورت های سوئيچ ( اتصالات ورودی و خروجی ) استفاده می گردد. در ادامه اطلاعات مورد نظر بکمک پورت مربوطه برای گره مقصد ارسال خواهند شد. -Matrix . اين نوع از سوئيچ ها دارای يک شبکه( تور) داخلی ماتريس مانند بوده که پورت های ورودی و خروجی همديگر را قطع می نمايند. زمانيکه يک بسته اطلاعاتی بر روی پورت ورودی تشخيص داده شد ، آدرس MAC آن با جدول lookup مقايسه تا پورت مورد نظر خروجی آن مشخص گردد. در ادامه سوئيچ يک ارتباط را از طريق شبکه و در محلی که پورت ها همديگر را قطع می کنند ، برقرار می گردد. - Bus Architecture . در اين نوع از سوئيچ ها بجای استفاده از يک شبکه ( تور) ، از يک مسير انتقال داخلی ( Bus) استفاده و مسير فوق با استفاده از TDMA توسط تمام پورت ها به اشتراک گذاشته می شود. سوئيچ های فوق برای هر يک از پورت ها دارای يک حافظه اختصاصی می باشند. Transparent Bridging اکثر سوئيچ های LAN مبتنی بر اترنت از سيستم ی با نام transparent bridging برای ايجاد جداول آدرس lookup استفاده می نمايند. تکنولوژی فوق امکان يادگيری هر چيزی در رابطه با محل گره های موجود در شبکه ، بدون حمايت مديريت شبکه را فراهم می نمايد. تکنولوژی فوق داری پنج بخش متفاوت است : Learning Flooding Filtering Forwarding Aging نحوه عملکرد تکنولوژی فوق بشرح زير است : - سوئيچ به شبکه اضافه شده و تمام سگمنت ها به پورت های سوئيچ متصل خواهند شد. - گره A بر روی اولين سگمنت ( سگمنت A) ، اطلاعاتی را برای کامپيوتر ديگر ( گره B) در سگمنت ديگر ( سگمنت C) ارسال می دارد. - سوئيچ اولين بسته اطلاعاتی را از گره A دريافت می نمايد. آدرس MAC آن خوانده شده و آن را در جدول Lookup سگمنت A ذخيره می نمايد. بدين ترتيب سوئيچ از نحوه يافتن گره A آگاهی پيدا کرده و اگر در آينده گره ای قصد ارسال اطلاعات برای گره A را داشته باشد ، سوئيچ در رابطه با آدرس آن مشکلی نخواهد داشت . فرآيند فوق را Learning می گويند. - با توجه به اينکه سوئيچ دانشی نسبت به محل گره B ندارد ، يک بسته اطلاعاتی را برای تمام سگمنت های موجود در شبکه ( بجز سگمنت A که اخيرا" يکی از گره های موجود در آن اقدام به ارسال اطلاعات نموده است . ) فرآيند ارسال يک بسته اطلاعاتی توسط سوئيچ ، بمنظور يافتن يک گره خاص برای تمام سگمنت ها ، Flooding ناميده می شود. - گره B بسته اطلاعاتی را دريافت و يک بسته اطلاعاتی را بعنوان Acknowledgement برای گره A ارسال خواهد کرد. - بسته اطلاعاتی ارسالی توسط گره B به سوئيچ می رسد. در اين زمان ، سوئيچ قادر به ذخيره کردن آدرس MAC گره B در جدول Lookup سگمنت C می باشد. با توجه به اينکه سوئيچ از آدرس گره A آگاهی دارد ، بسته اطلاعاتی را مستقيما" برای آن ارسال خواهد کرد. گره A در سگمنتی متفاوت نسبت به گره B قرار دارد ، بنابراين سوئيج می بايست بمنظور ارسال بسته اطلاعاتی دو سگمنت را به يکديگر متصل نمائيد. فرآيند فوق Forwarding ناميده می شود. - در ادامه بسته اطلاعاتی بعدی از گره A بمنظور ارسال برای گره B به سوئيچ می رسد ، با توجه به اينکه سوئيج از آدرس گره B آگاهی دارد ، بسته اطلاعاتی فوق مستقيما" برای گره B ارسال خواهد شد. - گره C اطلاعاتی را از طريق سوئيچ برای گره A ارسال می دارد. سوئيچ آدرس MAC گره C را در جدول Lookup سگمنت A ذخيره می نمايد ، سوئيچ آدرس گره A را دانسته و مشخص می گردد که دو گره A و C در يک سگمنت قرار دارند. بنابراين نيازی به ارتباط سگمنت A با سگمنت ديگر بمنظور ارسال اطلاعات گره C نخواهد بود. بدين ترتيب سوئيچ از حرکت بسته های اطلاعاتی بين گره های موجود در يک سگمنت ممانعت می نمايد. فرآيند فوق را Filtering می گويند. - Learning و Flooding ادامه يافته و بموازات آن سوئيچ ، آدرس های MAC مربوط به گره ها را در جداول Lookup ذخيره می نمايد. اکثر سوئيچ ها دارای حافظه کافی بمنظور ذخيره سازی جداول Lookup می باشند. بمنظور بهينه سازی حافظه فوق ، اطلاعات قديمی تر از جداول فوق حذف تا فرآيند جستجو و يافتن آدرس ها در يک زمان معقول و سريعتر انجام پذيرد. بذين منظور سوئيج ها از روشی با نام aging استفاده می نمايند. زمانيکه يک Entry برای يک گره در جدول Lookup اضافه می گردد ، به آن يک زمان خاص نسبت داده می شود. هر زمان که بسته ای اطلاعاتی از طريق يک گره دريافت می گردد ، زمان مورد نظر بهنگام می گردد. سوئيچ دارای يک يک تايمر قابل پيکربندی بوده که با عث می شود، Entry های موجود در جدول Lookup که مدت زمان خاصی از آنها استفاده نشده و يا به آنها مراجعه ای نشده است ، حذف گردند . با حذف Entry های غيرضروری ، حافظه قابل استفاده برای ساير Entry ها بيشتر می گردد. در مثال فوق ، دو گره سگمنت A را به اشتراک گذاشته و سگمنت های A و D بصورت مستقل می باشند. در شبکه های ايده آل مبتنی بر سوئيچ ، هر گره دارای سگمنت اختصاصی مربوط بخود است . بدين ترتيب امکان تصادم حذف و نيازی به عمليات Filtering نخواهد بود. فراوانی و آشفتگی انتشار در شبکه های با توپولوژی ستاره (Star) و يا ترکيب Bus و وStar يکی از عناصر اصلی شبکه که می تواند باعث از کار افتادن شبکه گردد ، هاب و يا سوئيچ است . Spanning tress بمنظوری پيشگيری از مسئله " آشفتگی انتشار" و ساير اثرات جانبی در رابطه با Looping شرکت DEC پروتکلی با نام STP)Spanning-tree Protocol) را ايجاد نموده است . پروتکل فوق با مشخصه 802.1d توسط موسسه IEEE استاندارد شده است . Spanning tree از الگوريتم STA(Spanning-tree algoritm) استفاده می نمايد. الگوريتم فوق بررسی خواهد کرد آيا يک سوئيچ دارای بيش از يک مسير برای دستيابی به يک گره خاص است . در صورت وجود مسيرهای متعدد ، بهترين مسير نسبت به ساير مسيرها کدام است ؟ نحوه عمليات STP بشرح زير است : - به هر سوئيج ، مجموعه ای از مشخصه ها (ID) نسبت داده می شود. يکی از مشخصه ها برای سوئيچ و ساير مشخصه ها برای هر يک از پورت ها استفاده می گردد. مشخصه سوئيچ ، BID)Bridge ID) ناميده شده و دارای هشت بايت است . دو بايت بمنظور مشخص نمودن اولويت و شش بايت برای مشخص کردن آدرس MAC استفاده می گردد. مشخصه پورت ها ، شانزده بيتی است . شش بيت بمنظور تنظيمات مربوط به اولويت و ده بيت ديگر برای اختصاص يک شماره برا ی پورت مورد نظر است . - برای هر مسير يک Path Cost محاسبه می گردد. نحوه محاسبه پارامتر فوق بر اساس استانداردهای ارائه شده توسط موسسه IEEE است . بمنظور محاسبه مقادر فوق ، 1.000 مگابيت در ثانيه ( يک گيگابيت در ثانيه ) را بر پهنای باند سگمنت متصل شده به پورت ، تقسيم می نمايند. بنابراين يک اتصال 10 مگابيت در ثانيه ، دارای Cost به ميزان 100 است (1.000 تفسيم بر 10 ) . بمنظور هماهنگ شدن با افزايش سرعت شبکه های کامپيوتری استاندارد Cost نيز اصلاح می گردد. جدول زير مقادير جديد STP Cost را نشان می دهد. ( مقدار Path cost می تواند يک مقدار دلخواه بوده که توسط مديريت شبکه تعريف و مشخص می گردد ) - هر سوئيچ فرآيندی را بمنظور انتخاب مسيرهای شبکه که می بايست توسط هر يک از سگمنت ها استفاده گردد ، آغاز می نمايند. اطلاعات فوق توسط ساير سوئيچ ها و با استفاده از يک پروتکل خاص با نام BPUD)Bridge protocol data units) به اشتراک گذاشته می شود. ساختار يک BPUDبشرح زير است : ● Root BID . پارامتر فوق BID مربوط به Root Bridge جاری را مشخص می کند. ● Path Cost to Bridge . مسافت root bridge را مشخص می نمايد. مثلا" در صورتيکه داده از طريق طی نمودن سه سگمنت با سرعتی معادل 100 مگابيت در ثانيه برای رسيدن به Root bridge باشد ، مقدار cost بصورت (19+19+0=38) بدست می آيد. سگمنتی که به Root Bridge متصل است دارای Cost معادل صفر است . ●Sender BID . مشخصه BID سوئيچ ارسال کننده BPDU را مشخص می کند. ●Port ID . پورت ارسال کننده BPDU مربوط به سوئيچ را مشخص می نمايد. تمام سوئيج ها بمنظور مشخص نمودن بهترين مسير بين سگمنت های متفاوت ، بصورت پيوسته برای يکديگر BPDUارسال می نمايند. زمانيکه سوئيچی يک BPDU را (از سوئيچ ديگر) دريافت می دارد که مناسبتر از آن چيزی است که خود برای ارسال اطلاعات در همان سگمنت استفاده کرده است ، BPDU خود را متوقف ( به ساير سگمنت ها اراسال نمی نمايد ) و از BPDU ساير سوئيچ ها بمنظور دستيابی به سگمنت ها استفاده خواهد کرد. - يک Root bridge بر اساس فرآيندهای BPDU بين سوئيج ها ، انتخاب می گردد. در ابتدا هر سوئيج خود را بعنوان Root در نظر می گيرد. زمانيکه يک سوئيچ برای اولين بار به شبکه متصل می گردد ، يک BPDU را بهمراه BID خود که بعنوان Root BID است ، ارسال می نمايد. زمانيکه ساير سوئيچ ها BPDU را دريافت می دارند ، آن را با BID مربوطه ای که بعنوان Root BID ذخيره نموده اند، مقايسه می نمايند. در صورتيکه Root BID جديد دارای يک مقدار کمتر باشد ، تمام سوئيچ ها آن را با آنچيزی که قبلا" ذخيره کرده اند، جايگزين می نمايند. در صورتيکه Root BID ذخيره شده دارای مقدار کمتری باشد ، يک BPDU برای سوئيچ جديد بهمراه BID مربوط به Root BID ارسال می گردد. زمانيکه سوئيچ جديد BPDU را دريافت می دارد ، از Root بودن خود صرفنظر و مقدار ارسالی را بعنوان Root BID در جدول مربوط به خود ذخيره خواهد کرد. - با توجه به محل Root Bridge ، ساير سوئيچ ها مشخص خواهند کرد که کداميک از پورت های آنها دارای کوتاهترين مسير به Root Bridge است . پورت های فوق، Root Ports ناميده شده و هر سوئيج می بايست دارای يک نمونه باشد. - سوئيچ ها مشخص خواهند کرد که چه کسی دارای پورت های designated است . پورت فوق ، اتصالی است که توسط آن بسته های اطلاعاتی برای يک سگمنت خاص ارسال و يا از آن دريافت خواهند شد. با داشتن صرفا" يک نمونه از پورت های فوق ، تمام مشکلات مربوط به Looping برطرف خواهد شد. - پورت های designated بر اساس کوتاهترتن مسير بين يک سگمنت تا root bridge انتخاب می گردند. با توجه به اينکه Root bridge دارای مقدار صفر برای path cost است ، هر پورت آن بمنزله يک پورت designated است . ( مشروط به اتصال پورت مورد نظر به سسگمنت ) برای ساير سوئيچ ها، Path Cost برای يک سگمنت بررسی می گردد. در صورتيکه پورتی دارای پايين ترين path cost باشد ، پورت فوق بمنزله پورت designated سگمنت مورد نظر خواهد بود. در صورتيکه دو و يا بيش از دو پورت دارای مقادير يکسان path cost باشند ، سوئيچ با مقادر کمتر BID اتخاب می گردد. - پس از انتخاب پورت designatedبرای سگمنت شبکه ، ساير پورت های متصل شده به سگمنت مورد نظر بعنوان non -designated port در نظر گرفته خواهند شد. بنابراين با استفاده از پورت های designated می توان به يک سگمنت متصل گرديد. هر سوئيچ دارای جدول BPDU مربوط به خود بوده که بصورت خودکار بهنگام خواهد شد. بدين ترتيب شبکه بصورت يک spanning tree بوده که roor bridge که بمنزله ريشه و ساير سوئيچ ها بمنزله برگ خواهند بود. هر سوئيچ با استفاده از Root Ports قادر به ارتباط با root bridge بوده و با استفاده از پورت های designated قادر به ارتباط با هر سگمنت خواهد بود. روترها و سوئيچينگ لايه سوم همانگونه که قبلا" اشاره گرديد ، اکثر سوئيچ ها در لايه دوم مدل OSI فعاليت می نمايند (Data Layer) . اخيرا" برخی از توليدکنندگان سوييچ، مدلی را عرضه نموده اند که قادر به فعاليت در لايه سوم مدل OSI است . (Network Layer) . اين نوع سوئيچ ها دارای شباهت زيادی با روتر می باشند. زمانيکه روتر يک بسته اطلاعاتی را دريافت می نمايد ، در لايه سوم بدنبال آدرس های مبداء و مقصد گشته تا مسير مربوط به بسته اطلاعاتی را مشخص نمايد. سوئيچ های استاندارد از آدرس های MAC بمنظور مشخص کردن آدرس مبداء و مقصد استفاده می نمايند.( از طريق لايه دوم) مهمترين تفاوت بين يک روتر و يک سوئيچ لايه سوم ، استفاده سوئيچ های لايه سوم از سخت افزارهای بهينه بمنظور ارسال داده با سرعت مطلوب نظير سوئيچ های لايه دوم است. نحوه تصميم گيری آنها در رابطه با مسيريابی بسته های اطلاعاتی مشابه روتر است . در يک محيط شبکه ای LAN ، سوئيچ های لايه سوم معمولا" دارای سرعتی بيشتر از روتر می باشند. علت اين امر استفاده از سخت افزارهای سوئيچينگ در اين نوع سوئيچ ها است . اغلب سوئيچ های لايه سوم شرکت سيسکو، بمنزله روترهائی می باشند که بمراتب از روتر ها سريعتر بوده ( با توجه به استفاده از سخت افزارهای اختصاصی سوئيچينگ ) و دارای قيمت ارزانتری نسبت به روتر می باشند. نحوه Pattern matching و caching در سوئيچ های لايه سوم مشابه يک روتر است . در هر دو دستگاه از يک پروتکل روتينگ و جدول روتينگ، بمنظور مشخص نمودن بهترين مسير استفاده می گردد. سوئيچ های لايه سوم قادر به برنامه ريزی مجدد سخت افزار بصورت پويا و با استفاده از اطلاعات روتينگ لايه سوم می باشند و همين امر باعث سرعت بالای پردازش بسته های اطلاعاتی می گردد. سوئيچ های لايه سوم ، از اطلاعات دريافت شده توسط پروتکل روتينگ بمنظور بهنگام سازی جداول مربوط به Caching استفاده می نمايند. همانگونه که ملاحظه گرديد ، در طراحی سوئيچ های LAN از تکنولوژی های متفاوتی استفاده می گردد. نوع سوئيچ استفاده شده ، تاثير مستقيم بر سرعت و کيفيت يک شبکه را بدنبال خواهد داشت .
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  4. #34
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض آشنائی با پروتکل DNS

    آشنائی با پروتکل DNS

    منبع : http://srco.ir آشنائی با پروتکل DNS DNS از کلمات Domain Name System اقتباس و يک پروتکل شناخته شده در عرصه شبکه های کامپيوتری خصوصا" اينترنت است . از پروتکل فوق به منظور ترجمه اسامی کامپيوترهای ميزبان و Domain به آدرس های IP استفاده می گردد. زمانی که شما آدرس http://www.srco.ir را در مرورگر خود تايپ می نمائيد ، نام فوق به يک آدرس IP و بر اساس يک درخواست خاص ( query ) که از جانب کامپيوتر شما صادر می شود ، ترجمه می گردد . تاريخچه DNS DNS ، زمانی که اينترنت تا به اين اندازه گسترش پيدا نکرده بود و صرفا" در حد و اندازه يک شبکه کوچک بود ، استفاده می گرديد . در آن زمان ، اسامی کامپيوترهای ميزبان به صورت دستی در فايلی با نام HOSTS درج می گرديد . فايل فوق بر روی يک سرويس دهنده مرکزی قرار می گرفت . هر سايت و يا کامپيوتر که نيازمند ترجمه اسامی کامپيوترهای ميزبان بود ، می بايست از فايل فوق استفاده می نمود . همزمان با گسترش اينترنت و افزايش تعداد کامپيوترهای ميزبان ، حجم فايل فوق نيز افزايش و امکان استفاده از آن با مشکل مواجه گرديد ( افزايش ترافيک شبکه ). با توجه به مسائل فوق ، در سال 1984 تکنولوژی DNS معرفی گرديد . پروتکل DNS DNS ، يک "بانک اطلاعاتی توزيع شده " است که بر روی ماشين های متعددی مستقر می شود ( مشابه ريشه های يک درخت که از ريشه اصلی انشعاب می شوند ) . امروزه اکثر شرکت ها و موسسات دارای يک سرويس دهنده DNS کوچک در سازمان خود می باشند تا اين اطمينان ايجاد گردد که کامپيوترها بدون بروز هيچگونه مشکلی ، يکديگر را پيدا می نمايند . در صورتی که از ويندوز 2000 و اکتيو دايرکتوری استفاده می نمائيد، قطعا" از DNS به منظور ترجمه اسامی کامپيوترها به آدرس های IP ، استفاده می شود . شرکت مايکروسافت در ابتدا نسخه اختصاصی سرويس دهنده DNS خود را با نام ( WINS ( Windows Internet Name Service طراحی و پياده سازی نمود . سرويس دهنده فوق مبتنی بر تکنولوژی های قديمی بود و از پروتکل هائی استفاده می گرديد که هرگز دارای کارائی مشابه DNS نبودند . بنابراين طبيعی بود که شرکت مايکروسافت از WINS فاصله گرفته و به سمت DNS حرکت کند . از پروتکل DNS در مواردی که کامپيوتر شما اقدام به ارسال يک درخواست مبتنی بر DNS برای يک سرويس دهنده نام به منظور يافتن آدرس Domain می نمايد ، استفاده می شود .مثلا" در صورتی که در مرورگر خود آدرس http://www.srco.ir را تايپ نمائيد ، يک درخواست مبتنی بر DNS از کامپيوتر شما و به مقصد يک سرويس دهنده DNS صادر می شود . ماموريت درخواست ارسالی ، يافتن آدرس IP وب سايت سخاروش است . پروتکل DNS و مدل مرجع OSI پروتکل DNS معمولا" از پروتکل UDP به منظور حمل داده استفاده می نمايد . پروتکل UDP نسبت به TCP دارای overhead کمتری می باشد. هر اندازه overhead يک پروتکل کمتر باشد ، سرعت آن بيشتر خواهد بود . در مواردی که حمل داده با استفاده از پروتکل UDP با مشکل و يا بهتر بگوئيم خطاء مواجه گردد ، پروتکل DNS از پروتکل TCP به منظور حمل داده استفاده نموده تا اين اطمينان ايجاد گردد که داده بدرستی و بدون بروز خطاء به مقصد خواهد رسيد . فرآيند ارسال يک درخواست DNS و دريافت پاسخ آن ، متناسب با نوع سيستم عامل نصب شده بر روی يک کامپيوتر است .برخی از سيستم های عامل اجازه استفاده از پروتکل TCP برای DNS را نداده و صرفا" می بايست از پروتکل UDP به منظور حمل داده استفاده شود . بديهی است در چنين مواردی همواره اين احتمال وجود خواهد داشت که با خطاهائی مواجه شده و عملا" امکان ترجمه نام يک کامپيوتر و يا Domain به آدرس IP وجود نداشته باشد . پروتکل DNS از پورت 53 به منظور ارائه خدمات خود استفاده می نمايد . بنابراين يک سرويس دهنده DNS به پورت 53 گوش داده و اين انتظار را خواهد داشت که هر سرويس گيرنده ای که تمايل به استفاده از سرويس فوق را دارد از پورت مشابه استفاده نمايد . در برخی موارد ممکن است مجبور شويم از پورت ديگری استفاده نمائيم . وضعيت فوق به سيستم عامل و سرويس دهنده DNS نصب شده بر روی يک کامپيوتر بستگی دارد. ساختار سرويس دهندگان نام دامنه ها در اينترنت امروزه بر روی اينترنت ميليون ها سايت با اسامی Domain ثبت شده وجود دارد . شايد اين سوال برای شما تاکنون مطرح شده باشد که اين اسامی چگونه سازماندهی می شوند ؟ ساختار DNS بگونه ای طراحی شده است که يک سرويس دهنده DNS ضرورتی به آگاهی از تمامی اسامی Domain ريجستر شده نداشته و صرفا" ميزان آگاهی وی به يک سطح بالاتر و يک سطح پائين تر از خود محدود می گردد . internic ، مسئوليت کنترل دامنه های ريشه را برعهده داشته که شامل تمامی Domain های سطح بالا می باشد ( در شکل فوق به رنگ آبی نشان داده شده است) . در بخش فوق تمامی سرويس دهندگان DNS ريشه قرار داشته و آنان دارای آگاهی لازم در خصوص دامنه های موجود در سطح پائين تر از خود می باشند ( مثلا" microsoft.com ) . سرويس دهندگان DNS ريشه مشخص خواهند کرد که کدام سرويس دهنده DNS در ارتباط با دامنه های microsoft.com و يا Cisco.com می باشد . هر domain شامل يک Primary DNS و يک Secondary DNS می باشد . Primary DNS ، تمامی اطلاعات مرتبط با Domain خود را نگهداری می نمايد. Secondary DNS به منزله يک backup بوده و در مواردی که Primary DNS با مشکل مواجه می شود از آن استفاده می گردد . به فرآيندی که بر اساس آن يک سرويس دهنده Primary DNS اطلاعات خود را در سرويس دهنده Secondary DNS تکثير می نمايد ، Zone Transfer گفته می شود . امروزه صدها وب سايت وجود دارد که می توان با استفاده از آنان يک Domain را ثبت و يا اصطلاحا" ريجستر نمود . پس از ثبت يک Domain ، امکان مديريت آن در اختيار شما گذاشته شده و می توان رکوردهای منبع (RR ) را در آن تعريف نمود. Support, www و Routers ، نمونه هائی از رکوردهای منبع در ارتباط با دامنه Cisco.com می باشد. به منظور ايجاد Subdomain می توان از يک برنامه مديريتی DNS استفاده نمود . www و يا هر نوع رکورد منبع ديگری را می توان با استفاده از اينترفيس فوق تعريف نمود . پس از اعمال تغييرات دلخواه خود در ارتباط با Domain ، محتويات فايل های خاصی که بر روی سرويس دهنده ذخيره شده اند نيز تغيير نموده و در ادامه تغييرات فوق به ساير سرويس دهندگان تائيد شده اطلاع داده می شود . سرويس دهندگان فوق ، مسئوليت Domain شما را برعهده داشته و در ادامه تمامی اينترنت که به اين سرويس دهندگان DNS متصل می شوند از تغييرات ايجاد شده آگاه و قادر به برقراری ارتباط با هر يک از بخش های Domain می گردند. مثلا" در صورتی که قصد ارتباط با Support.Cisco.com را داشته باشيد، کامپيوتر شما با سرويس دهنده DNS که مسئوليت مديريت دامنه های Com. را دارد ، ارتباط برقرار نموده و سرويس دهنده فوق اطلاعات لازم در خصوص دامنه Cisco.com را در اختيار قرار خواهد داد . در نهايت سرويس دهنده DNS مربوط به Cisco.com ( سرويس دهنده فوق ، تمامی اطلاعات مرتبط با دامنه Cisco.com را در خود نگهداری می نمايد ) ، آدرس IP کامپيوتر مربوط به Support.Cisco.com را مشخص نموده تا امکان برقراری ارتباط با آن فراهم گردد .
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  5. #35
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض مودم های خارجی External

    [SIZE=3:36dbcb2dda]مودم های کابلی[/SIZE]

    مودم های کابلی در برخی از کشورهای دنيا نظير امريکا ساليان متمادی است که مردم از تلويزيون های کابلی استفاده می نمايند. تنوع شبکه های تلويزيونی و کيفيت تصاوير از مهمترين دلايل گرايش مردم به تلويزيون های کابلی است . مشترکين تلويزيون های کابلی دارای يک گزينه مناسب جهت اتصال به اينترنت می باشند : مودم های کابلی . مودم های کابلی با تکنولوژی DSL رقابت می نمايند. مبانی مودم های کابلی هر يک از سيگنال های تلويزيون در تلويزيون های کابلی دارای کانالی به اندازه 6 مگاهرتز ( شش ميليون سيکل در ثانيه ) است. کابل های کواکسيال استفاده شده در تلويزيون های کابلی قادر به حمل صدها سيگنال مگاهرتزی می باشند. در سيستم تلويزيون های کابلی ، سيگنال های مربوط به هر کانال، پهنای باندی به اندازه 6 مگاهرتز را اشغال می نمايند. در اغلب سيستم های فوق صرفا" از کابل کواکسيال استفاده می گردد. در ساير سيستم ها از فيبر نوری استفاده می گردد. ارسال سيگنا لها از طريق فيبر تا نزديکترين ناحيه و يا محل ، انجام و در ادامه سيگنالهای مورد نظر با استفاده از کابل های کواکسيال به منزل مشترکين انتقال داده می شوند. شرکت هائی که امکان دستيابی به اينترنت را از طريق کابل فراهم می نمايند ، قادر به ارسال اطلاعات و داده های اينترنت ازطريق کابل خواهند بود. علت اين امر برخورد مودم های کابلی با داده ها بصورت downsteam است. ( اطلاعات از اينترنت برای هر کامپيوتر و از طريق يک کانال 6 مگاهرتزی ارسال می گردد ) در زمان ارسال اطلاعات توسط کاربران ، هر يک از کاربران به پهنای باند بمراتب کمتری ( دو مگاهرتز) نياز خواهند داشت. بمنظور ارسال اطلاعات و دريافت اطلاعات کاربران از طريق مودم های کابلی به دو دستگاه خاص نياز است : يک مودم کابلی( در محل مشترک )و يک "سيستم توقف مودم کابلی" CMTS)Cable Modem termination system) در محل شرکت ارائه دهنده خدمات . اجزای يک مودم کابلی مودم های کابلی می توانند از نوع داخلی (Internal) و يا خارجی (External) باشند. مودم های کابلی دارای اجزای اساسی زير می باشند : • يک Tuner • يک Demodulator • يک Modulator • يک دستگاه MAC)media access control) • يک ريزپردازنده در ادامه هر يک از اجزای فوق تشريح می گردد. Tuner tuner به کابل مربوطه متصل خواهد شد. در برخی حالات از يک Splitter ( تقسيم کننده ) بمنظور نفکيک کانال داده اينترنت از کانال های تلويزيونی استفاده می گردد. tuner سيگنال های مدوله شده ديجيتال را دريافت و آنها را در اختيار demodulator قرار می دهد. در برخی حالات tuner از يک diplexer استفاده می نمايد. diplexer ، امکان استفاده tuner از يک مجموعه فرکانس ها ( معمولا" بين 42 و 850 مگا هرتز ) برای ترافيک downstream و مجموعه ديگر از فرکانس ها ( معمولا" 5 و 42 مگاهرتز ) را برای ترافيک upstream فراهم می نمايد. در برخی از سيستم ها ( در اغلب سيستم هائی که دارای محدوديت ظرفيت برای کانال می باشند ) ، از tuner مودم کابلی برای داده های Downstream و از يک مودم معمولی (Dial-Up) برای ترافيک upstream استفاده می گردد. در هر يک از موارد فوق ، tuner پس از دريافت سيگنال ، آن را برای يک demodulator ارسال خواهد کرد. Demodulator اکثر demodulator ها ، چهار عمليات اساسی را انجام می دهند . يک سيگنال راديوئی ( حاوی اطلاعات رمز شده با تغيير amplitude و phase) را بعنوان ورودی گرفته و آن را به يک سيگنال ساده قابل پردازش توسط يک "مبدل آنالوگ به ديجيتال " ، تبديل می نمايد. مبدل مربوطه پس از دريافت سيگنال ( ولتاژ آن متغير است ) ، آن را به مجموعه ای از صفر و يک تبديل می نمايد. در فرآيند فوق از يک ماژول تصحيح کننده خطاء ، بمنظور بررسی صحت اطلاعات دريافت شده استفاده خواهد شد. بدين ترتيب در صورت بروز خطاء در ارسال اطلاعات ، امکان تشخيص و برخورد با آنان وجود خواهد داشت . Modulator در مودم های کابلی که از سيستم کابل برای ترافيک upstream استفاده می نمايند،از يک modulator بمنظور تبديل داده های ديجيتال به سيگنا ل های راديوئی برای انتقال اطلاعات استفاده می شود. عنصر فوق از سه بخش مجزا تشکيل شده است : • يک بخش بمنظور درج اطلاعات استفاده شده برای تصحيح خطاء • يک QAM modulator • يک مبدل ديجيتال به آنالوگ MAC MAC بين بخش های Downstream و Upstream يک مودم کابلی قرار گرفته و بعنوان يک اينترفيس بين بخش های نرم افزاری و سخت افزاری ، پروتکل های متفاوت شبکه ها عمل می نمايد. تمام دستگاههای شبکه دارای MAC می باشند. در مودم های کابلی با توجه به پيچيدگی موجود، سعی می گردد که برخی از عمليات مربوط به MAC توسط پردازنده اصلی مودم کابلی صورت پذيرد. ريزپردازنده عملکرد ريزپردازنده بستگی به نوع انتظارات مربوطه از مودم های کابلی و نحوه تامين انتظارات دارد.در برخی موارد مودم کابلی خود بعنوان بخشی از يک سيستم کامپيوتری بزرگ بوده و يا ممکن است دستيابی به اينترنت بدون وساطت عناصر ديگر ، مستقيما" توسط مودم کابلی انجام گردد. CMTS)Cable Modem termination system) عملکرد CMTS در مودم های کابلی ( تجهيزات نصب شده در شرکت ارائه دهنده خدمات فوق ) ، مشابه DSLAM در DSL است . CMTS ، ترافيک مجموعه ای از مشترکين را اخذ و پس از استقرار در يک کانال ، آنها را برای مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت (ISP) ارسال می دارد. اطلاعات ارسال شده توسط ISP برای تمام مشترکين فرستاده خواهد شد. ( نظير شبکه های اترنت ) . تشخيص اينکه اطلاعات ارسالی مربوط به کداميک از مشترکين است برعهده تجهيزات استفاده شده در محل مشتری است . اطلاعاتی که توسط مشترکين برای CMTS ارسال می گردد ،توسط ساير مشترکين قابل مشاهده نخواهد بود. پهنای باند مربوطه برای ارسال اطلاعات مشترکين به مجموعه ای از واحدهای زمانی ( بر حسب ميلی ثانيه ) تقسيم و هر يک از کاربران قادر به استفاده از پهنای باند فوق در يک مقطع زمانی پيوسته خواهند بود. يک CMTS قادر به ارسال اطلاعات 1.000 کاربر اينترنت از طريق يک کانال 6 مگاهرتزی است . هر کانال قادر به ارسال 30 تا 40 مگابيت در ثانيه است . بدين ترتيب کاربران دارای سرعت و کارآئی بمراتب بيشتر نسبت به مودم های معمولی می باشند. در صورتيکه کاربری با استفاده از مودم کابلی به اينترنت متصل گردد ( صرفا" کاربر فوق در لحظه مورد نظر به اينترنت متصل است ) ، تمام پهنای باند موجود به وی اختصاص داده خواهد شد . بموازات ورود ساير کاربران به شبکه و يا انجام عمليات سنگين توسط برخی از کاربران ، سرعت و کارآئی هر يک از کاربران بمنظور دستيابی به اطلاعات افت خواهد کرد ( پهنای باند بصورت مشترک بين تمام کاربران و بر اساس يک الگوريتم زمانبندی خاص اختصاص داده می شود ) در چنين مواردی ، شرکت های ارائه دهنده خدمات مودم کابلی می بايست يک کانال جديد را اضافه و با توزيع مناسب کاربران بر روی هر يک از کانال های موجود ، قادر به برطرف نمودن مشکل سرعت و کارآئی کاربران و مشترکين خود می باشند. کارآئی دستيابی به اينترنت با استفاده از مودم های کابلی بر خلاف خطوط ADSL ، به مسافت موجود بين مشترک و شرکت ارائه دهنده خدمات ، بستگی ندارد. http://iritn.com/index.php?action=sh...e=news&id=4937
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  6. #36
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض پهنای باند و میزان تاخیر

    [SIZE=3:a96e9fd67e]دو شاخص مهم شبکه، پهنای باند و ميزان تاخير[/SIZE]

    پهنای باند از جمله واژه های متداول در دنيای شبکه های کامپيوتری است که به نرخ انتقال داده توسط يک اتصال شبکه و يا يک اينترفيس ، اشاره می نمايد . اين واژه از رشته مهندسی برق اقتباس شده است . در اين شاخه از علوم ، پهنای باند نشان دهنده مجموع فاصله و يا محدوده بين بالاترين و پائين ترين سيگنال بر روی کانال های مخابرانی ( باند ) ، است. به منظور سنجش اندازه پهنای باند از واحد " تعداد بايت در ثانيه " و يا bps استفاده می شود . پهنای باند تنها عامل تعيين کننده سرعت يک شبکه از زاويه کاربران نبوده و يکی ديگر از عناصر تاثيرگذار ، "ميزان تاخير" در يک شبکه است که می تواند برنامه های متعددی را که بر روی شبکه اجراء می گردند، تحت تاثير قرار دهد . پهنای باند چيست ؟ توليد کنندگان تجهيزات سخت افزاری شبکه در زمان ارائه محصولات خود تبليغات زيادی را در ارتباط با پهنای باند ، انجام می دهند . اکثر کاربران اينترنت نسبت به ميزان پهنای باند مودم خود و يا سرويس اينترنت braodband دارای آگاهی لازم می باشند.پهنای باند، ظرفيت اتصال ايجاد شده را مشخص نموده و بديهی است که هر اندازه ظرفيت فوق بيشتر باشد ، امکان دستيابی به منابع شبکه با سرعت بيشتری فراهم می گردد . پهنای باند ، ظرفيت تئوری و يا عملی يک اتصال شبکه و يا يک اينترفيس را مشخص نموده که در عمل ممکن است با يکديگر متفاوت باشند . مثلا" يک مودم V.90 پهنای باندی معادل 56 kbps را در حالت سقف پهنای باند حمايت می نمايد ولی با توجه به محدوديت های خطوط تلفن و ساير عوامل موجود، عملا" امکان رسيدن به محدوده فوق وجود نخواهد داشت . يک شبکه اترنت سريع نيز از لحاظ تئوری قادر به حمايت پهنای باندی معادل 100Mbps است ، ولی عملا" اين وضعيت در عمل محقق نخواهد شد ( تفاوت ظرفيت تئوری پهنای باند با ظرفيت واقعی ) . پهنای باند بالا و broadband در برخی موارد واژه های "پهنای باند بالا" و " braodband " به جای يکديگر استفاده می گردند . کارشناسان شبکه در برخی موارد از واژه "پهنای باند بالا " به منظور مشخص نمودن سرعت بالای اتصال به اينترنت استفاده می نمايند . در اين رابطه تعاريف متفاوتی وجود دارد . اين نوع اتصالات، پهنای باندی بين 64Kbps تا 300kbps و يا بيشتر را ارائه می نمايند . پهنای باند بالا با broadband متفاوت است . broadband ، نشاندهنده روش استفاده شده به منظور ايجاد يک ارتباط است در صورتی که پهنای باند ، نرخ انتقال داده از طريق محيط انتقال را نشان می دهد . اندازه گيری پهنای باند شبکه به منظور اندازه گيری پهنای باند اتصال شبکه می توان از ابزارهای متعددی استفاده نمود . برای اندازه گيری پهنای باند در شبکه های محلی ( LAN ) ، از برنامه هائی نظير netpref و ttcp ، استفاده می گردد. در زمان اتصال به اينترنت و به منظور تست پهنای باند می توان از برنامه های متعددی استفاده نمود . تعداد زيادی از برنامه های فوق را می توان با مراجعه به صفحات وب عمومی استفاده نمود . صرفنظر از نوع نرم افزاری که از آن به منظور اندازه گيری پهنای باند استفاده می گردد ، پهنای باند دارای محدوده بسيار متغيری است که اندازه گيری دقيق آن امری مشکل است . تاخير پهنای باند صرفا" يکی از عناصر تاثير گذار در سرعت يک شبکه است . تاخير( Latency ) که نشاندهنده ميزان تاخير در پردازش داده در شبکه است ، يکی ديگر از عناصر مهم در ارزيابی کارآئی و سرعت يک شبکه است که دارای ارتباطی نزديک با پهنای باند می باشد . از لحاظ تئوری سقف پهنای باند ثابت است . پهنای باند واقعی متغير بوده و می تواند عامل بروز تاخير در يک شبکه گردد . وجود تاخير زياد در پردازش داده در شبکه و در يک محدوده زمانی کوتاه می تواند باعث بروز يک بحران در شبکه شده و پيامد آن پيشگيری از حرکت داده بر روی محيط انتقال و کاهش استفاده موثر از پهنای باند باشد . تاخير و سرويس اينترنت ماهواره ای دستيابی به اينترنت با استفاده از ماهواره به خوبی تفاوت بين پهنای باند و تاخير را نشان می دهد . ارتباطات مبتنی بر ماهواره دارای پهنای باند و تاخير بالائی می باشند . مثلا" زمانی که کاربری درخواست يک صفحه وب را می نمائيد ، مدت زمانی که بطول می انجامد تا صفحه در حافظه مستقر گردد با اين که کوتاه بنظر می آيد ولی کاملا" ملموس است. تاخير فوق به دليل تاخير انتشار است .علاوه بر تاخير انتشار ، يک شبکه ممکن است با نوع های ديگری از تاخير مواجه گردد . تاخير انتقال ( مرتبط با خصايص فيزيکی محيط انتقال ) و تاخير پردازش ( ارسال درخواست از طريق سرويس دهندگان پروکسی و يا ايجاد hops بر روی اينترنت ) دو نمونه متداول در اين زمينه می باشند . اندازه گيری تاخير در يک شبکه از ابزارهای شبکه ای متعددی نظير ping و traceroute می توان به منظور اندازه گيری ميزان تاخير در يک شبکه استفاده نمود . برنامه های فوق فاصله زمانی بين ارسال يک بسته اطلاعاتی از مبداء به مقصد و برگشت آن را محاسبه می نمايند . به زمان فوق round-trip ، گفته می شود . round-trip تنها روش موجود به منظور تشخيص و يا بدست آوردن ميزان تاخير در يک شبکه نبوده و در اين رابطه می توان از برنامه های متعددی استفاده نمود . پهنای باند و تاخير دو عنصر تاثير گذار در کارائی يک شبکه می باشند .معمولا" از واژه ( QoS ( Quality of Service به منظور نشان دادن وضعيت کارآئی يک شبکه استفاده می گردد که در آن دو شاخص مهم پهنای باند و تاخير مورد توجه قرار می گيرد.
    http://iritn.com/index.php?action=sh...e=news&id=5533
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  7. #37
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض استاندارد در کامپیوتر

    [SIZE=3:b86084dede]استاندارد در کامپیوتر[/SIZE]
    در دنياي علم و فن آوري و با پيشرفت سريع و شگفت انگيزي که در اين بحش مشاهده مي شود، استاندارد مهمترين عامل براي حفظ کيفيت، جلب اعتماد مشتريان و سرويس گيرندگان و نيز يکسو سازي فعاليت ها و اقدامات مختلف مي باشد. استاندارد جزء بسيار مهمي از هر صنعت و فن آوري مي باشد. فن آوري اطلاعات نيز از اين قاعده مستثني نيست. بسياري از کاربردها و مقوله هاي مطرح در اين فناوري جهت توسعه، ايجاد و حتي پذيرش در ميان طيف مخاطبين خود، متکي به استاندارد مي باشند؛ استانداردهايي که با ارايه ي يک سري چارچوب مشترک و راهنمايي کلي راه گشاي نيل به اهدافي نظير بهبود کيفيت، قابليت سازگاري و يکپارچه سازي و استفاده مجدد از مطالب آموزشي مي باشند. اگر چه وجود استانداردها در برخي از زمينه ها محدوديت هايي را براي توليد کنندگان و توسعه دهندگان به وجود مي آورد، با اين وجود اگر در ايجاد و بروز آوري هر استانداردي ملاحظات لازم ضروري لحاظ شده باشد، سبب افزايش سرعت و پيشرفت روز افزون مي گردد. به عنوان يک مثال بسيار ساده و ابتدايي مي توان به راه آهن و قطار اشاره کرد. با ايجاد راه آهن قدرت مانور و حرکت محدود به حرکت مستقيم بر روي يکسري خطوط از پيش تعيين شده گرديد. اما از آنجايي که در ايجاد اين مسير ها، بهترين شرايط در نظر گرفته شده، افزايش قدرت انتقال و جابجايي مسافران و کالاها را در پي خواهد داشت. با پيشرفت سريع آموزش الکترونيکي تحت اينترنت، نياز به داشتن چنين استانداردهايي بسيار محسوس مي باشد.
    در فرآيند آموزش و فراگيري الکترونيکي از مدتها پيش بحث استاندارد به عنوان يک مقوله ي بسيار مهم مطرح بوده است. به گونه اي که مؤسساتي نظير IEEE و AICC کوشش هاي بسياري جهت استاندارد نمودن بحث هاي مطرح در زمينه آموزش و فراگيري الکترونيکي انجام داده اند.
    مهمترين نتايج پذيرش استاندارد ها از ديد افراد مختلف درگير در بحث آموزش و فراگيري الکترونيکي، به شرح ذيل مي باشد:
    • از ديدگاه مشتري و خريدار، به کارگيري استاندارد مانع انحصاري شدن محصولات مي گردد. به جاي جاي هزينه هاي سرسام آور نصب سفارشي برنامه ها و سيستم هاي کاربردي، با بهره گيري از تنظيمات و قابليت هاي Plug Play، سيستم ها با هزينه ي بسيار پايين تر در اختيار خريداران قرار مي گيرند.
    • از ديد فروشندگان ابزارها و سيستم ها، با بکارگيري متدهاي استانداردسازي Interoperability، ديگر نيازي به نوشتن واسطه هاي اختصاصي و ويژه براي محصولات مختلف نمي باشد. اين موضوع از يک سو سبب کاهش هزينه هاي سنگين توليد سيستم هاي يکپارچه گشته و از سوي ديگر افزايش پتانسيل عرضه ي محصولات به بازار را در پي دارد. همچنين امکان رقابت کيفي محصولات، بيش از پيش فراهم مي گردد.
    • از ديد توليد کنندگان مطالب و محتويات آموزشي، بازار مطالب و محتويات آموزشي، با گسترش روز افزون خود، توليد کنندگان اين قبيل مطالب و محتويات را ترغيب به توليد بيشتر حتي حتي در ابعاد تخصصي نموده است و اين اين به نوبه خود لزوم به کارگيري استانداردهايي را جهت تسهيل امکان تبادل محتويات و مطالب آموزشي ايجاب مي نمايد. از طرف ديگر با به کارگيري استاندارد، امکان تبادل و به کارگيري مطالب و محتويات آموزشي توليد شده در طيف وسيعي از ابزارها و سيستم هاي استاندارد فراهم گشته است. اين موضوع هم سبب افزايش حجم کمي مطالب و محتويات آموزشي توليد شده گرديده و هم به نوعي افزايش سطح کيفي اين مطالب و محتويات را در پي داشته است.
    • از ديد افراد فراگيرنده، استانداردها منجر به داشتن گزينه هاي بيشتر و آزادي عمل در انتخاب و نيز افزايش قابليت انتقال آموخته و دانش کسب شده مي شوند.
    • از ديد طراحان مطالب و محتويات آموزشي، در نظر گرفتن استانداردهاي آموزش الکترونيکي منجر به دستيابي به قابليت هايي نظير امکان استفاده ي مجدد از مؤلفه ها و الگوهاي موجود طراحي گشته، امکان طراحي اشتراکي منابع و مطالب و نيز توليد مؤلفه ها و پيمانه هاي با فابليت استفاده ي مجدد را فراهم مي آورد. با فراهم شدن قابليت استفاده و دستيابي به تعداد زيادي از اجزاء قابل استفاده مجدد، عملا توسعه تعميم سيستم به سيستم هاي گوناگون و تطابق با نيازمندي هاي جديد و نيز امکان توليد بيشتر مطالب و محتويات به صورت پيمانه اي فراهم کند.
    • از ديد تحليل گران، استانداردها کاتاليزورهايي هستند که نشانه هاي رشد سريع در هر صنعتي مي باشد.
    نکته اصلي در طراحي و پياده سازي يک سيستم آموزش الکترونيکي وجود ويژگي Interoperability، ميان مطالب و محتويات آموزش الکترونيکي و اجزاء سيستم مي باشد. اين ويژگي و استانداردهاي مربوط به آن را تفصيل بيان خواهيم نمود
    مؤسسات و نهادها
    در اينجا مهمترين مؤسسات و نهادها مرتبط با بحث استانداردهاي آموزش الکترونيکي را بر خواهيم شمرد.
    IMS Global Learning Consortium
    ADL و محصول آن SCROM
    School Interoperability Framework (SIF)
    کميته استانداردهاي فني آموزشي LTSC IEEE
    Aviation Industry CBT Committee (AICC)
    استانداردهاي آموزش الکترونيکي
    در بسياري از موارد، يک سيستم آموزش الکترونيکي با يکپارچه سازي محصولات فروشندگان مختلف ايجاد مي گردد. حتي در سازمان هايي با اندازه ي متوسط نيز ممکن است از محصولات مختلفي در دپارتمان ها و بخش هاي مختلف استفاده مي شود. با به کار گيري استانداردهاي آموزش و فراگيري الکترونيکي به وسيله توليد کنندگان اجزاء سيستم هاي آموزش الکترونيکي، امکان يکپارچه سازي و ايجاد سيستم هاي کارآمد تر و مقرون به صرفه تر فراهم مي گردد.
    ويژگي interoperability ميان اين اجزاء يکي از مهمترين نگراني ها در ايجاد سيستم ها ي يکپارچه و کارآمد مي باشد.
    به طورکلي، اصلي ترين هدف استانداردهاي Interoperability در آموزش الکترونيکي آن است که ساختارهاي داده اي و پروتکل هاي تبادل و گفتگوي استانداردي را براي اشياء آموزش الکترونيکي و نيز فرآيندهاي عملياتي در سراسر سيستم، فراهم آورند. با به کارگيري اين استانداردها در محصولات آموزش و فراگيري الکترونيکي، کاربران قادر خواهند بود مطالب، محتويات و اجزاء سيستم را(بر اساس کيفيت و متناسب بودنشان)از عرضه کننده هاي مختلف و با اطمينان از سهولت يکپارچه سازي اين اجزاء و پيمانه ها، تهيه نمايند.
    دسته بندي استانداردها
    استانداردهاي اموزش الکترونيکي را بر حسب مورد کاربردشان به شرح ذيل دسته بندي مي نماييم: استانداردهاي مربوط به ابر داده، بسته بندي مطالب و محتويات، پروفايل شخص فراگيرنده، ثبت اطلاعات شخص فراگيرنده، ارتباط محتويات و مطالب آموزشي، معماري و مدل مرجع، ارزيابي فراگيرنده و محيط زمان اجرا. در ادامه، هر يک از اين دسته بندي ها را به طور خلاصه مورد بررسي قرار داده و به استاندارد هاي موجود در رابطه با آنها، اشاره خواهيم نمود.
    معماري و مدل مرجع
    يکي از مهمترين استانداردهاي موجود در رابطه با معماري و مدل مرجع سيستم هاي آموزش و فراگيري الکترونيکي، استاندارد(LTSA) Learning Technology System Architecture مي باشد که به وسيله کميته ي مربوط به استاندارد سازي آموزش الکترونيکي(LTSC) در مؤسسه ي IEEE در حال توسعه و تدوين است. اين استاندارد بيانگر يک مدل سطح بالا از معماري سيستم هاي آموزش الکترونيکي مي باشد. البته اين استاندارد جزييات فنّ آوري هاي خاص پياده سازي سيستم را بيان نمي نمايد بلکه بيشتر بيانگر اهداف مربوط به فعاليت هاي افراد و نقش هاي درگير در فرآيند آموزش الکترونيکي و نيز فرآيندهاي کامپيوتري مربوطه و نيز دانش مورد نياز هر يک مي باشد.
    ابر داده
    يکي از مهمترين اجزاء استانداردهاي آموزش الکترونيکي، استانداردهاي مربوط به توصيف ابرداده هاي آموزشي مي باشند. ابر داده ها در واقع اطلاعات توصيفي ساير داده ها از جمله محتويات آموزشي مي باشند. عمده ترين اهداف استاندارد سازي ابرداده ها به شرح ذ يل مي باشد:
    • سهولت جستجو، ارزيابي، به دست آوردن و استفاده از اشياء آموزشي
    • امکان به اشتراک گذاري و تبادل اشياء آموزشي ميان سيستم هاي مختلف آموزش و فراگيري الکترونيکي
    • امکان خودکار شدن فرآيند تشکيل و ارايه و مطالب آموزشي مورد نياز هر يک از فراگيرنده ها توسط عامل هاي نرم افزاري
    • استاندارد شدن بيان و توصيف منابع آموزشي.
    تقريبا همه ي مؤسسات فعال در زمينه ي استانداردهاي آموزش الکترونيکي مانند IEEE، IMS، ARIADNE، GESTALT، GEM، EdNA فعاليت هايي جهت استاندارد سازي ابرداده هاي آموزش الکترونيکي انجام داده اند. کميته ي IEEELTSC فعاليت خود را روي استانداردي تحت عنوان (LOM)Learning Object Meta Data متمرکز نموده است. ARIDNE ADL IMS و بسياري از سازمان هاي ديگر نيز خود را با اين استاندارد وفق داده و براي توسعه و تطبيق آن با IEEE LTSC همکاري دارند.
    Dublin Core Meta Data initiative استاندارد ديگري از Data Meta است (اين استاندارد بيشتر به وسيله ي کتابخانه ها، مؤسسات انتشاراتي، آژانس هاي دولتي و سازمان هايي از اين قبيل استفاده مي شود) . اين گروه ارتباط نزديکي با مؤسسه ي IEEE دارد و قسمت هايي از اين استاندارد در ساير استانداردهاي آموزش الکترونيکي به کار رفته است. در حال حاضر IMS و SCORM مدل نسبتا خوبي ازقالب هاي ابر داده موردنيازدر سيستم هاي آموزش الکترونيکي ارايه مي دهند.
    بسته بندي مطالب و محتويات
    مشخصات و استانداردهاي مربوط به بسته بندي مطالب و محتويات آموزشي، انتقال اين مطالب و محتويات را از يک سيستم آموزشي به سيستم ديگر تسهيل مي نمايند. بسته ي مطالب و محتويات آموزشي، هم شامل اشياء آموزشي مي باشد و هم در بر گيرنده ي اطلاعاتي در رابطه با نحوه ي ترکيب اين اشياء جهت تشکيل واحدهاي بزرگتر (در قالب هايي نظير بخش ها، درس ها و دوره ها). در اين استانداردها بيشتر قواعدي نيز جهت توصيف نحوه ارايه ي مطالب و محتويات به فراگيرنده ها، در نظر گرفته مي شود.
    عمده ترين استانداردهاي موجود در رابطه با توصيف بسته بندي مطالب و محتويات عبارتند از:
    مشخصه ي بسته بندي مطالب و محتويات IMS (که تحت نام LRN توسط شرکت مايکروسافت تجاري شده است و توسط توليد کنندگان و عرضه کنندگان معتبر ابزارها و محتويات آموزشي پشتيباني مي شود)
    • مشخصه ي زمانبندي و ترتيب دهي ساده ي IMS (در حال توسعه)
    • راهبردها و توصيه هاي AICC جهت سيستم هاي آموزشي مبتني بر کامپيوتر
    • استاندارد SCORM (متعلق به شرکت ADL (Initiative البته همه ي اين استانداردها مبتني بر استاندارد XML مي باشند.
    محتوياتي مانند سؤالات و آزمون ها که با هدف ارزشيابي و سنجش در سيستم هاي آموزشي مطرح مي گردند، نوع ويژه اي از مطالب و محتويات هستند که بيشتر در قالب: سؤال، تست، و بانک هاي تست و ارزشيابي مطرح مي باشند. عمده ترين استانداردي که در اين رابطه مطرح مي باشد، استاندارد (QTI) IMS Question Test Interoperability Specification مي باشد.
    ارزيابي فراگيرنده
    همان گونه که در بخش استانداردهاي مربوط به مطالب و محتويات آموزش الکترونيکي اشاره گرديد، مهمترين استانداردي که در زمينه توصيف محتويات مورد نياز جهت ارزيابي و سنجش فراگيرنده مطرح مي باشد، استاندارد IMS Question Test Interoperability مي باشد. با به کارگيري اين استاندارد، سيستم هاي آموزش و فراگيري الکترونيکي به خصوص سيستم هاي تحت وب قادر خواهند بود آيتم ها (سؤالات) و ارزشيابي هاي (تست هاي) خود را با يکديگر مبادله نمايند. اين استاندارد داراي يک قالب توصيفي جهت بيان و توصيف اين محتويات (آيتم هاي سؤالي و ارزشيابي ها) نيز مي باشد
    پروفايل فراگيرنده (مديريت فراگيرنده)
    سيستم هاي آموزش و فراگيري الکترونيکي خواه براي ارايه ي سرويس هاي شخصي و سفارشي شده و يا صرفاً جهت نگهداري اطلاعاتي از فراگيرنده مانند ميزان پيشرفت و وضعيت جاري شخص فراگيرنده مي بايد اطلاعات به اصطلاح مربوط به پروفايل شخص فراگيرنده و نيز ساير کاربران را مديريت نمايند. استانداردهايي براي بازنمايي و مديريت مدل اطلاعاتي شخص فراگيرنده که بوسيله تکنيک هاي مدلسازي کاربر به وجود مي آيند، وجود دارند.
    از ميان اين ستاره ها مي توان به استاندارد(PAPI) Public and private information که توسط کميته LTSC مؤسسه IEEE تهيه گشته، اشاره نمود IMS نيز در همين رابطه فعاليت هايي داشته و اخيراً با الگوبرداري از استاندارد PAPI استانداردي تحت عنوان IMS Learner information packaging را ارايه نمود که نسبت به استاندارد PAPI برتري هايي دارد. در ضمن، اين کنسرسيوم با استانداردي تحت عنوان IMS Enterprise specification به توصيف ويژگي هاي گروهي افراد مي پردازد. البته IMS قصد دارد اين دو استاندارد را در آينده اي نزديک با هم ترکيب نموده و در يک قالب ارايه نمايد. علاوه بر استانداردهاي فوق، استانداردهايي نظير School Interoperability framework, SPEEDE/Express,vCard و نيز قسمت هايي از Human Resource Staffing Protocols نظير HR-XML، نيز جهت توصيف و مديريت پروفايل فراگيرنده، موجود مي باشند.
    محيط زمان اجرا
    يکي از رايج ترين راه کارهاي بهره گيري از قابليت استفاده مجدد، جدا نمودن محتويات و مطالب آموزشي از منطق عملياتي نحوه ارايه و مديريت آنها مي باشد. منطق تجاري و عملياتي سيستم در بستري تحت عنوان محيط زمان اجرا در واکنش به درخواست ها، وقايع و شرايط مختلف زمان اجراي سيستم، روي محتويات و مطالب آموزش الکترونيکي عمل نموده و موارد کاربرد سيستم را برآورده مي نمايد. محيط زمان اجرا داراي مکانيزم هايي نظير Iaunch محتويات و مطالب و نيز تعدادي API جهت ارتباط ساير سيستم ها و زير سيستم ها و پروتکل ارتباطي مورد نياز نظير HTTP مي باشد. اين محيط تعيين کننده ي نحوه ي ارايه ي مطالب و محتويات، گرفتن باز خور از فراگيرنده و محيط و بطور کلي بيانگر نحوه ي برآورده شدن موارد کاربرد سيستم (خدمات آموزش و فراگيري الکترونيکي) مي باشد.
    مؤسساتي نظير AICC و ADL استانداردهايي جهت توصيف محيط زمان اجراي سيستم هاي آموزش و فراگيري الکترونيکي ارايه داده اند. استاندارد Run-Time Environment SCORM (متعلق به ADL) به عنوان مهمترين استاندارد در اين زمينه مطرح مي باشد.
    استانداردهاي آموزش و فراگيري الکترونيکي
    مروري بر استاندارد SCORM
    کلمه ي SCORM، بر گرفته از کلمات Reference Model Sharable Content Object مي باشد. اين استاندارد در اصل بر هم سو سازي مشخصات و فاکتورهاي تعيين شده توسط ساير گروههاي استاندارد سازي آموزش و فراگيري الکترونيکي، و ارايه ي يک قالب و چهار چوب مشخص براي طراحي و پياده سازي محيط زمان اجراي آموزش و فراگيري الکترونيکي و نيز مطالب و محتويات آموزشي تاکيد دارد. اين استاندارد توسط شرکت ADL (Distributed Learning Advanced) ايجاد گرديد و هم اکنون نيز در حال توسعه مي باشد.
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  8. #38
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض شبکه و انواع آن

    [SIZE=3:1530cd2be8]شبکه و انواع آن[/SIZE]
    يک شبکه کامپيوتری از اتصال دو و يا چندين کامپيوتر تشکيل می گردد . شبکه های کامپيوتری در ابعاد متفاوت و با اهداف گوناگون طراحی و پياده سازی می گردند . شبکه های Local-Area Networks) LAN ) و Wide-Area Networks) WAN ) دو نمونه متداول در اين زمينه می باشند. در شبکه های LAN ، کامپيوترهای موجود در يک ناحيه محدود جغرافيائی نظير منزل و يا محيط کار به يکديگر متصل می گردند . در شبکه های WAN ، با استفاده از خطوط تلفن و يا مخابراتی ، امواج راديوئی و ساير گزينه های موجود ، دستگاه های مورد نظر در يک شبکه به يکديگر متصل می گردند .

    شبکه های کامپيوتری چگونه تقسيم بندی می گردند ؟
    شبکه ها ی کامپيوتری را می توان بر اساس سه ويژگی متفاوت تقسيم نمود : توپولوژی ، پروتکل و معماری

    *

    توپولوژی ، نحوه استقرار( آرايش) هندسی يک شبکه را مشخص می نمايد . bus , ring و star ، سه نمونه متداول در اين زمينه می باشند .
    *

    پروتکل ، مجموعه قوانين لازم به منظور مبادله اطلاعات بين کامپيوترهای موجود در يک شبکه را مشخص می نمايد . اکثر شبکه ها از "اترنت" استفاده می نمايند. در برخی از شبکه ها ممکن است از پروتکل Token Ring شرکت IBM استفاده گردد . پروتکل ، در حقيت بمنزله يک اعلاميه رسمی است که در آن قوانين و رويه های مورد نياز به منظور ارسال و يا دريافت داده ، تعريف می گردد . در صورتی که دارای دو و يا چندين دستگاه ( نظير کامپيوتر ) باشيم و بخواهيم آنان را به يکديگر مرتبط نمائيم ، قطعا" به وجود يک پروتکل در شبکه نياز خواهد بود .تاکنون صدها پروتکل با اهداف متفاوت طراحی و پياده سازی شده است . TCP/IP يکی از متداولترين پروتکل ها در زمينه شبکه بوده که خود از مجموعه پروتکل هائی ديگر ، تشکيل شده است . جدول زير متداولترين پروتکل های TCP/IP را نشان می دهد . در کنار جدول فوق ، مدل مرجع OSI نيز ارائه شده است تا مشخص گردد که هر يک از پروتکل های فوق در چه لايه ای از مدل OSI کار می کنند . به موازات حرکت از پائين ترين لايه ( لايه فيزيکی ) به بالاترين لايه ( لايه Application ) ، هر يک از دستگاههای مرتبط با پروتکل های موجود در هر لايه به منظور انجام پردازش های مورد نياز ، زمانی را صرف خواهند کرد .

    پروتکل های TCP/IP


    مدل مرجع OSI



    OSI از کلمات Open Systems Interconnect اقتباس و يک مدل مرجع در خصوص نحوه ارسال پيام بين دو نقطه در يک شبکه مخابراتی و ارتباطی است . هدف عمده مدل OSI ، ارائه راهنمائی های لازم به توليد کنندگان محصولات شبکه ای به منظور توليد محصولات سازگار با يکديگر است .
    مدل OSI توسط کميته IEEE ايجاد تا محصولات توليد شده توسط توليد کنندگان متعدد قادر به کار و يا سازگاری با يکديگر باشند . مشکل عدم سازگاری بين محصولات توليدشده توسط شرکت های بزرگ تجهيزات سخت افزاری زمانی آغاز گرديد که شرکت HP تصميم به ايجاد محصولات شبکه ای نمود و محصولات توليد شده توسط HP با محصولات مشابه توليد شده توسط شرکت های ديگر نظير IBM ، سازگار نبود . مثلا" زمانی که شما چهل کارت شبکه را برای شرکت خود تهيه می نموديد ، می بايست ساير تجهيزات مورد نياز شبکه نيز از همان توليد کننده خريداری می گرديد( اطمينان از وجود سازگاری بين آنان ) . مشکل فوق پس از معرفی مدل مرجع OSI ، برطرف گرديد .
    مدل OSI دارای هفت لايه متفاوت است که هر يک از آنان به منظور انجام عملياتی خاصی طراحی شده اند . بالاترين لايه ، لايه هفت ( Application ) و پائين ترين لايه ، لايه يک ( Physiacal ) می باشد . در صورتی که قصد ارسال داده برای يک کاربر ديگر را داشته باشيد ، داده ها حرکت خود را از لايه هفتم شروع نموده و پس از تبديل به سگمنت ، datagram ، بسته اطلاعاتی ( Packet ) و فريم، در نهايت در طول کابل ( عموما" کابل های twisted pair ) ارسال تا به کامپيوتر مقصد برسد .
    *

    معماری ، به دو گروه عمده معماری که عمدتا" در شبکه های کامپيوتری استفاده می گردد ، اشاره می نمايد : Peer-To -Peer و Client - Server . در شبکه های Peer-To-Peer سرويس دهنده اختصاصی وجود نداشته و کامپيوترها از طريق workgroup به منظور اشتراک فايل ها ، چاپگرها و دستيابی به اينترنت ، به يکديگر متصل می گردند . در شبکه های Client - Server ، سرويس دهنده و يا سرويس دهندگانی اختصاصی وجود داشته ( نظير يک کنترل کننده Domain در ويندوز ) که تمامی سرويس گيرندگان به منظور استفاده از سرويس ها و خدمات ارائه شده ، به آن log on می نمايند . در اکثر سازمان و موسسات از معماری Client - Server به منظور پيکربندی شبکه های کامپيوتری ، استفاده می گردد.
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  9. #39
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض

    - استاندارد 802.11b

    همزمان با برپايی استاندارد IEEE 802.11b يا به اختصار .11b در سال 1999، انجمن مهندسين برق و الكترونيك تحول قابل توجهی در شبكه سازی*های رايج و مبتنی بر اترنت ارائه كرد. اين استاندارد در زير لايه دسترسی به رسانه از پروتكل CSMA/CA سود می*برد. سه تكنيك راديويی مورد استفاده در لايه فيزيكی اين استاندارد به شرح زير است:



    *

    استفاده از تكنيك راديويی DSSS در باند فركانسی 2.4GHz به همراه روش مدولاسيون CCK
    *

    استفاده از تكنيك راديويی FHSS در باندفركانسی 2.4 GHz به همراه روش مدولاسيون CCK
    *

    استفاده از امواج راديويی مادون قرمز



    در استاندار 802.11 اوليه نرخ*های ارسال داده 1 و 2 مگابيت در ثانيه است. در حالی كه در استاندارد 802.11b با استفاده از تكنيك CCK و روش تسهيم QPSK نرخ ارسال داده به 5.5 مگابيت در ثانيه افزايش می*يابد همچنين با به كارگيری تكنيك DSSS نرخ ارسال داده به 11 مگابيت در ثانيه می*رسد.

    به طور سنتی اين استاندادر از دو فنّاوری DSSS يا FHSS استفاده می*كند. هر دو روش فوق برای ارسال داده با نرخ های 1 و 2 مگابيت در ثانيه مفيد هستند. جدول 3-1 سرعت مختلف قابل دسترسی در اين استاندارد را نشان می*دهد.


    در ايالات متحده آمريكا كميسيون فدرال مخابرات يا FCC، مخابره و ارسال فركانس های راديويی را كنترل می*كند. اين كميسيون باند فركانس خاصی موسوم به ISM را در محدوده 2.4 GHz تا 2.4835 GHz برای فنّاوری*های راديويی استاندارد IEEE 802.11b اختصاص داده است.



    3-1-اثرات فاصله

    فاصله از فرستنده برروی كارايی و گذردهی شبكه*های بی*سيم تاثير قابل توجهی دارد. فواصل رايج در استاندارد 802.11 با توجه به نرخ ارسال داده تغيير می*كند و به طور مشخص در پهنای باند 11 Mbps اين فاصله 30 تا 45 متر و در پهنای باند 5.5 Mbps، 40 تا 45 متر و در پهنای باند 2 Mbps ، 75 تا 107 متر است. لازم به يادآوری است كه اين فواصل توسط عوامل ديگری نظير كيفيت و توان سيگنال، محل استقرار فرستنده و گيرند و شرايط فيزيكی و محيطی تغيير می*كنند.

    در استاندارد 802.11b پروتكلی وجود دارد كه گيرنده بسته را ملزم به ارسال بسته تصديق می*نمايد (رجوع كنيد به بخش 2-4 دسترسی به رسانه). توجه داشته باشيد كه اين مكانيزم تصديق علاوه بر مكانيزم*های تصديق رايج در سطح لايه انتقال (نظير آنچه در پروتكل TCP اتفاق می*افتد) عمل می*كند. در صورتی كه بسته تصديق ظرف مدت زمان مشخصی از طرف گيرنده به فرستنده نرسد، فرستنده فرض می*كند كه بسته از دست رفته است و مجدداً آن بسته را ارسال می*كند. در صورتی كه اين وضعيت ادامه يابد نرخ ارسال داده نيز كاهش می*يابد (Fall Back) تا در نهايت به مقدار 1 Mpbs برسد. در صورتی كه در اين نرخ حداقل نيز فرستنده بسته*های تصديق را در زمان مناسب دريافت نكند ارتباط گيرنده را قطع شده تلقی كرده و ديگر بسته**ای را برای آن گيرنده ارسال نمی*كند. به اين ترتيب فاصله نقش مهمی در كارايی (ميزان بهره*وری از شبكه) و گذردهی (تعداد بسته های غيرتكراری ارسال شده در واحد زمان) ايفا می*كند.

    3-2-پل بين شبكه*ای

    بر خلاف انتظار بسياری از كارشناسان شبكه*های كامپيوتری، پل بين شبكه*ای يا Bridging در استاندارد 802.11b پوشش داده نشده است. در پل بين شبكه*ای امكان اتصال نقطه به نقطه (و يا يك نقطه به چند نقطه) به منظور برقراری ارتباط يك شبكه محلی با يك يا چند شبكه محلی ديگر فراهم می*شود. اين كاربرد به خصوص در مواردی كه بخواهيم بدون صرف هزينه كابل كشی (فيبر نوری يا سيم مسی) شبكه محلی دو ساختمان را به يكديگر متصل كنيم بسيار جذاب و مورد نياز می*باشد. با وجود اينكه استاندارد 802.11b اين كاربرد را پوشش نمی*دهد ولی بسياری از شركت*ها پياده*سازی*های انحصاری از پل بی*سيم را به صورت گسترش و توسعه استاندارد 802.11b ارائه كرده*اند. پل*های بی*سيم نيز توسط مقررات FCC كنترل می*شوند و گذردهی مؤثر يا به عبارت ديگر توان مؤثر ساطع شده همگرا (EIRP) در اين تجهيزات نبايد از 4 وات بيشتر باشد. بر اساس مقررات FCC توان سيگنال*های ساطع شده در شبكه*های محلی نيز نبايد از 1 وات تجاوز نمايد.



    3-3-پديده چند مسيری

    شكل 3-1 پديده چند مسيری را نشان می*دهد. در اين پديده مسير و زمان بندی سيگنال در اثر برخورد با موانع و انعكاس تغيير می*كند. پياده سازی*های اوليه از استاندارد 802.11b از تكنيك FHSS در لايه فيزيكی استفاده می*كردند. از ويژگی*های قابل توجه اين تكنيك مقاومت قابل توجه آن در برابر پديده چند مسيری است. در اين تكنيك از كانال های متعددی (79 كانال) با پهنای باند نسبتاً كوچك استفاده شده و فرستنده و گيرنده به تناوب كانال فركانسی خود را تغيير می*دهند. اين تغيير كانال هر 400 ميلی ثانيه بروز می*كند لذا مشكل چند مسيری به شكل قابل ملاحظه*ای منتفی می*شود. زيرا گيرنده، سيگنال اصلی (كه سريع*تر از سايرين رسيده و عاری از تداخل است) را دريافت كرده و كانال فركانسی خود را عوض می*كند و سيگنال*های انعكاسی زمانی به گيرنده می*رسد كه گيرنده كانال فركانسی قبلی خود را عوض كرده و در نتيجه توسط گيرنده احساس و دريافت نمی*شوند.


    شكل3-1- پديده چند مسيری

    4-استاندارد 802.11a

    استاندارد 802.11a، از باند راديويی جديدی برای شبكه*های محلی بی*سيم استفاده می*كند و پهنای باند شبكه*های بی*سيم را تا 54 Mbps افزايش می*دهد. اين افزايش قابل توجه در پهنای باند مديون تكنيك مدولاسيونی موسوم به OFDM است. نرخ*های ارسال داده در استاندارد IEEE 802.11a عبارتند از:6,9,12,18,24,36,48,54 Mbps كه بر اساس استاندارد، پشتيبانی از سرعت های 6,12,24 مگابيت در ثانيه اجباری است. برخی از كارشناسان شبكه*های محلی بی*سيم، استاندارد IEEE 802.11aرا نسل آينده IEEE 802.11تلقی می*كنند و حتی برخی از محصولات مانند تراشه*های Atheros وكارت*های شبكه PCMCIA/Cardbus محصول Card Access Inc. استاندارد IEEE 802.11a را پياده*سازی كرده*اند. بدون شك اين پهنای باند وسيع و نرخ داده سريع محدوديت*هايی را نيز به همراه دارد. در واقع افزايش پهنای باند در استاندارد IEEE 802.11a باعث شده است كه محدوده عملياتی آن در مقايسه با IEEE 802.11/b كاهش يابد. علاوه بر آن به سبب افزايش سربارهای پردازشی در پروتكل، تداخل، و تصحيح خطاها، پهنای باند واقعی به مراتب كمتر از پهنای باند اسمی اين استاندارد است. همچنين در بسياری از كاربردها امكان سنجی و حتی نصب تجهيزات اضافی نيز مورد نياز است كه به تبع آن موجب افزايش قيمتِ زيرساختارِ شبكه بی*سيم می*شود. زيرا محدوده عملياتی در اين استاندارد كمتر از محدوده عملياتی در استاندارد IEEE 802.11b بوده و به همين خاطر به نقاط دسترسی يا ايستگاه پايه بيشتری نياز خواهيم داشت كه افزايش هزينه زيرساختار را به دنبال دارد. اين استاندارد از باند فركانسی خاصی موسوم به UNII استفاده می*كند. اين باند فركانسی به سه قطعه پيوسته فركانسی به شرح زير تقسيم می*شود:

    UNII-1 @ 5.2 GHz
    UNII-2 @ 5.7 GHz
    UNII-3 @ 5.8 GHz



    يكی از تصورات غلط در زمينهاستانداردهای 802.11 اين باور است كه 802.11a قبل از 802.11b مورد بهره برداری واقع شده است. در حقيقت 802.11b نسل دوم استانداردهای بی*سيم (پس از 802.11)است و 802.11a نسل سوم از اين مجموعه استاندارد به شمار می*رود. استاندارد 802.11a برخلاف ادعای بسياری از فروشندگان تجهيزات بی*سيم نمی*تواند جايگزين 802.11b شود زيرا لايه فيزيكی مورد استفاده در هريك تفاوت اساسی با ديگری دارد. از سوی ديگر گذردهی (نرخ ارسال داده) و فواصل در هريك متفاوت است.




    شكل4-1- تخصيص باند فركانسی در UNII

    در شكل 4-1 اين سه ناحيه عملياتی UNII و نيز توان مجاز تشعشع راديويی از سوی FCC ملاحظه می*شود. اين سه ناحيه كاری 12 كانال فركانسی را فراهم می*كنند. باند UNII-1 برای كاربردهای فضای بسته، باند UNII-2 برای كاربردهای فضای بسته و باز، و باند UNII-3 برای كاربردهای فضای باز و پل بين شبكه*ای به كار برده می*شوند. اين نواحی فركانسی در ژاپن نيز قابل استفاده هستند. اين استاندارد در حال حاضر در قارهاروپا قابل استفاده نيست. در اروپا HyperLAN2برای شبكه*های بی*سيم مورد استفاده قرار می*گيرد كه به طور مشابه از باند فركانسی 802.11aاستفاده می*كند. يكی از نكات جالب توجه در استاندارد 802.11a تعريف كاربردهای پل سازی شبكه*ای در كاربردهای داخلی و فضای باز است. در واقع اين استاندارد مقررات لازم برای پل سازی و ارتباط بين شبكه*ای از طريق پل را در كاربردهای داخلی و فضای باز فراهم می*نمايد. در يكی تقسيم بندی كلی می*توان ويژگی ها و مزايای 802.11a را در سه محور زير خلاصه نمود.

    *

    افزايش در پهنای باند در مقايسه با استاندارد 802.11b (در استاندارد 802.11a حداكثر پهنای باند 54 Mbps) می*باشد.
    *

    استفاده از طيف فركانسی خلوت (باند فركانسی 5 GHz)
    *

    استفاده از 12 كانال فركانسی غيرپوشا (سه محدودهفركانسی كه در هريك 4 كانال غيرپوشا وجود دارد)



    4-1-افزايش پهنای باند

    استاندارد 802.11a در مقايسه با 802.11b و پهنای باند 11 Mbps حداكر پهنای باند 54 Mbps را فراهم می*كند. مهم*ترين عامل افزايش قابل توجه پهنای باند در اين استاندارد استفاده از تكنيك پيشرفته مدولاسيون، موسوم به OFDM است. تكنيكOFDM يك تكنولوژی (فنـّاوری) تكامل يافته و بالغ در كاربردهای بی*سيم به شمار می*رود. اين تكنولوژی مقاومت قابل توجهی در برابر تداخل راديويی داشته و تأثير كمتری از پديده چند مسيری می*پذيرد. OFDM تحت عناوين مدولاسيون چند حاملی و يا مدولاسيون چندآهنگی گسسته نيز شناخته می*شود. اين تكنيك مدولاسيون علاوه بر شبكه*های بی*سيم در تلويزيون*های ديجيتال (در اروپا، ژاپن، و استراليا) و نيز به عنوان تكنولوژی پايه در خطوط مخابراتی ADSL مورد استفاده قرار می*گيرد. آندرو مك كورميك Andrew McCormik از دانشگاه ادينبورو نمايش محاوره*ای جالبی از اين فناوری گردآوری كرده كه در نشانی http://www.ee.ed.ac.uk/~acmc/OFDMTut.html قابل مشاهده است.

    تكنيك OFDM از روش QAM و پردازش سيگنال*های ديجيتال استفاده كرده و سيگنال داده را با فركانس*های دقيق و مشخصی تسهيم می*كند. اين فركانس*ها به گونه ای انتخاب می*شوند كه خاصيت تعامد را فراهم كنند و به اين ترتيب عليرغم همپوشانی فركانسی هر يك از فركانس های حامل به تنهايی آشكار می*شوند و نيازی به باند محافظت برای فاصله گذاری بين فركانس*ها نيست. برای كسب اطلاعات بيشتر در خصوص اين تكنيك می*توانيد به نشانی زير مراجعه نماييد:

    http://wireless.per.nl/telelearn/ofdm



    در كنار افزايش پهنای باند در اين استاندارد فواصل مورد استفاده نيز كاهش می*يابند. در واقع باند فركانسی 5 GHz تقريباً دوبرابر باند فركانسی ISM (2.4 GHz) است كه در استاندارد802.11b مورد استفاده قرار می*گيرد. محدوده موثر در اين استاندارد با توجه به سازندگان تراشه*های بی*سيم متفاوت و متغير است ولی به عنوان يك قاعده سرراست می*توان فواصل در اين استاندارد را يك سوم محدوده فركانسی 2.4 GHz (802.11b) در نظر گرفت. در حال حاضر محدوده عملياتی (فاصله از فرستنده) در محصولات مبتنی بر 802.11a و پهنای باند 54 Mbps در حدود 10 تا 15 متر است. اين محدوده در پهنای باند6 Mbps در حدود 61 تا 84 متر افزايش می*يابد.



    4-2-طيف فركانسی تميزتر

    طيف فركانسی UNII در مقايسه با طيف ISM خلوت*تر است و كاربرد ديگری برای طيف UNII به جز شبكه*های بی*سيم تعريف و تخصيص داده نشده است. در حالی كه در طيف فركانسی ISM تجهيزات بی*سيم متعددی نظير تجهيزات پزشكی، اجاق های مايكروويو، تلفن*های بی*سيم و نظاير آن وجود دارند. اين تجهيزات بی*سيم در باند 2.4 GHz يا طيف ISM هيچگونه تداخلی با تجهيزات باند UNII (تجهيزات بی*سيم 802.11a) ندارند. شكل4-2 فركانس مركزی و فاصله*های فركانسی در باند UNII را نشان می*دهد.




    شكل4-2- فركانس مركزی و فواصل فركانسی در باند UNII



    4-3-كانال*های غيرپوشا

    باند فركانسی UNII ، دوازده كانال منفرد و غير پوشای فركانسی را برای شبكه سازی فراهم می*كند. از اين 12 كانال 8 كانال مشخص (UNII-1 , 2) در شبكه*های محلی بی*سيم مورد استفاده قرار می*گيرند. اين ويژگی غيرپوشايی گسترش و پياده سازی شبكه*های بی*سيم را ساده*تر از باند ISM می*كند كه در آن تنها 3 كانال غير پوشا از مجموع 11 كانال وجود دارد.



    5-همكاری Wi-Fi

    ائتلاف "همكاری اتِرنت بی*سيم" يا WECA (http://www.wi-fi.org) كنسرسيومی از شركت*های Cisco, 3Com, Enterasys, Lucent و ساير شركت*های شبكه*سازی است. اعضاء WECA از طريق همكاری مشترك تلاش دارند تا قابليت همكاری تجهيزات بی*سيم با يكديگر را تضمين نمايند. برنامه گواهينامه Wi-Fi كه توسط اين گروه مطرح شده است نقش كليدی در گسترش و پذيرش استاندارد IEEE 802.11 ايفا می*كند. در حال حاضر اين ائتلاف برای بيش از 100 محصول گواهی سازگاری Wi-Fi صادر كرده است و تعداد اين محصولات رو به افزايش است. با گسترش فزآينده محصولات IEEE 802.11a، WECAبرنامه ديگری برای صدور گواهينامه برای اين نوع محصولات نيز ارائه می*كند.



    6-استاندارد بعدی IEEE 802.11g

    اين استاندارد مشابه IEEE 802.11b از باند فركانسی 2.4 GHz (يا طيف ISM) استفاده می*كند و از تكنيك OFDM به عنوان روش مدولاسيون بهره می*برد. البته PBCC نيز يكی از روش*های جايگزين و تحت بررسی برای انتخاب تكنيك مدولاسيون در اين استاندارد به شمار می*رود. 802.11g از نظر فركانسی، تعداد كانال های غيرپوشا، و توان مشابه 802.11b است. محدوده*های عملياتی نيز كم و بيش مشابه هستند با اين تفاوت كه حساسيت OFDM به نويز تاحدودی اين محدوده عملياتی را كاهش می*دهد. پهنای باند 54 Mbps يكی از اهداف احتمالی اين استاندارد جديد به شمار می*رود. يكی ديگر از مزايای جالب توجه 802.11g سازگاری با 802.11b است. در نتيجه ارتقاء از تجهيزات 802.11b به استاندارد جديد 802.11g امری سرراست خواهد بود. جدول6-1 سه استاندارد شبكه*های بی*سيم را با يكديگر مقايسه می كند.






    IEEE 802.11b


    IEEE 802.11a


    IEEE 802.11g

    كاربردهای احتمالی


    - جايگزين شبكه*های سيمي

    - فراهم آوردن تحرك و سيّار بودن كاربران

    - شبكه*سازی در محل*هايی كه استفاده از سيم ميسر نيست

    - پل*سازی بين شبكه*های محلی در فواصل دور (40 كيلومتر)


    - جايگزين شبكه*های سيمي

    - فراهم كننده پهنای باند زياد در كابردهای (صدا، تصوير، CAD و نظاير آن)

    - شبكه سازی در محل*هايی كه استفاده از سيم ميسر نيست.


    - ارتقاء شبكه*های 802.11b و رقيبی برای 802.11a

    - كارايی مشابه با 802.11a در فواصل طولاني

    مزايا


    - استاندارد رايج و تكامل يافته

    - قيمت منطقي

    -گذردهی قابل قبول در فاصله زياد (نرخ ارسال داده)


    - گذردهی (نرخ ارسال داده) بالا در فواصل كم

    - افزايش تعداد كانال*های فركانسی غيرپوشا (4 برابر بيشتر از 802.11b)

    - تداخل فركانسی كمتر


    - سازگاری با 802.11b

    - محدوده عملياتی زياد (نظير802.11b)

    - گذردهی (نرخ ارسال داده) بيشتر

    معايب


    - دارابودن كمترين گذردهی (نرخ ارسال داده) در مقايسه با ساير فناوری*های بی*سيم (11 Mbps)

    - استفاده از تنها 3 كانال فركانسی غير پوشا


    - فنّاوری نسبتاً گران

    - ناسازگاری با 802.11b

    - محدوده عملياتی كوچك

    - محدوديت*های FCC برروی آنتن*ها (حداكثر توان مجاز) در هر باند فركانسی


    - عدم وجود محصول فراگير(احتمالاً تا اواسط سال2003 ميلادی)

    - محدوديت*ها كانال فركانسی نظير 802.11b (3 كانال غيرپوشا)



    جدول6-1 – مقايسه استانداردهای بی*سيم IEEE 802.11

    7-مراجع

    [1].


    IEEE 802.11 Working group website, http://www.ieee802.org/11

    [2].


    "Introduction to IEEE 802.11", Intelligraphics, http://www.intelligraphics.com

    [3].


    Steve Kapp, "802.11: Leaving the wire behind", IEEE Internet Computing, January-February 2002, pp. 82-85

    [4].


    Steve Kapp, "802.11a: More Bandwidth without the Wire", IEEE Internet Computing, July-August 2002, pp.75-79

    [5].


    Edgar Danielyan, "IEEE 802.11", The Intrnet Protocol Journal, Vol. 5, No. 1, March 2002, pp. 2-13

    [6].


    "A condensed review of Spread Spectrum Techniques for ISM band Systems", Intersil Application Note, AN9820.1, May 2000 (http://www.intersil.com)
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  10. #40
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض مبانی اترنت ( بخش اول )

    [SIZE=3:c12003991f]مبانی اترنت ( بخش اول )[/SIZE]

    اترنت ،* متداولترين فنآوری استفاده شده در دنيای شبكه های محلی است كه خود از مجموعه ای* تكنولوژی ديگر تشكيل شده است . يكی از بهترين روش های آشنائی اصولی با اترنت ،* مطالعه آن با توجه به مدل مرجع OSI است . اترنت از رسانه های انتقال داده و پهنای باند متفاوتی حمايت می نمايد ولی در تمامی نمونه های موجود از يك قالب فريم و مدل آدرس دهی مشابه استفاده می گردد .
    به منظور دستيابی هر يك از ايستگاه ها و يا گره های موجود در شبكه به محيط انتقال ، استراتژی های كنترل دستيابی مختلفی تاكنون ابداع شده است . آگاهی از نحوه دستيابی دستگاه های شبكه ای به محيط انتقال امری لازم و ضروری به منظور شناخت عملكرد شبكه و اشكال زدائی منطقی و اصولی آن می باشد .

    اترنت چيست ؟

    *

    اكثر ترافيك موجود در اينترنت از اترنت شروع و به آن نيز خاتمه می يابد . اترنت در سال 1970 ايجاد و از آن زمان تاكنون به منظور تامين خواسته های موجود برای شبكه های محلی با سرعت بالا رشد و ارتقاء يافته است . زمانی كه يك رسانه انتقال داده جديد نظير فيبر نوری توليد می گرديد ، اترنت نيز متاثر از اين تحول می شد تا بتواند از مزايای برجسته پهنای باند بالا و نرخ پائين خطاء در فيبر نوری استفاده نمايد . هم اينك پروتكل هائی كه در سال 1972 صرفا" قادر به حمل داده با نرخ سه مگابيت در ثانيه بودند ،*می توانند داده را با سرعت ده گيگابيت در ثانيه حمل نمايند .
    *

    سادگی و نگهداری* آسان ، قابليت تركيب و تعامل با تكنولوژی های جديد ، معتبر بودن و قيمت پائين نصب و ارتقاء از مهمترين دلايل موفقيت اترنت محسوب می گردد .
    *

    امكان استفاده دو و يا بيش از دو ايستگاه از يك محيط انتقال بدون تداخل سيگنال ها با يكديگر ،* از مهمترين دلايل ايجاد اترنت می باشد . استفاده چندين كاربر از يك محيط انتقال مشترك در ابتدا و در سال 1970 در دانشگاه هاوائی مورد توجه قرار گرفت . ماحصل مطالعه فوق ،* ابداع روش دستيابی اترنت بود كه بعدا" CSMA/CD ناميده شد .
    *

    اولين شبكه محلی در جهان ،* نسخه ای اوليه از اترنت بود كه Robert Metcalfe *و همكاران وی در زيراكس آن را در بيش از سی و چهار سال قبل طراحی نمودند. اولين استاندارد اترنت در سال 1980 توسط كنسرسيومی متشكل از اينتل ، Digital Equipment و زيراكس و با نام اختصاری DIX ايجاد گرديد . مهمترين هدف كنسرسيوم فوق ، ارائه يك استاندارد مشترك بود تا تمامی علاقه مندان بتوانند از مزايای آن بدون محدوديت های مرسوم استفاده نمايند و به همين دليل بود كه آنان بر روی يك استاندارد باز متمركز شدند . اولين محصول پياده سازی شده با استفاده از استاندارد اترنت در اوائل سال 1980 به فروش رفت . اترنت اطلاعات را با سرعت ده مگابيت درثانيه بر روی كابل كواكسيال و حداكثر تا مسافت دو كيلومتر ارسال می نمود . به اين نوع كابل كواكسيال ، thicknet نيز گفته می شود .
    *

    در سال 1995 ، موسسه IEEE كميته هائی* را به منظور استاندارد سازی اترنت ايجاد نمود . استاندارد های فوق با 802 شروع می شود و اين استاندارد برای اترنت 3 . 802 می باشد . موسسه IEEE درصدد بود كه استانداردهای ارائه شده با مدل مرجع OSI سازگار باشند . به همين دليل لازم بود به منظور تامين خواسته های لايه يك و بخش پائينی لايه دوم مدل مرجع OSI ، تغييراتی در استاندارد 3 . 802 داده شود . تغييرات اعمال شده در نسخه اوليه اترنت بسيار اندك بود بگونه ای كه هر كارت شبكه اترنت قادر به ارسال و يا دريافت فريم های اترنت و استاندارد 3 . 802 بود . در واقع ، اترنت و IEEE 802.3 ، استانداردهای مشابه و يكسانی می باشند .
    *

    پهنای باند ارائه شده توسط اترنت در ابتدا ده مگابيت در ثانيه بود و برای كامپيوترهای شخصی دهه هشتاد كه دارای سرعت پائين بودند ،* كافی بنظر می آمد ولی در اوايل سال 1990 كه سرعت كامپيوترهای شخصی و اندازه فايل ها افزايش يافت ،* مشكل پائين بودن سرعت انتقال داده بهتر نمايان شد . اكثر مشكلات فوق به كم بودن پهنای باند موجود مربوط می* گرديد . در سال 1995 ، موسسه IEEE ،*استانداردی را برای اترنت با سرعت يكصد مگابيت در ثانيه معرفی نمود . اين روال ادامه يافت و در سال های 1998 و 1999 استانداردهائی برای گيگابيت نيز ارائه گرديد .
    *

    تمامی استاداردهای ارائه شده با استاندارد اوليه اترنت سازگار می باشند . يك فريم اترنت می تواند از طريق يك كارت شبكه با كابل كواكسيال 10 مگابيت در ثانيه از يك كامپيوتر شخصی خارج و بر روی يك لينك فيبر نوری اترنت ده گيگابيت در ثانيه ارسال و در انتها به يك كارت شبكه با سرعت يكصد مگابيت در ثانيه برسد . تا زمانی كه بسته اطلاعاتی بر روی شبكه های اترنت باقی است در آن تغييری داده نخواهد شد . موضوع فوق وجود استعداد لازم برای رشد و گسترش اترنت را به خوبی نشان می دهد . بدين ترتيب امكان تغيير پهنای باند بدون ضرورت تغيير در تكنولوژی های اساسی اترنت همواره وجود خواهد داشت .

    قوانين نامگذاری اترنت توسط موسسه IEEE

    *

    اترنت صرفا" يك تكنولوژی نمی باشد و خانواده ای مشتمل بر مجموعه ای از تكنولوژی های ديگر نظير
    Legacy, Fast Ethernet و Gigabit Ethernet را شامل می شود . سرعت اترنت می تواند ده ، يكصد ،* يكهزار و يا ده هزار مگابيت در ثانيه باشد . قالب اساسی فريم و زير لايه های IEEE لايه های اول و دوم مدل مرجع OSI در تمامی نمونه های اترنت ثابت و يكسان می باشد .
    *

    زمانی كه لازم است اترنت به منظور اضافه كردن يك رسانه انتقال داده جديد و يا قابليتی خاص توسعه يابد ،* موسسه IEEE يك ضميمه جديد را برای* استاندارد 3 . 802 ارائه می نمايد . ضميمه فوق دارای يك و يا دو حرف تكميلی است . در چنين مواردی يك نام كوته شده نيز بر اساس مجموعه قوانين زير به ضميمه نسبت داده می شود :
    - عددی كه نشاندهنده تعداد مگابيت در ثانيه داده انتقالی است .
    - حرفی كه نشاندهنده استفاده از سيگنالينگ Baseband می باشد .
    - يك و يا چندين حرف الفبائی كه نوع رسانه انتقال داده را مشخص می نمايد ( مثلا" از حرف F برای فيبر نوری و يا T برای كابل های مسی بهم تابيده )
    *

    اترتت در ارتباط با سيگنالينگ Baseband می*باشد كه از تمامی پهنای باند رسانه انتقال داده استفاده نموده و سيگنال داده مستقيما" بر روی رسانه انتقال داده ارسال می گردد . در سيگنالينگ Broadband كه توسط اترنت استفاده نمی گردد ، سيگنال داده هرگز مستقيما" بر روی محيط انتقال داده قرار نمی گيرد . يك سيگنال آنالوگ ( Carrier Signal ) ، با سيگنال داده *مدوله شده و سيگنال فوق ارسال می گردد . شبكه های راديوئی و شبكه های كابلی تلويزيون از سيگنالينگ broadband استفاده می نمايند .
    *

    موسسه IEEE نمی تواند توليد كنندگان تجهيزات شبكه ای را مجبور نمايد كه بطور كامل هر نوع استاندارد ارائه شده را رعايت نمايند ولی اميدوار است به اهداف زير نائل گردد :
    - ارائه اطلاعات منهدسی مورد نياز برای ايجاد دستگاه هائی كه متناسب با استانداردهای اترنت باشند .
    - ترويج ابداعات جديد و استفاده از آنان توسط توليد كنندگان

    اترنت و مدل مرجع OSI

    *

    اترنت در دو ناحيه از مدل مرجع OSI كار می كند : لايه فيزيكی و بخش پائينی لايه Data Link ( زير لايه MAC ناميده می شود ) .
    *

    برای انتقال داده بين يك ايستگاه اترنت و ايستگاه ديگر ، عموما" داده از طريق يك Repeater ارسال می گردد . در چنين مواردی سایر ايستگاه های موجود در يك Collistion domain مشابه ، ترافيك عيوری از طريق Repeater را مشاهده خواهند كرد .Collision domain يك منبع مشترك است كه مسائل ايجاد شده در بخشی از آن ساير عناصر موجود در collision domain را تحت تاثير قرار خواهد داد .
    *

    Repeater ، مسئوليت فورواردينگ تمامی ترافيك بر روی ساير پورت ها را برعهده دارد . ترافيك دريافتی توسط يك Repeater بر روی پورت اوليه ارسال نخواهد شد . هر سيگنال تشخيص داده شده توسط يك Repeater فوروارد خواهد شد . در صورت افت سيگنال ( نويز و يا ميرائی ) ،* Repeater مجددا" آن را احياء و توليد می نمايد .
    *

    با استفاده از استانداردهای موجود حداكثر تعداد ايستگاه در هر سگمنت ،* حداكثر طول هر سگمنت و حداكثر تعداد Repeater بين ايستگاه ها مشخص می گردد . ايستگاه هائی كه توسط Repeater از يكديگر جدا می شوند ، جملگی در يك Collision Domain مشابه قرار می گيرند ( توجه داشته باشيد كه ايستگاه هائی كه توسط Bridge و روتر از يكديگر جدا می گردند در Collision Domain متفاوتی قرار می گيرند ) .
    *

    در لايه اول ( فيزيكی ) و بخش پائينی لايه دوم ( Data link ) مدل مرجع OSI از تكنولوژی های متفاوت اترنت استفاده می گردد . اترنت در لايه اول شامل ارتباط با رسانه انتقال داده ، سيگنال ها ، جريان پيوسته انتقال داده ، عناصری كه سيگنال ها را بر روی رسانه انتقال داده قرار می دهند و تكنولوژی های متعدد ديگری است . اترنت لايه اول دارای يك نقش اساسی در مبادله اطلاعات بين دستگاه ها می باشد. در اين رابطه محدوديت های خاصی نيز وجود دارد كه لايه دوم با هدف غلبه بر محدوديت های فوق ،* امكانات خاصی را ارائه می نمايد :

    لايه اول ، نمی تواند با لايه های بالاتر ارتباط برقرار نمايد .
    لايه دوم از طريق LLC ( برگرفته از Logical Link Control ) با لايه بالاتر ارتباط برقرار می نمايد .

    لايه اول ،* قادر به شناسائی كامپيوترها نمی باشد .
    لايه دوم از يك فرآيند آدرس دهی خاص استفاده می نمايد .

    لايه اول ، صرفا" قادر به تشريح جريان مستمر داده های صفر و يك است .
    لايه دوم از فريم به منظور سازماندهی و گروه بندی بيت ها استفاده می نمايد .



    *

    زير لايه های Data Link به منظور سازگاری بين تكنولوژی ها و مبادله اطلاعات بين كامپيوترها مطرح می گردند :
    زير لايه MAC ،* در ارتباط با عناصر فيزيكی است كه از آنان به منظور مبادله اطلاعات استفاده می گردد .
    زير لايه LLC ، مستقل از تجهيزات فيزيكی است و از آن به منظور فرآيند مبادله اطلاعات استفاده می گردد .

    نامگذاری

    *

    برای عرضه محلی فريم ها در اترنت ،* می بايست از يك مدل آدرس دهی به منظور شناسائی كامپيوترها و اينترفيس ها استفاده گردد . اترنت از آدرس های MAC كه طول آنان چهل و هشت بيتی است و به صورت دوازده رقم مبنای شانزده نمايش داده می شوند ،*استفاده می نمايد . اولين شش رقم مبنای شانزده كه توسط موسسه IEEE مديريت می گردد ، مسئوليت شناسائی توليد كننده را برعهده دارد . اين بخش از آدرس MAC را OUI ( برگرفته از Organizational Unique Identifier ) می گويند . شش رقم باقيمانده مبنای شانزده ، شماره سريال اينترفيس را مشخص می نمايد .
    *

    آدرس های MAC ، درون حافظه ROM نوشته شده و در زمان مقداردهی اوليه كارت شبكه در حافظه RAM مستقر می گردند . به آدرس های فوق BIA ( برگرفته از burned-in addresses ) نيز گفته می شود.
    *

    در لايه Data Link ،* اطلاعات موردنياز MAC ( هدر و دنباله ) به داده دريافتی از لايه بالاتر اضافه خواهد شد . اطلاعات فوق شامل اطلاعات كنترلی برای لايه Data در سيستم مقصد می باشد .
    *

    كارت شبكه از آدرس MAC به منظور تشخيص محل ارسال پيام در لايه های بالاتر مدل مرجع OSI استفاده می نمايد . كارت شبكه برای تشخيص فوق از پردازنده كامپيوتر استفاده نخواهد كرد . بدين ترتيب زمان مبادله اطلاعات در شبكه های اترنت بهبود پيدا خواهد كرد .
    *

    در يك شبكه اترنت ،* زمانی كه يك دستگاه اقدام به ارسال داده می نمايد ، می تواند يك مسير ارتباطی را با ساير دستگاه ها با استفاده از آدرس MAC مقصد فعال نمايد . دستگاه مبداء يك هدر را به آدرس MAC مقصد مورد نظر اضافه می نمايد و داده را بر روی شبكه ارسال می نمايد . به موازات انتشار داده بر روی محيط انتقال شبكه ، كارت شبكه هر يك از دستگاه های موجود در شبكه ، آدرس MAC اطلاعات ارسالی را بررسی تا تشخيص دهد كه آيا اين بسته اطلاعاتی برای وی ارسال شده است و يا خير . در صورتی كه آدرس MAC موجود در فريم با آدرس MAC كامپيوتر دريافت كننده مطابقت ننمايد ، كامپيوتر و يا دستگاه مقصد آن را دور خواهد انداخت . زمانی كه داده به مقصد مورد نظر خود می رسد ، كارت شبكه يك نسخه از فريم را تكثير و آن را در اختيار لايه های OSI قرار می دهد . در يك شبكه اترنت ، تمامی گره ها می بايست هدر MAC را بررسی نمايند ( حتی* در مواردی كه گره های درگير در مبادله اطلاعات در مجاورت فيزيكی يكديگر باشند ) .
    *

    تمامی دستگاه های متصل شده به يك شبكه محلی اترنت دارای آدرس MAC می باشند ( ايستگاه ها ، چاپگرها ، روترها و سوئيچ ها ) .


    فريم در لايه دوم

    *

    برای رمز كردن و ارسال جريان مستمر بيت ها ( داده ) بر روی رسانه انتقال داده فيزيكی ، عمليات گسترده ای می بايست انجام شود ولی برای مبادله اطلاعات عمليات فوق به تنهائی كافی نمی باشد . با تعريف يك ساختمان داده خاص،* امكان دريافت و ذخيره اطلاعات ضروری كه امكان بدست آوردن آنان توسط بيت های رمز شده وجود ندارد ، فراهم می گردد . اطلاعات زير نمونه هائی در اين زمينه می باشد :
    - كدام كامپيوتر در حال مبادله اطلاعات با كامپيوتر ديگری است .
    - چه زمانی مبادله اطلاعات بين كامپيوترها شروع و چه زمانی خاتمه می يابد .
    - ارائه روشی برای تشخيص خطاء كه در زمان مبادله اطلاعات ممكن است اتفاق بيافتد .
    - كدام كامپيوتر امكان استفاده از محيط انتقال را برای برقراری يك مبادله اطلاعات بدست گرفته است .
    *

    فريم ،*واحد داده در لايه دوم بوده و با استفاده از فرآيند framing تمامی عمليات كپسوله می گردد . هر استاندارد ممكن است ساختار خاصی را برای فريم تعريف كرده باشد . يك فريم از چندين بخش ( فيلد ) تشكيل می گردد . هر فيلد نيز از مجموعه ای بايت تشكيل شده است :


    A


    B


    C


    E


    F

    فيلد شروع فريم


    فيلد آدرس


    فيلد نوع / طول


    فيلد داده


    فيلد FCS



    *

    زمانی كه كامپيوترها به يك رسانه انتقال داده متصل می گردند ، می بايست آنان از روشی به منظور استفاده از محيط انتقال برای ارسال پيام و آگاهی به ساير كامپيوترها استفاده نمايند . در اين رابطه از تكنولوژی های متعددی استفاده می گردد كه هر يك دارای روش مختص به خود برای انجام اين فرآيند می باشند . تمامی فريم ها ، صرفنظر از نوع تكنولوژی ، دارای يك سيگنال آغازين مشتمل بر دنباله ای از بايت ها می باشند .
    *

    تمامی فريم ها شامل اطلاعات نامگذاری نظير نام گره مبداء ( آدرس MAC ) و نام گره مقصد ( آدرس MAC ) می باشند .
    *

    اكثر فريم ها دارای تعدادی فيلد خاص نيز می باشند . در برخی تكنولوژی ها ، يك فيلد طول مسئوليت مشخص نمودن طول واقعی يك فريم بر حسب بايت را برعهده دارد . برخی فريم ها دارای يك فيلد "نوع " می باشند كه پروتكل لايه سوم كه درخواست را ارسال نموده است ، مشخص می نمايد .
    *

    علت ارسال فريم ها ،* دريافت داده لايه های بالاتر از مبداء به مقصد مورد نظر است . بسته داده دارای دو بخش مجزاء می باشد : داده User Application و بايت های كپسوله شده برای ارسال به كامپيوتر مقصد . در اين رابطه ممكن است بايت های ديگری نيز اضافه گردد . فريم ها دارای* يك حداقل طول برای فرآيند تنظيم زمان می باشند . در فريم های استاندارد IEEE ، بايت های LLC نيز در فيلد داده قرار می گيرند . زير لايه LLC ، داده پروتكل شبكه ، يك بسته اطلاعاتی IP را دريافت و اطلاعات كنترلی را به آن اضافه نموده تا شرايط مناسب برای توزيع بسته های اطلاعاتی به مقصد مورد نظر فراهم گردد .
    *

    تمامی فريم ها به همراه بيت ها ، بايت ها و فيلدهای مربوطه مستعد خطاء از منابع متعددی می باشند. فيلد FCS ( برگرفته از Frame Check Sequence ) شامل يك مقدار عددی است كه توسط گره مبداء و بر اساس داده موجود در فريم محاسبه می گردد . پس از محاسبه FCS ،* مقدار استخراج شده به انتهای فريم ارسالی اضافه خواهد شد . زمانی كه گره مقصد ، فريم را دريافت می نمايد ،*مجددا" مقدار FCS محاسبه و با مقدار موجود در فريم مقايسه می گردد . در صورتی كه دو عدد با يكديگر متفاوت باشند ، نشاندهنده بروز خطاء در زمان ارسال اطلاعات می باشد . در چنين مواردی ،*فريم دورانداخته شده و از گره مبداء درخواست می شود كه مجددا" اطلاعات را ارسال نمايد .
    *

    برای محاسبه FCS از سه روش عمده استفاده می گردد :
    روش اول : ( Cyclic Redundancy Check (CRC ، محاسبات را بر روی داده انجام می دهد .
    روش دوم : Two-dimensional parity : در اين روش با اضافه كردن بيت هشتم ، زوج و يا فرد بودن تعداد يك های موجود در فريم مشخص می گردد .
    روش سوم : Internet checksum : در اين روش مقدار تمامی بيت های داده با يكديگر جمع می گردد .
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  11. #41
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض امنیت در شبکه*های بی*سیم

    [SIZE=3:881801eb5f]امنیت در شبکه*های بی*سیم[/SIZE]


    بخش دوم : شبکه*های محلی بی*سیم


    در این قسمت، به*عنوان بخش دوم از بررسی* امنیت در شبکه*های بی*سیم، به مرور کلی* شبکه*های محلی* بی*سیم می*پردازیم. اطلاع از ساختار و روش عمل*کرد این شبکه*ها، حتی به صورت جزءیی، برای بررسی امنیتی لازم به*نظر می*رسد.

    پیشینه

    تکنولوژی و صنعت WLAN به اوایل دهه*ی ۸۰ میلادی باز می*گردد. مانند هر تکنولوژی دیگری، پیشرفت شبکه*های محلی* بی*سیم به کندی صورت می*پذیرفت. با ارایه*ی استاندارد IEEE 802.11b، که پهنای باند نسبتاً بالایی را برای شبکه*های محلی امکان*پذیر می*ساخت، استفاده از این تکنولوژی وسعت بیشتری یافت. در حال حاضر، مقصود از WLAN تمامی پروتکل*ها و استانداردهای خانواده*ی IEEE 802.11 است. جدول زیر اختصاصات این دسته از استانداردها را به صورت کلی نشان می*دهد





    اولین شبکه*ی محلی بی*سیم تجاری توسط Motorola پیاده*سازی شد. این شبکه، به عنوان یک نمونه از این شبکه*ها، هزینه*یی بالا و پهنای باندی پایین را تحمیل می*کرد که ابداً مقرون به*صرفه نبود. از همان زمان به بعد، در اوایل دهه*ی ۹۰ میلادی، پروژه*ی استاندارد 802.11 در IEEE شروع شد. پس از نزدیک به ۹ سال کار، در سال ۱۹۹۹ استانداردهای 802.11a و 802.11b توسط IEEE نهایی شده و تولید محصولات بسیاری بر پایه*ی این استانداردها آغاز شد. نوع a، با استفاده از فرکانس حامل 5GHz، پهنای باندی تا 54Mbps را فراهم می*کند. در حالی*که نوع b با استفاده از فرکانس حامل 2.4GHz، تا 11Mbps پهنای باند را پشتیبانی می*کند. با این وجود تعداد کانال*های قابل استفاده در نوع b در مقایسه با نوع a، بیش*تر است. تعداد این کانال*ها، با توجه به کشور مورد نظر، تفاوت می*کند. در حالت معمول، مقصود از WLAN استاندارد 802.11b است.



    استاندارد دیگری نیز به*تاز*ه*گی توسط IEEE معرفی شده است که به 802.11g شناخته می*شود. این استاندارد بر اساس فرکانس حامل 2.4GHz عمل می*کند ولی با استفاده از روش*های نوینی می*تواند پهنای باند قابل استفاده را تا 54Mbps بالا ببرد. تولید محصولات بر اساس این استاندارد، که مدت زیادی از نهایی*شدن و معرفی آن نمی*گذرد، بیش از یک*سال است که آغاز شده و با توجه سازگاری* آن با استاندارد 802.11b، استفاده از آن در شبکه*های بی*سیم آرام آرام در حال گسترش است.


    معماری* شبکه*های محلی* بی*سیم

    استاندارد 802.11b به تجهیزات اجازه می*دهد که به دو روش ارتباط در شبکه برقرار شود. این دو روش عبارت*اند از برقراری* ارتباط به صورت نقطه به نقطه –همان*گونه در شبکه*های Ad hoc به*کار می*رود- و اتصال به شبکه از طریق نقاط تماس یا دسترسی (AP=Access Point).



    معماری* معمول در شبکه*های محلی* بی*سیم بر مبنای استفاده از AP است. با نصب یک AP، عملاً مرزهای یک سلول مشخص می*شود و با روش*هایی می*توان یک سخت*افزار مجهز به امکان ارتباط بر اساس استاندارد 802.11b را میان سلول*های مختلف حرکت داد. گستره*یی که یک AP پوشش می*دهد را BSS(Basic Service Set) می*نامند. مجموعه*ی تمامی سلول*های یک ساختار کلی* شبکه، که ترکیبی از BSSهای شبکه است، را ESS(Extended Service Set) می*نامند. با استفاده از ESS می*توان گستره*ی وسیع*تری را تحت پوشش شبکه*ی محلی* بی*سیم درآورد.



    در سمت هریک از سخت*افزارها که معمولاً مخدوم هستند، کارت شبکه*یی مجهز به یک مودم بی*سیم قرار دارد که با AP ارتباط را برقرار می*کند. AP علاوه بر ارتباط با چند کارت شبکه*ی بی*سیم، به بستر پرسرعت*تر شبکه*ی سیمی مجموعه نیز متصل است و از این طریق ارتباط میان مخدوم*های مجهز به کارت شبکه*ی بی*سیم و شبکه*ی اصلی برقرار می*شود. شکل زیر نمایی از این ساختار را نشان می*دهد :





    همان*گونه که گفته شد، اغلب شبکه*های محلی* بی*سیم بر اساس ساختار فوق، که به نوع Infrastructure نیز موسوم است، پیاده*سازی می*شوند. با این وجود نوع دیگری از شبکه*های محلی* بی*سیم نیز وجود دارند که از همان منطق نقطه*به*نقطه استفاده می*کنند. در این شبکه*ها که عموماً Ad hoc نامیده می*شوند یک نقطه*ی مرکزی* برای دسترسی وجود ندارد و سخت*افزارهای همراه – مانند کامپیوترهای کیفی و جیبی یا گوشی*های موبایل – با ورود به محدوده*ی تحت پوشش این شبکه، به دیگر تجهیزات مشابه متصل می*گردند. این شبکه*ها به بستر شبکه*ی سیمی متصل نیستند و به همین منظور IBSS (Independent Basic Service Set) نیز خواند می*شوند. شکل زیر شمایی ساده از یک شبکه*ی Ad hoc را نشان می*دهد :





    شبکه*های Ad hoc از سویی مشابه شبکه*های محلی* درون دفتر کار هستند که در آنها نیازی به تعریف و پیکربندی* یک سیستم رایانه*یی به عنوان خادم وجود ندارد. در این صورت تمامی تجهیزات متصل به این شبکه می*توانند پرونده*های مورد نظر خود را با دیگر گره*ها به اشتراک بگذارند.



    در قسمت بعد، به دسته*بندی* اجزای فعال یک شبکه*ی محلی* بی*سیم پرداخته و شعاع پوشش این دسته از شبکه*ها را مورد بررسی قرار خواهیم داد.
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  12. #42
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض

    [size=12:12dc5b693c] برهمکنش تابش با ماده و عمل ليزر

    در برهمکنش تابش با ماده سه فرآيند رخ مي دهند که آنها را به گسيل خودبه خود، جذب و گسيل القايي مي شناسيم. تا سال 1917 م فرض بر آن بود که دربرهمکنش تابش با ماده با دوفرآيند گسيل خودبخود و جذب سرو کار داريم. در سال 1917 انيشتن در تفسير آماري تابش جسم سياه بيان کرد که گسيل ديگري که آنرا گسيل القايي ناميد وجود دارد و ليزرمبتني برتابش گسيل القايي است.اکنون به تفسير اين سه فرآيند مي پردازيم.

    فرض کنيم که الکترون درمداري در گردش باشد.اگر به طريقي اين الکترون به مدار بالاتر برده شود، الکترون تمايل دارد که به تراز پايين ترفرو افتد.اگر فرو افت با گسسيل موج الکترو مغناطيس همراه باشد آنراگسيل خودبخود مي گويند. اکنون فرض کنيم اتمي که الکترون آن درحالت پايين تر است بافوتوني که فرکانس آن از E2-E1=hv به دست مي آيد بر هم کنش داشته باشد، در اينصورت فوتون به سادگي جذب اتم خواهد شد. اين فرآيند جذب ناميده مي شود.

    حالا اگر اتم در حالت بالايي قرار گيرد و فوتوني با انرژي hv با اتم تحريک شده بر همکنش کند، بهطوري که اختلاف انرژي اتم يعني E2-E1 همان مقدار hv باشد، در اين صورت فوتون فرودي الکترون رابه سقوط به تراز پايين تر وادار خواهد کرد که دراينصورت دوفوتون خواهيم داشت. فوتون القاء شونده و فوتون القاء کننده که به صورت هم فاز درجهت فوتون القاء کننده روان مي شوند . به اين فرآيند گسيل القايي گقتهمي شود.

    انواع ليزر و ويژگي آن ها

    ليزرها را مي توان به روش هاي مختلفي دسته بندي کرد:

    1- بر اساس حالت محيط فعال :جامد،مايع،گاز،يا پلاسما

    2- گستردگي بينابي طول موج ليزر:مريي، فرو سرخ و نظاير آن

    3- روش تحريک يا پمپاژمحيط فعال(دمش): دمش نوري، دمش الکتريکي و غيره

    4- مشخصه تابش صادر شده توسط ليزر

    5- تعداد ترازهاي انرژي که درفرآيند تقويت نور شرکت مي کنند
    انواع مختلف ليزر بر حسب محيط فعال

    محيط فعال تعيين کننده نوع ليزر است و به همين دليل در بعضي از تقسيم بنديها نام ليزر رابا نام محيط فعال آن مشخص مي کنند. منظور ازمحيط فعال مجموعهاي ازاتمها و يا مولکولها ست که مي توان در آن جمعيت وارون ايجادکردو درنتيجه تابش الکترو مغناطيسي توسط گسيل القايي را حاصل نمود.در جدول بالا محيط هاي فعال ،همراه با برخي ليزرهاي متداول ارايه شده است.

    برخي کاربردهاي ليزر

    صنعت

    1- اندازه گيري دقيق (فاصله- جابجايي ،تداخل سنجي)

    2-علامت گذاري در خط راست يا نقشه مرجع

    3- فلز کاري مواد (برش کاري،جوش کاري،سخت سازي،ذوب،تبخيرفوتوليتوگرا في و غيره)

    4- تحليل طيف
    پزشکي

    1-جراحي ليزري و چشم پزشکي

    2- ليزر درتشخيص بيماري و ترکيب با داروها

    3- ليزرهاي نرم(مرحم زخم، کاهش درد، کاربردهاي مربوط به زيبايي)

    نظامي

    1-فاصله ياب ليزري

    2- علامت گذار ليزري

    3- سلاح ليزري براي انسان و دستگاه هاي حساس

    مصارف روزانه

    1-ديسک هاي فشرده- ذخيره اپيتيکي اطلاعات

    2- چاپگر ليزري

    3- ديسک درايونوري

    4- کامپيوتر نوري

    5-اسکن کننده بارکد

    6-هولوگرام هاي ايمنساز (روي کارت هاي اعتباري، پول ، کالاهاي خاص و غيره)

    7-مخابرات فيبر نوري

    8-مخابرات فضاي آزاد

    9-نمايش هاي ليزري (لازاريوم)، (در تاترهاي باز)

    10-هولوگرام در نمايش هاو موزه ها

    11-مجسمه سازي توام با حرکت
    علمي

    1-طيف نگاري

    2-گداخت ليزري (ماند)

    3-ايجاد پالس هاي بسيار کوتاه(فمتو ثانيه يا 10 به توان 15- ثانيه)

    4-سرد سازي ليزري اتم ها

    5-مطالعه برهمکنش تابش الکترومغناطيسي با ماده

    کاربردهاي ويژه

    1-انتقال انرژي در فضا

    2-ژيروسکوپ ليزري

    3-ليزرهاي تار نوري

    برگرفته از تبیان. نت
    [/SIZE]
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  13. #43
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض

    [size=12:e2768c70e1] ليزر چيست؟-قسمت اول

    مقدمه

    حروف واژه ليزر(LASER) به ترتيب حرف اول کلمه هاي Light(نور)، Amplification(تقويت)، Stimulated(القايي) ، Emission(گسيل) ،Radiation (تابش) و به معني تقويت نور توسط گسيل القايي تابش مي باشد. ليزر دستگاهي است براي توليد، تقويت و انتقال باريکه هاي نوري همدوس باريک و با شدت زياد گاهي عنوان ميزر اپتيکي نيز به ليزر اطلاق مي شود.

    نور همدوس توليد شده توسط ليزر با نور عادي تفاوت اساسي دارد. نور ليزر از موج هايي تشکيل شده که همگي هم فازند و طول موج يکسان دارند، در حالي که نور عادي شامل طول موج هاي مختلف است و موج هاي مختلف با يکديگراختلاف فاز دارند.

    در ليزر يا ميزر، اتم ها يا مولکولها طوري برانگيخته مي شوند که بيشتر آن ها در تراز انرژي بالاتر قرار دارند و تعداد کمتري در تراز انرژي پايين تر قرارمي گيرند. به اين وضعيت ، جمعيت وارون مي گويند. فرآيند افزايش انرژي براي ايجاد جمعيت وارون ، پمپاژ (يا دمش) ناميده مي شود. به محض اينکه اتم ها يا مولکولها در اين حالت بر انگيخته قرار بگيرند، به راحتي تابش مي کنند. اگر فوتوني که بسامد آن متناظر با اختلاف انرژي اين حالت برانگيخته و حالت پايه است به اتم برانگيخته اي برخورد کند، تابشي القايي در اتم برانگيخته به صورت فوتوني که هم بسامد ،هم فاز و هم جهت با فوتون برخورد کننده است، ايجاد مي شود. فوتون برخورد کننده و فوتون حاصل از گسيل القايي مي توانند هريک به يک اتم برانگيخته ديگري برخوردکنند و تابش هاي القايي بيشتري ايجاد کنند، که همگي هم بسامد و هم فاز هستند. اين روند يک عمل ناگهاني از تابش همدوس در يک واکنش زنجيره اي سريع حاصل مي کند و تمامي اتم ها به صورت زنجيره اي تخليه مي شوند (به حالت پايه بر مي گردند). معمولا ليزر را طوري مي سازند که نور گسيل شده بين دو انتهاي يک کاواک تشديدي که به آن تشديد گر مي گويند به صورت بازتابي رفت و برگشت کند تا بالاخره باريکه نور بسيار کانوني شده و با شدت زياد از يک انتها ي يک کاواک تشديدي که به صورت جزيي بازتاب کننده است، خارج شود. اگر اتم ها پس از تخليه مجدد به حالت برانگيخته دميده شوند پرتو پيوسته اي از نور همدوس توليد مي شود.

    اجزاء و طرز کار ليزر

    ليزر منبع نوري است که خواص يکتايي و منحصر به فرد را به نمايش مي گذارد و کاربردهاي گوناگوني دارد. ليزر درجوشکاري ، نقشه بر داري، پزشکي، ارتباطات ، دفاع ملي و نيز در زمينه هاي مختلف تحقيقات علمي کاربرد دارد. امروزه انواع گوناگون ليزر به صورت تجاري در دسترس است . اندازه آنها دامنه و سيعي دارد به طوري که بعضي از آنها مي توانند در نوک انگشت جاي بگيرند و بعضي ديگر يک ساختمان بزرگ را پرمي کنند. تمام اين ليزرها داراي خواص مشترکي هستند.

    در اين بررسي ، خواص اساسي را که باعث تمايز نور ليزر از منابع نوري مي شود موردبحث قرار مي گيرد و عناصر اصلي مورد نياز براي توليد اين نور معرفي مي گردند. فرآيند تقويت به طور خلاصه تشريح مي گردند و بسياري از اصطلاحاتي که براي توضيح و مشخص کردن فرآيند مورد استفاده قرارمي گيرد، معرفي مي شوند.

    اجزاء ليزر

    چهار عنصر اصلي براي توليد نور همدوس توسط تابش القايي در ليزر موردنياز است که شامل آيينه نيمه شفاف،آيينه بازتاب کننده کامل،محيط فعال و مکانيزم توليد نور ليزر است.
    اتم و مولکول

    براي شناخت ليزر عوامل چندي مي بايد شناخته شوند.از جمله اين عوامل محيط فعال ليزري است.محيط فعال ليزر مي تواند اتم ،مولکول ،و يا يون باشد،در اينصورت، درمورد محيطي شامل اتم هاي يک گونه از ليزرهاي اتمي بحث مي شود. بعضي از مولکولهاي سبک نيز قادر به اجراي عمل ليزر هستند. در مورد يون اتمي مي توان از محيط فعال آرگون يوني و يا مولکول يوني نيتروژن نام برد.

    مولکولهاي سنگين مثل رودامين ها، ليزر هاي رنگي را تشکيل مي دهند همچنين مي توانيم با وارد کردن ناخالصي ها در يک محيط خاص، محيط هاي فعال به صورت جامد رابوجود بياوريم، مانند ياقوت که از حضور ناخالصي کروم يونيده در داخل اکسيد آلومينيم تشکيل شده است و يا ليزرحالت جامد ديگر معروف به YAG:Nd .محيط فعال ليزر مي تواند با استفاده از نيمرساناها حاصل شده باشد مانند GaAs در مثال هاي بالا اگر حرکت الکترون را در نظر بگيريم، از اتم به سمت مولکولهاي سبک و سنگين و بالاخره به سوي نيمرساناها ، گويي که گسترش حرکت الکترون مرتبا افزايش مي يابد ولي در تمامي آنها الکترون به هسته (و يا هسته ها ) مقيدهستند. حال مي توانيم اين قيد را هم کنار بگذاريم ، در اين صورالکترون به صورت آزاد خواهيم داشت يعني به هيچ وجه مقيد به هسته اي نيستند، در اينجاست که از ليزر هاي الکترون آزاد صحبت مي شود.
    محيط فعال

    محيط فعال ، همانطور که به آن اشاره شد مجموعه اي از اتم ها يا مولکولهاست که مي توانند به حالتي باتجمع يا جمعيت وارون، يعني وضعيتي که اتمها يا مولکولها ي در حالت برانگيخته نسبت به اتمها ي حالت پايه هستند، برانگيخته شوند. دو حالتيکه براي گذار از يک حالت بالاتر به يک حالت پايين تر در اجرا ي عمل تقويت انتخاب مي شوند ، يعني دو حالتي که درواقع در عمل ليزري شرکت دارند بايد داراي خواص معيني باشند. اولين مشخصه آن است که اتم ها بايد براي زمان نسبتا طولاني درتراز بالاتر بمانند تا تعداد فوتون هاي تابشي القايي از تعداد فوتون هاي تابشي خودبخودي بيشتر شود. دومين مشخصه وجود يک روش موثر پمپاژ اتمهاست تا جمعيت تراز انرژي بالايي که در حالت عادي بسيار کمتر از جمعيت تراز پايه است، افزايش يابد و پديده واروني جمعيت رخ دهد. افزايش جمعيت تراز پاييني به بيش از جمعيت حالت انرژي بالايي باعث منفي شدن واروني جمعيت شده و ازتقويت نور توسط تابش القايي جلوگيري مي کند. به بيان ديگر، با رفتن اتم ها از تراز انرژي بالايي به تراز انرژي پاييني فوتون هاي بيشتري توسط تابش خودبخودي از دست مي روند. که جهت گيري آنها کاتوره اي است و موج هاي وابسته به آنها هم فاز نيستند.

    خاصيت هاي نور ليزر

    نور ليزر، با نور بيشتر منابع نوري مثل لامپ هاي ملتهب ،لامپ هاي مهتابي و لامپ هاي قوس الکتريکي باشدت بالا، تفاوت دارد. براي درک خواص يکتاي نور ليزرمي توان آن رابا نور منبع هاي ديگر مقايسه کرد. حضور اين تفاوت هاست که به نور ليزر ويژگي خاصي بخشيده است و کاربردهاي متنوع پيدا کرده است.اين خواص عبارتند از :

    1- همدوسي، نور ليزر داراي همدوسي زماني و قضايي است.

    2- جهتمندي ، نور ليزرداراي واگرايي بسيارکمي است.

    3- تکفامي ، گرچه نور ليزر تکفام و يا تک فرکانس کامل نيست ، ولي پهناي طيف خروجي ليزر مي تواند کاملا باريک باشد، مثلا چند MHZ همه نورها از امواج رواني تشکيل شده است که در فضا پيش مي روند. رنگ نور ليزر توسط طول موج آن تعيين مي شود که در شکل زير نشان داده شده است.طول موج نور ليزر و يا فرکانس آن به نوع محيط فعال و نيز نوع تشديد گر بکار رفته بستگي دارد.

    4- درخشايي، به علت واگرايي کم ليزر، نور ليزر داراي درخشايي بسيار بالايي است.
    چند عکس مرتبط
    برگرفته از تبیان.نت
    [/SIZE]
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
  14. #44
    mahsam
    کوچولو رسمی
    کوچولووو فعال
    تاریخ عضویت
    June 2008
    محل سکونت
    شیراز
    نوشته ها
    1,866
    1
    90

    پیش فرض

    امیدوارم بتونم کمکت کنم :wink:
    یک لبخند کمترین و ارزانترین روش برای تغییر در ظاهر آدما ست !
  15. #45
    RapidSoft
    کوچولو رسمی
    کوچولو پرتلاش برای فعال شدن

    تاریخ عضویت
    December 2008
    محل سکونت
    زیر سایه تنهایی
    نوشته ها
    392
    0
    17

    پیش فرض

    نقل قول نوشته اصلی توسط mahsam
    امیدوارم بتونم کمکت کنم :wink:
    :) خيلي ممنون كه مي خواهي همكاري كني
    :roll: كوچولو هاي محترم هر كس مقالات كامپيوتري داره مي تونه تو اين تاپيك بذاره
    :arrow: هر كس مقاله كامپيوتري خواست كه تو اين تاپيك نبود سفارش بده سريع براش مهيا مي كنم
    شاید ؟؟؟ جمعه بیاید شاید شاید
صفحه 3 از 14 نخست 1234567813 ... آخرین
نمایش نتایج: از 31 به 45 از 204

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •